«Annie»: Κριτική Παράστασης
✒️ Γράφει: Ιωάννης Αρμυριώτης
Φωτογραφίες ©: Ιωάννης Αρμυριώτης
Παρακολουθήσαμε την παράσταση «Annie» στο Θέατρο Παλλάς και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας.
Δείτε επίσης: «Annie»: Συνέντευξη Τύπου | Τι δήλωσαν οι πρωταγωνιστές!
«Annie»: Πληροφορίες – Υπόθεση παράστασης!
Το θρυλικό μιούζικαλ «Annie» επέστρεψε στη σκηνή του Θεάτρου Παλλάς, σε σκηνοθεσία Θέμιδος Μαρσέλλου. Ένας πολυμελής θίασος, ζωντανή ορχήστρα, μικρά παιδιά, και…ένας σκύλος, αναλαμβάνουν να μας ταξιδέψουν σε ένα μαγικό κόσμο γεμάτο συναισθήματα, χιούμορ, συγκίνηση, μουσική και υπέροχα τραγούδια, αναδεικνύοντας τη δύναμη της ελπίδας και της αισιοδοξίας.
Στον θίασο πρωταγωνιστούν ο Γιάννης Στάνκογλου ως Όλιβερ Γουόρμπακς, η Δανάη Παππά ως Γκρέις Φάρελ, η Μαρία Κατσανδρή ως η αυστηρή μις Χάνιγκαν, ο Αργύρης Αγγέλου ως Ρούστερ και η Κατερίνα Σούσουλα ως Λίλι, ενώ τον ρόλο της Annie υποδύεται η μικρή Μυρτώ Φαραζή. Το έργο συνδυάζει χιούμορ, συγκίνηση και ενέργεια, αποτελώντας μια ολοκληρωμένη οικογενειακή εμπειρία.
Η ιστορία εκτυλίσσεται στη Νέα Υόρκη του 1933, όπου η ορφανή Annie ονειρεύεται να ξαναβρεί τους γονείς της. Μετά από μια απροσδόκητη πρόσκληση να περάσει τις γιορτές στην έπαυλη του Γουόρμπακς, η ζωή της αλλάζει, πυροδοτώντας μια συγκινητική και περιπετειώδη διαδρομή που οδηγεί στη δύναμη της αγάπης, της οικογένειας και της πίστης στο καλύτερο αύριο.
Στο φόβο, στο σκοτάδι, πάντα και παντού, υπάρχει μια μικρή χαραμάδα με φως. Εκεί χωράνε όλα τα όνειρα και οι ελπίδες!
«Annie»: Ένα μιούζικαλ γεμάτο φως. Η Μαρσέλλου υπενθυμίζει τη μαγεία του θεάτρου!
Για ακόμη μία φορά, η Θέμις Μαρσέλλου επιβεβαιώνει γιατί θεωρείται από τις πιο φωτεινές δημιουργούς του ελληνικού μιούζικαλ. Με σεβασμό στο είδος, με αγάπη για το θέατρο και με αφοσίωση στον θεατή κάθε ηλικίας, παρουσιάζει μια παράσταση που συνδυάζει συγκίνηση, χιούμορ και θεατρική μαγεία. Από τα πρώτα κιόλας λεπτά νιώθεις ότι βρίσκεσαι μπροστά σε μια δουλειά που έχει δημιουργηθεί με προσοχή, γνώση και βαθιά καλλιτεχνική ευαισθησία.
Η εμπειρία είναι ολοκληρωμένη: μουσική, ερμηνείες, κίνηση και σκηνική εικόνα δένουν αρμονικά, μετατρέποντας την παράσταση σε ένα ταξίδι που σε κρατά απολαυστικά στην καρέκλα σου. Κάθε μουσικό κομμάτι έχει τον δικό του παλμό· άλλοτε σε γαληνεύει, άλλοτε σε παρασύρει στη δράση, πάντα όμως αφήνει πίσω του μια αίσθηση ζεστασιάς και αισιοδοξίας.
🎶 Ο κόσμος αλλάζει, με εσένα κοντά και όλα θα πάνε καλά… 🎶
Ο Μανόλης Παντελιδάκης, σταθερή αξία στις μεγάλες παραγωγές, υπογράφει ένα σκηνικό που κινείται με άνεση ανάμεσα στις διαφορετικές όψεις της ιστορίας: το λιτό ορφανοτροφείο, το επιβλητικό γραφείο του Γουόρμπακς, τη Νέα Υόρκη εκείνης της περιόδου. Με κινηματογραφικές εναλλαγές, ο χώρος μεταμορφώνεται μπροστά στα μάτια του θεατή, χωρίς υπερβολές, αλλά με απόλυτη αίσθηση εποχής. Σημαντικό ρόλο παίζουν τα κοστούμια της Παναγιώτας Κοκορού, που όχι μόνο ολοκληρώνουν την εικόνα της δεκαετίας του ’30, αλλά λειτουργούν και ως εργαλείο για να αναδειχθούν οι χαρακτήρες και ο κοινωνικός τους κόσμος.
Πριν ακόμη ανοίξει η αυλαία, το φως της ορχήστρας σε καλωσορίζει. Η ζωντανή μουσική δεν αποτελεί απλώς συνοδεία· είναι ο παλμός της παράστασης, ένα ζωντανό στοιχείο που αναπνέει μαζί με τους ηθοποιούς και τους θεατές.
🎶 Annie, Annie ζούμε μαζί σου ξανά…🎶
Οι φωτισμοί της Στέλλας Κάλτσου και του Γιώργου Τέλλου έχουν ξεχωριστή συμβολή: τα σκοτεινά, θερμά φώτα αποτυπώνουν με ευαισθησία τη σκληρή καθημερινότητα των παιδιών, ενώ οι πιο λαμπερές και έντονες φωτιστικές παρεμβάσεις χτίζουν τον κόσμο της αφθονίας και της πολυτέλειας, σαν μια υπόσχεση ότι το παραμύθι μπορεί να γίνει αληθινό.
Οι χορογραφίες της Άννας Αθανασιάδη γεμίζουν τη σκηνή με ενέργεια, χιούμορ και φαντασία.
Με το άνοιγμα της αυλαίας, ξεδιπλώνεται ένα ζωντανό, τρυφερό και προσεγμένο σύμπαν. Τα παιδιά του ορφανοτροφείου αποτελούν, δίχως υπερβολή, μια από τις μεγάλες εκπλήξεις της παράστασης. Με επαγγελματισμό που δεν αναιρεί την παιδικότητά τους, με ζωντάνια και άψογες φωνές, κερδίζουν τις καρδιές των θεατών από την πρώτη στιγμή. Ακόμη και οι μικρότερες σε ηλικία έχουν δύναμη και αμεσότητα που σπάνια συναντά κανείς.
🎶 Να προχωράς, να αγαπάς και τα στραβά να τα προσπερνάς όπου και να πας ποτέ να μην ξεχνάς, παντού και πάντα να χαμογελάς… 🎶
Μια παράσταση που ζωντανεύει την ελπίδα: Η Annie και ο θίασος που ξεχωρίζει
Ξεχωριστή μνεία αξίζει η Μυρτώ Φαραζή, την οποία γνωρίσαμε στη Matilda και που εδώ φαίνεται να βρίσκεται στην καλύτερη θεατρική και μουσική στιγμή της μέχρι τώρα πορείας της. Με χιούμορ, φαντασία, άρτια άρθρωση και έντονη σκηνική παρουσία, παραδίδει μια ερμηνεία που συνδυάζει παιδική αθωότητα με πραγματικό ταλέντο.
Σπίτι είναι αυτό; Στα αλήθεια μένετε εδώ; Σίγουρα ονειρεύομαι! – Annie (Μυρτώ Φαραζή)
Η Μαρία Κατσανδρή, ως Μις Χάνιγκαν, κλέβει κυριολεκτικά την παράσταση. Ο ρόλος της στριμμένης και αυστηρής διευθύντριας του ορφανοτροφείου αποκτά μέσα από την ερμηνεία της μια απολαυστική θεατρικότητα — μια «κακιά» που θες να βλέπεις ξανά και ξανά. Με χιούμορ, μέτρο και απαράμιλλη τεχνική, καταφέρνει να γίνει ένας από τους πιο «αγαπημένους» χαρακτήρες της παράστασης. Στη συνέντευξη Τύπου της παράστασης η ηθοποιός αποκάλυψε πως της ήταν ιδιαίτερα δύσκολο να «κακομεταχειρίζεται» επί σκηνής τόσο γλυκά και ταλαντούχα παιδιά, κάτι που αντιβαίνει πλήρως στη δική της προσωπικότητα. Κι όμως, πάνω στη σκηνή αυτή η εσωτερική σύγκρουση γίνεται δημιουργική δύναμη: η Χάνιγκαν της Κατσανδρή είναι ένα σύνολο αντιφάσεων που την κάνουν αληθινή και θεατρικά συναρπαστική. Και το αποτέλεσμα; Ένας «κακός» χαρακτήρας που σε κερδίζει, σε κάνει να γελάς, να εκπλήσσεσαι και τελικά να αναγνωρίζεις την τεράστια δύναμη και το εύρος της ηθοποιού που τον ερμηνεύει.
Μήπως άκουσα ευτυχία εδώ μέσα; – Μις Χάνιγκαν (Μαρία Κατσανδρή)
Δίπλα της, ο Αργύρης Αγγέλου και η Κατερίνα Σούσουλα δημιουργούν ένα υποδειγματικό καλλιτεχνικό δίδυμο, όπου η συνεργασία τους είναι αβίαστη και πλήρως αρμονική. Κάθε ένας ξεχωρίζει με τη δική του σκηνική παρουσία, αναδεικνύοντας τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του χαρακτήρα του, ενώ ταυτόχρονα η κοινή τους εμφάνιση παράγει μια δυναμική που αιχμαλωτίζει το ενδιαφέρον του θεατή. Στο πλαίσιο της παράστασης, ερμηνεύουν δύο χαρακτήρες με έντονη κακία και πονηριά, «κακούς» που είναι όμως τόσο πειστικοί και ζωντανοί, που αναγκάζουν τον θεατή να τους αντιπαθήσει με πάθος. Παράλληλα, η σκηνική τους χημεία και η ακριβής ερμηνεία τους δίνουν βάθος στους χαρακτήρες, κάνοντάς τους ολοκληρωμένους και πολυδιάστατους. Στο τέλος, η αναπόφευκτη «τιμωρία» που δέχονται αποκτά νόημα μέσα στην ιστορία, αποδεικνύοντας ότι η κακία και η πονηριά έχουν πάντα συνέπειες.
Ο Γιάννης Στάνκογλου, ως Όλιβερ Γουόρμπακς, χτίζει έναν χαρακτήρα με στιβαρότητα και βάθος, προσφέροντας μια από τις πιο συγκροτημένες και συναισθηματικά διαβαθμισμένες ερμηνείες της παράστασης. Στην αρχή, αποπνέει την εικόνα του αυστηρού, συγκεντρωμένου και αδιαπέραστου επιχειρηματία· ενός άντρα που έχει μάθει να κινείται με κανόνες, αποστάσεις και ψυχρή λογική. «Αν δεν μπορώ να βγάλω εγώ χρήματα, δεν μπορεί να βγάλει κανένας!» Με καθαρή υποκριτική οικονομία, αποδίδει αυτή την ψυχρότητα χωρίς υπερβολές, δημιουργώντας έναν Γουόρμπακς απολύτως πειστικό. Καθώς όμως η ιστορία προχωρά, αφήνει διακριτικά να φανούν οι ρωγμές στην άμυνά του. Αποκαλύπτει σταδιακά έναν άνθρωπο που μαλακώνει, που ξαναθυμάται την τρυφερότητα, που επιτρέπει στον εαυτό του να δεχθεί την παρουσία της μικρής Annie ως κάτι παραπάνω από μια προσωρινή φιλοξενία. Η μεταμόρφωση του χαρακτήρα του δεν είναι απότομη ούτε επιφανειακή. Αντίθετα, προκύπτει με συνέπεια, τόσο ώστε ο θεατής σχεδόν να νιώθει ότι παρακολουθεί έναν άνθρωπο που ανακαλύπτει ξανά τη δυνατότητα να αγαπά. Στις κοινές τους σκηνές, η σχέση που δημιουργεί με την Annie ακτινοβολεί φυσικότητα και στοργή, κάνοντας την προοπτική της υιοθεσίας όχι απλώς δραματουργικά εύλογη, αλλά βαθιά συγκινητική. Ο Στάνκογλου καταφέρνει να συνδυάσει την επιβλητικότητα του ισχυρού άνδρα με τη γοητευτική ευαλωτότητα ενός ανθρώπου που αφήνει για πρώτη φορά χώρο στο συναίσθημα. Έτσι προσφέρει έναν Γουόρμπακς πολυδιάστατο, ζωντανό και απολύτως αληθινό — έναν ρόλο που υπηρετεί με συνέπεια, λεπτότητα και αξιοσημείωτη θεατρική ωριμότητα.
«Το μόνο που με ενδιέφερε ήταν τα χρήματα. Πρέπει να σου πω οτι ήμουν αδίστακτος με όσους έπρεπε να πατήσω για να ανέβω στην κορυφή. Γιατί πάντα πίστευα ένα πράγμα. Δεν πρέπει να είσαι καλός με κανέναν όσο ανεβαίνεις, αν δεν θέλει να ξαναβρεθείς στον πάτο. Τώρα τελευταία όμως και σιγά σιγά, άρχισα να σκέφτομαι πως δεν παν να έχεις πίνακες, σπίτια, χρήματα σπίτια, αυτοκίνητα, αν δεν έχεις κάποιον να μοιραστείς τη ζωή μαζί του. Αν είσαι μόνος και έρημος είσαι πιο φτωχός και από εκείνο το αγόρι που ήμουν πριν ξεκινήσω. Annie καταλαβαίνεις τι θέλω να σου πω;» – Όλιβερ Γουόρμπακς (Γιάννης Στάνκογλου)
Η Δανάη Παππά, ως Γκρέις Φάρελ, φέρνει στη σκηνή μια φωτεινή, καλοσυνάτη και βαθιά ανθρώπινη παρουσία, που λειτουργεί σαν γέφυρα ανάμεσα στον σκληρό κόσμο του Γουόρμπακς και την αγνότητα της μικρής Annie. Από την πρώτη της εμφάνιση αποπνέει μια ζεστασιά που γεμίζει το θέατρο, μια γλυκύτητα που δεν είναι επιφανειακή, αλλά προκύπτει από την καθαρότητα του τρόπου με τον οποίο προσεγγίζει τον ρόλο της. Αποδίδει τη Γκρέις ως μια νέα γυναίκα γεμάτη καλοσύνη και αποφασιστικότητα. Δεν είναι απλώς η αφοσιωμένη γραμματέας του Γουόρμπακς· είναι ο άνθρωπος που βλέπει πίσω από το αυστηρό προσωπείο του, που καταλαβαίνει τις ανάγκες του καλύτερα κι από τον ίδιο και που, με χαμηλούς τόνους και σταθερή ευγένεια, λειτουργεί ως ήπια αλλά καθοριστική επιρροή στη ζωή του. Στις σκηνές της με την Annie, η τρυφερότητά της ξεχειλίζει με φυσικότητα. Δεν «παίζει» την καλή· είναι καλή. Είναι η πρώτη που αγκαλιάζει το παιδί συναισθηματικά, η πρώτη που αντιλαμβάνεται το βάθος της μοναξιάς της, η πρώτη που αναγνωρίζει την ανάγκη της για ένα σπίτι και μια πραγματική οικογένεια.
Όλος ο θίασος, είτε μέσα από την πρόζα είτε μέσα από τα μουσικά τους κομμάτια, λειτουργεί ως ενιαίο, αρμονικό σώμα. Κάθε μέλος του θιάσου υπηρετεί με συνέπεια το ύφος και την αισθητική της παράστασης, δημιουργώντας μια αίσθηση ομαδικότητας που σπάνια συναντά κανείς σε τόσο απαιτητικές μουσικοθεατρικές παραγωγές. Οι ερμηνείες είναι γεμάτες ενέργεια και σκηνική αλήθεια, ενώ οι φωνές —μικρών και μεγάλων— υφαίνουν ένα αποτέλεσμα που δικαιώνει πλήρως τις προσδοκίες του θεατή.
Το ξέρω, το ξέρω οτι είμαι πάρα πολύ τυχερή που με πήρατε στο σπίτι σας για τα Χριστούγεννα, όμως… Το μόνο πράγμα που θέλω στον κόσμο. Το μόνο πράγμα που ελπίζω, είναι να ξανά βρω την μαμά και τον μπαμπά μου… – Annie
«Annie»: Το αύριο χαράζει στο Θέατρο Παλλάς με μια Annie γεμάτη φως και καρδιά!
Η εγκατάλειψη, η φτώχεια, η ανάγκη για αγάπη, ασφάλεια και αποδοχή είναι στοιχεία που παραμένουν παρόντα σε όλη τη διάρκεια της παράστασης. Κι όμως, χάρη στην ισορροπημένη σκηνοθετική ματιά, δεν επιτρέπεται ποτέ στο δράμα να γίνει καταθλιπτικό ή βαρύ. Αντίθετα, η παραγωγή βρίσκει τρόπους να φωτίσει τις πιο ευάλωτες στιγμές με ειλικρίνεια και ανθρωπιά, αφήνοντας χώρο για ελπίδα. Σε αυτό συμβάλλει καθοριστικά η μουσική. Το «Tomorrow» όπως και τα υπόλοιπα εμβληματικά τραγούδια της Annie, λειτουργούν εδώ όχι απλώς μουσικά κομμάτια, αλλά ως συναισθηματικές γέφυρες που ενώνονται με το κοινό. Οι μελωδίες τους κουβαλούν τη δύναμη της προσδοκίας και της πίστης στο καλύτερο, προσφέροντας στον θεατή την αίσθηση πως, παρά τις δυσκολίες, το «αύριο» μπορεί πράγματι να κρύβει κάτι φωτεινότερο.
🎶 Το αύριο πλησιάζει, ο ήλιος χαράζει και διώχνει το χθες μακριά…🎶
Η «Annie» στο Θέατρο Παλλάς αναδεικνύεται έτσι σε μια παράσταση που ξεπερνά τον χαρακτηρισμό ενός «παιδικού» μιούζικαλ. Απευθύνεται σε κάθε ηλικία, σε κάθε άνθρωπο που νιώθει την ανάγκη να αφήσει για λίγο πίσω του την καθημερινότητα και να βυθιστεί σε έναν κόσμο όπου η ελπίδα εξακολουθεί να έχει αξία. Πρόκειται για μια παραγωγή που τιμά το είδος του μιούζικαλ στην Ελλάδα, παραμένοντας πιστή στην παράδοσή του, ενώ ταυτόχρονα την ανανεώνει με φρέσκια αισθητική και σύγχρονη αντίληψη.
Συνολικά, πρόκειται για μια παράσταση που δεν στηρίζεται απλώς σε μια υπέροχη ιστορία, αλλά την υπηρετεί με σεβασμό, ποιότητα και καρδιά. Μια παραγωγή που σε κάνει να πιστεύεις ότι οι καλές θεατρικές στιγμές μπορούν να αγγίξουν μικρούς και μεγάλους με τον ίδιο τρόπο — με φως, μουσική και ελπίδα. Είναι μια εμπειρία που αγγίζει, συγκινεί και —κυρίως— αφήνει στο τέλος ένα χαμόγελο που δύσκολα σβήνει.
ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ: ΕΔΩ
Αυτή η κριτική στοχεύει να προβάλει τις κεντρικές αρετές της παράστασης και να ενθαρρύνει τους αναγνώστες να βιώσουν την εμπειρία από κοντά καθώς και να δείξει τις αδυναμίες αυτής.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Κείμενο: Thomas Meehan
Μουσική: Charles Strouse
Στίχοι: Martin Charnin
Σκηνοθεσία – Απόδοση Κειμένου και Στίχων: Θέμις Μαρσέλλου
Μουσική Διεύθυνση – Διεύθυνση Ορχήστρας: Νικόλας Γουάστωρ
Σκηνικά: Μανόλης Παντελιδάκης
Φωνητική Διδασκαλία – Συνοδεία Πιάνου: Βασίλης Αλεβίζος
Χορογραφία: Άννα Αθανασιάδη
Κουστούμια: Παναγιώτα Κοκορού
Σχεδιασμός φωτισμών: Στέλλα Κάλτσου – Γιώργος Τέλλος
Video Art: Κάρολος Πορφύρης
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαρία Βασιλάτου
Πρωταγωνιστούν
Γιάννης Στάνκογλου, Δανάη Παππά, Μαρία Κατσανδρή, Αργύρης Αγγέλου, Κατερίνα Σούσουλα, Βασίλης Αξιώτης, Στέλιος Κέλλερης, Μαρία Βασιλάτου, Γιώργος Βούντας, Θοδωρής Γιαννόπουλος, Ντόρα Γκέκα, Έμιλυ Γουσγούνη, Άννα Μαρία Κόρνια, Ζωηστέλλα Νικολάου, Στέργιος Περτσινίδης, Μάριος Πετκίδης, Πάρις Χαλάτσης, Σεσίλια Καβουριάδη και η Θέμις Μαρσέλλου. Στο ρόλο της Annie, η Μυρτώ Φαραζή. Σε κάποιες παραστάσεις, στο ρόλο της Annie, η Μαριάνθη Χρόνη.
Μαζί τους, σε διπλή διανομή, τα παιδιά: Γιαννούλα Αποστολοπούλου, Αριάδνη Βασιλαροπούλου, Σεσίλ Βελισσάρη, Εβελίνα Ηλιοπούλου, Μάντυ Κακαρούντα, Αλίκη Κίγκαν, Ηλιάνα Λάρισα, Βάνα Μπερτάκη, Έλενα Πελεκάνου, Μέλια Ροδίτη, Αιμιλία Ρούση, Κωνσταντίνα Τσουγιάννη.
«Το έργο παρουσιάζεται σε συνεργασία με την Music Theatre International (Europe)
Για ομαδικές κρατήσεις παρακαλώ επικοινωνήστε στο group@theatrikesskines.gr (κ. 6942771133)
Διεύθυνση Επικοινωνίας & Δημοσίων Σχέσεων: Μαργαρίτα Δρούτσα
Θέατρο Παλλάς: Βουκουρεστίου 3-5, Αθήνα
Προπώληση εισιτηρίων: Εδώ και στα ταμεία του Θεάτρου
Τιμές εισιτηρίων: 15€, 20€, 30€, 40€, 50€, 80€ ευρώ
