«ΑΜΛΕΤ* του Ανδρέα Φλουράκη»: Κριτική Παράστασης
✒️Γράφουν: Σωτήρης Σουλούκος & Ιωάννης Αρμυριώτης
Παρακολουθήσαμε την παράσταση «ΑΜΛΕΤ* του Ανδρέα Φλουράκη» στο Θέατρο ΕΛΕΡ και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας.
Μετά τη μεγάλη επιτυχία του Ριχάρδου ΙΙΙ στο Σύγχρονο Θέατρο, η Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη επιστρέφει με έναν εξίσου ανατρεπτικό Άμλετ, σε συμπαραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης, του ΔΗΠΕΘΕ Σερρών και της Animatheater. Στη μεταγραφή του Ανδρέα Φλουράκη, το σαιξπηρικό αριστούργημα μεταφέρεται από τα ανάκτορα της Δανίας στον ψυχρό κόσμο μιας σύγχρονης πολυεθνικής εταιρείας, όπου οι ίντριγκες, οι συμμαχίες και οι προδοσίες εκτυλίσσονται σε διοικητικά συμβούλια και πολιτικά παρασκήνια. Ο Άμλετ έρχεται αντιμέτωπος όχι μόνο με τον θάνατο του πατέρα του και τον γάμο της μητέρας του με τον Κλαύδιο, αλλά και με μια σκοτεινή αλήθεια που συνδέεται με εταιρικά εγκλήματα και συγκάλυψη.
Άλλο και τούτο απόψε! Τι έγινε; Ζωντανέψαμε και αρχίσαμε τις βόλτες στην εταιρεία; Θα σε τάραξε ο γάμος της γυναίκας σου! – Άμλετ (Χρήστος Διαμαντούδης)
Με αιχμηρές αναφορές στη σημερινή κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα, η παράσταση φωτίζει διαχρονικά ερωτήματα γύρω από την αλήθεια και το ψέμα, την ευθύνη, τη συνενοχή και τα όρια της προσωπικής ηθικής. Η σκηνοθεσία της Ρουμπίνης Μοσχοχωρίτη αναδεικνύει τη διαρκή επικαιρότητα του σαιξπηρικού δράματος, συνδυάζοντας την κλασική τραγωδία με το σύγχρονο πολιτικό θέατρο. Ιδιαίτερα ελκυστικός για το νεανικό κοινό, αυτός ο Άμλετ μιλά με σημερινή γλώσσα, χιούμορ και ανατροπές για την αγωνία της ταυτότητας, της δικαιοσύνης και του μέλλοντος, δημιουργώντας μια δυναμική θεατρική εμπειρία που ανοίγει γόνιμο διάλογο ανάμεσα στις γενιές.
Τελευταία παράσταση την Κυριακή 11 Ιανουαρίου. Μην το χάσετε!
Φρέσκος είναι ακόμα ο θάνατος σου. Νωπό το χώμα που σε σκεπάζει. Μαζί ιδρύσαμε αυτήν την εταιρία. Είμασταν σαν αδέρφια! Αλλά η ζωή συνεχίζεται! Και αισθήματα που έπρεπε παλιότερα να κρύβονται για αυτήν την σπάνια γυναίκα, ο θάνατος τα έφερε στην επιφάνεια… – Κλαύδιος (Κώστας Κάππας)
Η ιστορία του Άμλετ στο σήμερα: Μια τολμηρή σύγχρονη ανάγνωση του σαιξπηρικού δράματος!
Πώς θα ήταν η ιστορία του Άμλετ και ο ίδιος ο ήρωας αν ζούσαν στη δική μας εποχή; Αυτή ακριβώς την ερώτηση επιχειρεί να απαντήσει μια ευφυής και σύγχρονη θεατρική ματιά, τοποθετημένη στο σήμερα. Ο Άμλετ, η Οφηλία και τα υπόλοιπα πρόσωπα του έργου μεταφέρονται στον κόσμο μιας σύγχρονης πολυεθνικής εταιρείας, την οποία διευθύνει ο πατέρας του Άμλετ. Το φάντασμα του νεκρού πατέρα επιστρέφει για να αποκαλύψει μια σκοτεινή αλήθεια, ενώ ο Κλαύδιος, βυθισμένος στη δολιότητα και τη διαφθορά, κινείται με μοναδικό στόχο τη διάσωση της εταιρείας και τη συγκάλυψη ενός σοβαρού σκανδάλου. Μέσα σε αυτό το ασφυκτικό περιβάλλον, η Γερτρούδη προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην ενοχή, τη σιωπή και την ανάγκη να προστατεύσει τον γιο της.
Η ζωή είναι για εμάς τους δυνατούς […] το πένθος είναι μια δικαιολογία για τους τεμπέληδες. Ένα καταφύγιο για τους δειλούς. Δημιουργεί χάος στην ψυχή μας. Αυτό το χάος πρέπει να το ξεριζώνουμε σαν αγριόχορτο κάθε φορά που πάει να μας πάρει το έλεγχο. Και να αφήνουμε το μυαλό μας καθαρό να παίρνει τις σωστές αποφάσεις… – Κλαύδιος
Η σκηνοθεσία αποδεικνύεται ιδιαίτερα ευρηματική, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα που σε απορροφά και σε καθιστά ενεργό θεατή της δράσης. Ο φωτισμός και οι σκιές λειτουργούν καθοριστικά στη δημιουργία έντασης και ψυχολογικού βάθους, ενώ το λιτό σκηνικό —με λίγα τραπέζια και καρέκλες— μετασχηματίζεται διαρκώς, ορίζοντας διαφορετικούς χώρους, καταστάσεις και δραματικά πλαίσια. Ο ευφυής χωρισμός του σκηνικού με έναν διάφανο τοίχο που με τον κατάλληλο φωτισμό επιτρέπει τη δράση σε άλλους χώρους. Οι ερμηνείες είναι συνολικά αξιοπρεπείς και εξυπηρετούν με συνέπεια τη σύγχρονη αυτή ανάγνωση του έργου, χωρίς υπερβολές.
Είμαστε τυχεροί που είμαστε αυτοί που είμαστε. Όλοι πληρώνουμε ένα τίμημα, αλλά στην δική μας περίπτωση αξίζει τον κόπο. Μπορεί να μην έχουνε πραγματικούς φίλους, αλλά όλοι νομίζουν οτι έχουν να κερδίσουν κάτι από εμάς και μας αφήνουν να τους κάνουμε ότι θέλουμε. Γίνονται χαλί να τους πατήσουμε. Όσοι δεν το κάνουνε μας φοβούνται. Και όλοι ονειρεύονται οτι μια μέρα θα μας φτάσουν, θα γίνουν σαν εμάς. Αλλά δεν θα γίνουν ποτέ. Αλλά δεν γίνεσαι πια σε αυτήν την ζωή. Σε αυτήν την ζωή γεννιέσαι! Για αυτό σου λέω σταμάτα να παριστάνεις τον επαναστάτη… – Γερτρούδη (Καλιρρόη Μυριαγκού)
Πρόκειται για μια τολμηρή και ξεκάθαρα μοντέρνα μεταγραφή του Άμλετ, που ενδεχομένως να ξενίσει ένα μέρος του κοινού. Ωστόσο, το θέατρο ανέκαθεν υπήρξε χώρος ελευθερίας: ελευθερίας σκέψης, δημιουργίας και εξερεύνησης νέων οπτικών. Ο Ανδρέας Φλουράκης, σεβόμενος απόλυτα τους αρχικούς χαρακτήρες και τη βασική δραματουργική δομή, τοποθετεί τον Άμλετ στο σήμερα και δημιουργεί ένα νέο, σύγχρονο πλαίσιο, μέσα στο οποίο τα διαχρονικά ερωτήματα του έργου αποκτούν νέα δυναμική. Μπορεί για κάποιους αυτή η ματιά να μοιάζει υπερβολικά τολμηρή ή ανοίκεια, όμως αναμφίβολα πρόκειται για μια φρέσκια, σύγχρονη και ζωντανή πρόταση που προκαλεί σκέψη και διάλογο.
Η μουσική επιλογή, ανάμεσα στις σκηνές, είναι απολύτως σύγχρονη και μοντέρνα, προσδίδοντας ένα επιπλέον χρώμα στην παράσταση.
Ο κόσμος έχει γυρίσει ανάποδα […] Είναι σαν να ζούμε σε μια παγκόσμια κατάθλιψη. Και ξέρεις γιατί; Γιατί κανένας δεν μπορεί να είναι σίγουρος για τίποτα και για κανέναν. Ούτε για τους νεκρούς, ούτε για τους ζωντανούς. Ούτε για τους πιο κοντινούς στην οικογένεια μας, ούτε καν για όσους λένε πως μας αγαπούν… – Άμλετ
Ο Κώστας Κάππας ενσαρκώνει τον Κλαύδιο, έναν χαρακτήρα σκληρό και αδίστακτο, αποφασισμένο να βγάλει από τη μέση όποιον τολμήσει να σταθεί εμπόδιο στα σχέδιά του. Η παρουσία του στη σκηνή είναι επιβλητική, σχεδόν απειλητική, όμως αυτό που τον κάνει να ξεχωρίζει είναι η μοναδική του επικοινωνία με το κοινό. Δεν παίζει «προς τα μέσα», αλλά απευθύνεται ευθέως, δημιουργώντας μια διαρκή ένταση που κρατά τον θεατή σε εγρήγορση.
Η Καλιρρόη Μυριαγκού είναι εξαιρετική στον ρόλο της μητέρας που αρχικά μοιάζει αδιάφορη και αποστασιοποιημένη. Η ερμηνεία της όμως κορυφώνεται στο τέλος, όταν έρχεται η μεταστροφή της — τη στιγμή που αντιλαμβάνεται πως ο Κλαύδιος επιχείρησε να πειράξει το παιδί της. Η ευθύτητα και η καθαρότητα της υποκριτικής της είναι συγκλονιστικές. Χωρίς υπερβολές, αποδίδει τη μητρική αφύπνιση με αλήθεια και δύναμη.
Πίσω από την πλάτη μου πήγε να σε παγιδέψει! – Γερτρούδη
Πίστευες πραγματικά οτι θα σταματούσε στον πρώτο σου άντρα; – Άμλετ
Άλλο ένας σύζυγος, άλλο ένας γιος! Ο γιός είναι κομμάτι μου! Χωρίς την άδεια μου τα δικά μου κομμάτια δεν τα αγγίζει κανείς! – Γερτρούδη
Είσαι κομμάτι βλαμμένη μήπως; – Άμλετ
Ο Χρήστος Διαμαντούδης υποδύεται έναν ήρωα σε βαθιά ψυχική σύγχυση. Στον μονόλογό του είναι εξαιρετικός: συγκινητικός, ευθύς και βαθιά ανθρώπινος. Ενσαρκώνει ένα παιδί που χάνει τον πατέρα του και βλέπει τη μητέρα του να παντρεύεται σχεδόν αμέσως, αφήνοντάς το συναισθηματικά μετέωρο. Ένα εγκαταλελειμμένο παιδί, φορτωμένο με περισσότερα απ’ όσα μπορεί να αντέξει. Η αμεσότητά του και η επικοινωνία του με το κοινό κάνουν την ερμηνεία του να αγγίζει πραγματικά.
Ο θάνατος ενός συζύγου δεν είναι καμιά σοβαρή απώλεια! Αλλά να θέλει να βλάψεις το παιδί μου; Το δικό μου το παιδί; Το παιδί μου; – Γερτρούδη
Η Κωνσταντίνα Λάλλου παρουσιάζει μια διαφορετική, σύγχρονη Οφηλία. Είναι ερωτευμένη με τον Άμλετ, τον νοιάζεται, όμως ταυτόχρονα είναι μια γυναίκα καριέρας, με φιλοδοξίες και στόχους. Η προσωπική της ανέλιξη μπαίνει πάνω από όλα, ακόμη και πάνω από την ίδια της την καταστροφή. Η ερμηνεία της φωτίζει μια Οφηλία που δεν οδηγείται στην αυτοκτονία από αδυναμία, καθώς επικρατεί η ανάγκη για αυτοπραγμάτωση.
Οι Σίμος Κωστάκογλου, Δημήτρης Κουστολίδης και Χαράλαμπος Παυλίδης υπηρετούν κομβικούς ρόλους για την εξέλιξη της ιστορίας. Με ακρίβεια και συνέπεια, λειτουργούν ως γρανάζια της αφήγησης, δίνοντας ρυθμό και βάθος στις σκηνές όπου εμφανίζονται.
Αγόρι μου απόλαυσε την ζωή σου έτσι όπως εμείς μπορούμε να την χαρούμε και άσε τις τρέλες! – Γερτρούδη
Η Αντωνία Γκούβη ξεχωρίζει στον ρόλο μιας μητέρας που έχει χάσει τα παιδιά της, αλλά αρνείται να σωπάσει. Παλεύει να βρει την αλήθεια χωρίς φόβο, με αξιοπρέπεια και ψυχική δύναμη. Η ερμηνεία της είναι έντονα συναισθηματική, αλλά ταυτόχρονα επικοινωνιακή, φέρνοντας στο προσκήνιο τον πόνο μιας γυναίκας που δεν εγκαταλείπει την αναζήτηση της δικαιοσύνης.
Οφηλία! Ακούς! Η μαύρη ύλη μας περιβάλει. Σε λίγο θα αιωρούμαστε για πάντα μέσα της! – Άμλετ
Πρόκειται για μια φρέσκια, μοντέρνα και εναλλακτική προσέγγιση του Άμλετ, που καταφέρνει να ανανεώσει ουσιαστικά το κλασικό έργο χωρίς να αλλοιώνει τον πυρήνα του. Η ευρηματική σκηνοθεσία λειτουργεί ως βασικός άξονας της παράστασης, αναδεικνύοντας με δημιουργικό τρόπο τις εσωτερικές συγκρούσεις και τα υπαρξιακά διλήμματα των χαρακτήρων. Παράλληλα, οι ερμηνείες είναι αξιοπρεπέστατες και καλοδουλεμένες, υποστηρίζοντας με συνέπεια το σκηνοθετικό όραμα και συμβάλλοντας σε ένα συνολικά πειστικό και καλλιτεχνικά ισορροπημένο αποτέλεσμα.
ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ: ΕΔΩ
Αυτή η κριτική στοχεύει να προβάλει τις κεντρικές αρετές της παράστασης και να ενθαρρύνει τους αναγνώστες να βιώσουν την εμπειρία από κοντά καθώς και να δείξει τις αδυναμίες αυτής.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
Ελεύθερη διασκευή: Ανδρέας Φλουράκης, από το ομώνυμο έργο του Ουίλιαμ Σαίξπηρ
Σκηνοθέτιδα: Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη
Σκηνικά-Κοστούμια: Έλλη Εμπεδοκλή
Πρωτότυπη Μουσική: Κώστας Νικολόπουλος
Επιμέλεια Κίνησης: Φαίδρα Νταϊόγλου
Φωτισμοί: Γιώργος Αγιαννίτης
Βοηθός σκηνοθέτη: Ανδρομάχη Κωστογιαννοπούλου
Φωτογραφίες: Παναγιώτης Μαΐδης (φώτο promo), Αλέξανδρος Βρεττάκος (φώτο παράστασης)
Οργάνωση παραγωγής: Στέλιος Σωτηρόπουλος
Κατασκευή σκηνικού: Νίκος Λαβαντσιώτης, Τάκης Συνδουκάς
Ηλεκτρολόγος: Τάσος Διδασκάλου
Ηχητικός: Λευτέρης Φερλαχίδης
ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Κώστας Κάππας, Καλιρρόη Μυριαγκού, Χρήστος Διαμαντούδης, Κωνσταντίνα Λάλλου, Σίμος Κωστάκογλου, Δημήτρης Κουστολίδης, Χαράλαμπος Παυλίδης, Αντωνία Γκούβη
