«Αυτόματη Εστίαση»: Κριτική Παράστασης
✒️ Γράφει: Σωτήρης Σουλούκος
Παρακολουθήσαμε την παράσταση «Αυτόματη Εστίαση» στο Θέατρο Αργώ και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας.
Τελευταία παράσταση: Τετάρτη 26 Νοεμβρίου 2025 – ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ ΕΔΩ
Το βραβευμένο ψυχολογικό θρίλερ «Αυτόματη Εστίαση» επιστρέφει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στο Θέατρο Αργώ, σε σκηνοθεσία Νατάσας Παπαδάκη, με τους Οδυσσέα Πετράκη και Χρήστο Ντόβα στους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Ο Πέτρος (Οδυσσέας Πετράκης) κουβαλά ακόμη το τραύμα του βιασμού του από τον Μάριο (Χρήστος Ντόβας), έναν φωτογράφο, όταν ήταν ανήλικος. Χρόνια μετά, τον συναντά τυχαία σε ένα κλαμπ. Ο Μάριος δεν τον αναγνωρίζει. Ο Πέτρος όμως δεν τον ξέχασε ποτέ. Ένα σκοτεινό σχέδιο εκδίκησης πυροδοτείται, οδηγώντας τους δύο άντρες σε μια άρρωστη, αμφίσημη σχέση, μέχρι που μια απρόβλεπτη αποκάλυψη ανατρέπει τα πάντα.
«Αυτόματη Εστίαση»: Το ψυχολογικό θρίλερ που φωτίζει τις σκοτεινές πληγές της κοινωνίας
Η παράσταση «Αυτόματη Εστίαση» είναι ένα βαθύ και συναισθηματικά φορτισμένο έργο που ακουμπά σε καίρια κοινωνικά ζητήματα με έναν τρόπο που δεν αφήνει κανέναν αδιάφορο. Οι θεατές δεν παρακολουθούν απλώς μια ιστορία, αλλά βιώνουν μαζί με τους χαρακτήρες τις πληγές και τις αντιφάσεις της σύγχρονης κοινωνίας, καθώς και τα ψυχικά τραύματα που διαρκούν και πονάνε, ακόμα κι όταν το χρονικό διάστημα έχει περάσει. Το έργο του Γιώργου Αγγελίδη καταφέρνει να φέρει στην επιφάνεια το σιωπηρό και συχνά αθέατο κομμάτι της κοινωνικής πραγματικότητας: την εκμετάλλευση, την κακοποίηση, τον πόνο και την εκδίκηση. Οι χαρακτήρες που ζουν και αναπνέουν μέσα από αυτή την παράσταση είναι πολυδιάστατοι, διχασμένοι ανάμεσα στην ανάγκη για εκδίκηση και τη συναισθηματική τους σύγχυση, ενώ η δύναμη της συγχώρεσης παραμένει αβέβαιη και εύθραυστη.
Η δύναμη των συναισθημάτων: θύτης και θύμα
Η αντιπαράθεση ανάμεσα στο θύμα και τον θύτη διαπνέει την παράσταση και αναδεικνύει την ένταση της εσωτερικής πάλης του κάθε χαρακτήρα. Το Σύνδρομο Στοκχόλμης, φέρνει στο προσκήνιο την ψυχολογική σύγχυση του θύματος που ενδέχεται να αναπτύξει συναισθηματική σύνδεση ή ακόμη και θετικά συναισθήματα προς τον δράστη τους. Είναι ένας αμυντικός μηχανισμός που μπορεί να προκύψει όταν το θύμα προσπαθεί να βρει κάποιο τρόπο να δικαιολογήσει τη συμπεριφορά του θύτη ή να δει τη συμπεριφορά του με έναν πιο θετικό φακό, ώστε να μειώσει τον ψυχικό πόνο ή το φόβο. Ακόμη, το έργο αναδεικνύει το ερώτημα του τι κάνουμε όταν ο πόνος είναι αβάσταχτος, και δεν έχουμε πια τίποτα να χάσουμε; Η εκδίκηση φαντάζει ως η μοναδική διέξοδος, ενώ η συγχώρεση, παρόλο που μπορεί να φέρει μια αίσθηση λύτρωσης, μοιάζει να είναι το πιο δύσκολο εγχείρημα. Η ανθρώπινη ψυχή είναι βαθιά πληγωμένη, και η διαδικασία της αποδοχής και της ίασης είναι συχνά αδύνατη χωρίς κάποιον να σταθεί δίπλα σου. Όταν αυτός ο κάποιος απουσιάζει, η ψυχική μοναξιά μεγαλώνει, και η πληγή μπορεί να γίνει αθεράπευτη.
«Αυτόματη Εστίαση»: Μια παράσταση που κοιτάζει κατάματα το τραύμα
Η ερμηνεία του Οδυσσέα Πετράκη είναι εξαιρετική και γεμάτη ένταση. Διαμορφώνει με άνεση έναν χαρακτήρα που γίνεται συμπαθής από την πρώτη στιγμή, σαν να ακούς έναν φίλο σου να μιλάει. Εκεί που αξίζει να σταθούμε είναι η ανυπέρβλητη δύναμη των μονολόγων του, καθώς καταφέρνει να μεταφέρει τη συναισθηματική φόρτιση του χαρακτήρα του, έναν άνθρωπο που έχει βιώσει την κακοποίηση και προσπαθεί να ισχυροποιηθεί μέσα από την ανάγκη του για εκδίκηση. Η εκφραστικότητα του σώματός του και η ατμόσφαιρα που δημιουργεί στην ερμηνεία του αποδίδουν με ευστοχία τη σύγκρουση που βιώνει το πληγωμένο παιδί που έχει πλέον ενηλικιωθεί και είναι έτοιμο να αναμετρηθεί με τα φαντάσματα του παρελθόντος του.
Δεν μου αρέσει να με αγγίζουν, δεν ξέρω αν στο έχω ξαναπεί αλλά σίγουρα θα το έχεις παρατηρήσει […] Δεν ξέρω τι φταίει. Αν φταίει που έχω συνηθίσει να βλέπω τον κόσμο δυσδιάστατα, μέσα από τον φακό της φωτογραφικής που μου επιτρέπει να ρυθμίζω εγώ την εστιακή απόσταση. Έτσι ώστε πλέον οι τρεις διαστάσεις της αλήθειας να με τρομάζουν. Δεν βάζω ποτέ την κάμερα στην αυτόματη εστίαση, γιατί πολλές φορές εστιάζει πολύ κοντά και βλέπω πράγματα που δεν θα ήθελα να δω… – Πέτρος (Οδυσσέας Πετράκης)
Η ερμηνεία του Χρήστου Ντόβα ως κακοποιητή είναι επίσης εξαιρετική, με την ικανότητα να αποτυπώνει την αίσθηση της ανασφάλειας και της επιβολής που χαρακτηρίζει τον ήρωα που υποδύεται. Το κακό που εκφράζει είναι τόσο χειροπιαστό και άμεσα αντιπαθητικό, που η ένταση της ερμηνείας του προκαλεί την απαραίτητη αίσθηση αποξένωσης και αποδοκιμασίας από τον θεατή. Ακόμη και τις στιγμές που προσπαθείς να κατανοήσεις τις πράξεις του, καταλαβαίνεις πως αυτές ήταν απαράδεκτες.
Η σκηνοθεσία της Νατάσας Παπαδάκη είναι απλώς άρτια. Καταφέρνει να δημιουργήσει μια ατμόσφαιρα που εναλλάσσεται διαρκώς, αφήνοντας τον θεατή να βιώσει τόσο την ένταση της σύγκρουσης όσο και τη συναισθηματική απομόνωση των χαρακτήρων. Η επιλογή της αφήγησης μέσα από αναμνήσεις, που θυμίζουν φωτογραφίες, όπως και η θέση των χαρακτήρων στον χώρο, δημιουργεί την αίσθηση ότι παρακολουθούμε το παρελθόν να καταδιώκει το παρόν και τις μνήμες να επηρεάζουν την τρέχουσα πραγματικότητα.
Η κάμερα, αν την βάλεις στην αυτόματη εστίαση, τις περισσότερες φορές εστιάζει σε μια διαφορετική λεπτομέρεια. Κάποιες φορές όμως δεν το κάνει αυτό. Κάποιες φορές παραμένει κολλημένη στην ίδια θολή, παραμορφωμένη της εστίαση. Αυτό κάποτε με τρόμαζε, γιατί συνήθως έχουμε μόνο μια ευκαιρία στην λήψη. Και αν αυτή η θολή, παραμορφωμένη εικόνα είναι η μόνη που σου μένει. Η μόνη που έχεις να θυμάσαι. Η μνήμη είναι περίεργο εξάρτημα, φέρνει στην επιφάνεια όποια εικόνα θέλει αυτή… – Πέτρος
Τώρα μιλάμε για την φωτογραφία ή την μνήμη; – Μάριος (Χρήστος Ντόβας)
Ποια η διαφορά; Βρες μου μια! – Πέτρος
Το Photoshop! Δεν μπορείς να κάνεις photoshop σε μια ανάμνηση… – Μάριος
Οι φωτισμοί είναι επίσης εξαιρετικοί, με τα χρώματα να εντείνουν την παλέτα των συναισθημάτων. Ο φωτισμός λειτουργεί σαν ένα εργαλείο για να υπογραμμίσει τις συναισθηματικές κορυφώσεις και τις συνθήκες απομόνωσης ή έντασης, ενώ δημιουργεί μια σφιχτή και ταυτόχρονα ελεύθερη ατμόσφαιρα, προετοιμάζοντας το θεατή για το επόμενο συναισθηματικό κύμα.
Ποτέ δεν βρήκα κανένα να φοράει το άρωμα σου. Ποτέ μέχρι σήμερα. Ποιος θα το περίμενε οτι το άρωμα σου δεν ήταν άρωμα, αλλά αρωματικό αυτοκίνητου. Πρέπει να είχες οδηγήσει πάρα πολύ εκείνη την ημέρα. Τόσο πολύ που η οσμή του πότισε το δέρμα σου και από τον ιδρώτα σου εισέβαλε στο κορμί μου σαν μια μετάγγιση θανάτου… – Πέτρος
Το έργο ακουμπά σε πολλά καίρια κοινωνικά ζητήματα, όπως ο βιασμός, η εκμετάλλευση ανηλίκων, η χρήση ουσιών, και την εκβίαση μέσω βίντεο ή φωτογραφιών, και όλα αυτά περνάνε μέσα από τον φακό της συναισθηματικής ανθεκτικότητας και των πληγών του παρελθόντος. Αυτά τα κοινωνικά προβλήματα δεν είναι μόνο λεκτικά παρόντα στην παράσταση, αλλά αποτελούν τον πυρήνα της δράσης, που αποτυπώνεται με ένταση και ρεαλισμό.
Η παράσταση θέτει το ερώτημα αν είναι δυνατόν να ξεπεράσουμε τον πόνο του παρελθόντος, αν η συγχώρεση είναι πραγματικά δυνατή και τι σημαίνει να βρίσκουμε τη λύτρωση, όχι απλώς μέσα από την εκδίκηση, αλλά μέσα από την ανθρώπινη σύνδεση και την αναγνώριση του πόνου των άλλων.
Λες οτι δεν έχουν καμία επιρροή πάνω σου αυτά που συνέβησαν, αλλά πως γίνεται αυτό; Αφού δεν είμαστε τίποτα περισσότερο από μια περίληψη του παρελθόντος μας… – Πέτρος
Η «Αυτόματη Εστίαση» είναι μια παράσταση που δεν θα αφήσει κανέναν θεατή αδιάφορο. Αναδεικνύει την τραγικότητα του ανθρώπινου ψυχισμού, τις πληγές που δεν επουλώνονται εύκολα και τις διαφορετικές εκδοχές του κακού και του πόνου. Παράλληλα, προσφέρει και μια λύτρωση, όσο δύσκολο και αν είναι αυτό, μέσω της συγχώρεσης και της αποδοχής, ενώ μας υπενθυμίζει την ανάγκη να βρούμε την ελπίδα και την κατανόηση σε έναν κόσμο γεμάτο αντιφάσεις και σκιές. Με εκπληκτικές ερμηνείες, σκηνοθεσία και φωτισμό που ενισχύουν την ατμόσφαιρα, η παράσταση αυτή είναι μια σημαντική καλλιτεχνική πρόταση που πρέπει να παρακολουθήσει κανείς για να κατανοήσει την ένταση και τις τραγωδίες που μας περιβάλλουν.
Δεν ήθελα να σε χάσω… – Μάριος
Σκέφτηκες οτι ποτέ δεν ήμουνα δικός σου για να με χάσεις; […] Όχι, δεν φοβόμουν. Τι να φοβηθώ ακριβώς; Πες μου! Οτι και να συνέβαινε δεν θα άλλαζε κάτι. Είχες ποτίσει τόσο βαθιά μέσα μου εκείνο το βράδυ, το πρώτο γ@μημένο βράδυ, που δε μπορούσα να σε βγάλω από το μυαλό μου. Από τους πόρους μου, από την ψυχή μου. Οι ώρες που ήμουν μαζί σου ήταν οι μοναδικές που μπορούσα να ανασάνω… Κάποτε μου είπες οτι δεν μπορούμε να αλλάξουμε το παρελθόν, αλλά μπορεί και να το δούμε διαφορετικά. Έτσι έκανα… Δεν μπορούσα να σε βγάλω, να σε ξεπλύνω από πάνω μου οπότε βυθίστηκα ολόκληρος. Μόνο έτσι δεν καταλάβαινα την διαφορά… – Πέτρος
Τι νιώθεις για εμένα όταν με κοιτάς; Μόνο αυτό πες μου. Τι νιώθεις; – Μάριος
Τίποτα! – Πέτρος
Αυτή η κριτική στοχεύει να προβάλει τις κεντρικές αρετές της παράστασης και να ενθαρρύνει τους αναγνώστες να βιώσουν την εμπειρία από κοντά καθώς και να δείξει τις αδυναμίες αυτής.
Συντελεστές
Κείμενο: Γιώργος Αγγελίδης
Σκηνοθεσία: Νατάσα Παπαδάκη
Πρωτότυπη Μουσική: Στέλλα Σαμαρά
Σκηνικά: Βασίλης Δαρόγλου
Ενδυματολόγος: Έλενα Στρατηγοπούλου
Κινησιολόγος: Κωνσταντίνος Φρίγγας
Σχεδιασμός φώτων: The Chameleon
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαρία Μπακάρα
Φωτογραφίες: Κωνσταντίνος Λέπουρης
Επιμέλεια μακιγιάζ: Margο Beauty
Development Manager: Μαργαρίτα Μονέδα
Βίντεο/Social Media: Blacklist Productions
Επικοινωνία: Cald / Le Canard qui Parle lecanardpr@artnews
Οργάνωση παραγωγής: Μαντάμ Σαρδάμ
Πρωταγωνιστούν:
Πέτρος: Οδυσσέας Πετράκης
Μάριος: Χρήστος Ντόβας
