«BACON»: Κριτική Παράστασης

✒️Γράφει: Σωτήρης Σουλούκος

Παρακολουθήσαμε την παράσταση «BACON» στο Θέατρο Άνεσις και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας.

Θα σας πω μια ιστορία. Την δική μου ιστορία! Εγώ δεν την έχω πει ποτέ σε κανέναν […] Ο λόγος όμως που σας τα λέω όλα αυτά σήμερα, τώρα, αυτήν την στιγμή, είναι γιατί είναι εδώ εκείνος. Είναι εδώ τώρα στο καφέ και δεν είναι μόνο δική μου ιστορία. Είναι και δική του! – Μάρκος (Γιώργος Μπένος)

«BACON»: Μια ιστορία εφηβικής σκληρότητας και εύθραυστης τρυφερότητας

Η ιστορία ενός ανθρώπου — ή ίσως πιο σωστά, η ιστορία δύο ανθρώπων. Δύο εφήβων βαθιά πληγωμένων, ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Το έργο θέτει από νωρίς το βασικό του ερώτημα: ποιος τελικά κουβαλά το μεγαλύτερο τραύμα;

Κάποια σημεία της ιστορίας αφορούν μόνο εμένα γιατί είμαι και γαμώ και ο Μάρκος είναι κότα! – Άρης (Αλέξανδρος Πιεχόβιακ)

Από την πρώτη κιόλας στιγμή, πριν ακόμη ξεκινήσει η παράσταση, δημιουργείται μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα. Οι δύο πρωταγωνιστές βρίσκονται ήδη στη σκηνή, συνυπάρχουν, ανταλλάσσουν βλέμματα, πλησιάζουν και απομακρύνονται. Στο κέντρο, μια κόκκινη κούνια — σχεδόν συμβολική. Ανάμεσά τους γεννιέται κάτι άρρητο, μια ένταση που προϊδεάζει για όσα θα ακολουθήσουν.

Ο Μάρκος μάς εισάγει στην ιστορία του: ένα παρόν που κουβαλά το βάρος του παρελθόντος. Μέσα από διαρκή περάσματα από το «τώρα» στο «τότε», η αφήγηση ξεδιπλώνεται με ευρηματικό τρόπο. Στο σήμερα, ο ήρωας βρίσκεται σε ένα καφέ, φορώντας την ποδιά του· στο παρελθόν, οι δύο έφηβοι εμφανίζονται με τις σχολικές τους τσάντες. Οι μεταβάσεις αυτές λειτουργούν σχεδόν κινηματογραφικά, οδηγώντας τον θεατή μέσα από μνήμες και φλας μπακ.

Σας έχει τύχει καμιά φορά να μην είστε σίγουροι για τις αναμνήσεις σας; – Μάρκος

Παρακολουθούμε στιγμές από τη σχολική τους ζωή, άλλοτε μαζί, άλλοτε παράλληλα, ο καθένας εγκλωβισμένος στη δική του πραγματικότητα. Από τη μία πλευρά, ένας έφηβος σκληρός, εξωστρεφής, βίαιος, με παραβατική συμπεριφορά — ένα παιδί παραμελημένο, μεγαλωμένο σε ένα διαλυμένο οικογενειακό περιβάλλον, με έναν πατέρα απόντα και επικίνδυνο. Από την άλλη, ένας πιο εσωστρεφής και συναισθηματικός νέος, τρυφερός, που μεγαλώνει με τη μητέρα του, σε ένα πιο σταθερό αλλά όχι λιγότερο μοναχικό πλαίσιο.

Το να είσαι όμως φίλος με τον Άρη είναι σαν να είσαι φίλος με έναν τυφώνα! Καταστρέφει τα πάντα στο πέρασμα του! Υπάρχει όμως και ένα ήρεμο κομμάτι. Είναι χωμένο πολύ βαθιά, αλλά αν σταθείς στο σωστό σημείο μπορεί και να το ανακαλύψεις! – Μάρκος

Κοινός τους τόπος, η ανάγκη για αγάπη. Μια ανάγκη που εκφράζεται με εντελώς διαφορετικούς τρόπους. Ο ένας την διεκδικεί μέσα από τη σύγκρουση, ο άλλος μέσα από τη φροντίδα. Και κάπου ανάμεσα σε αυτές τις αντιθέσεις γεννιέται μια σχέση — εύθραυστη, ασαφής, αλλά βαθιά ανθρώπινη.

Το έργο αγγίζει με ευαισθησία ζητήματα ταυτότητας, αποδοχής και εφηβικής σκληρότητας. Οι ήρωες παλεύουν να ορίσουν τον εαυτό τους μέσα σε ένα περιβάλλον που συχνά τους περιορίζει. Οι επιλογές τους είναι άλλοτε πράξεις άμυνας, άλλοτε επιβίωσης. Και το τίμημα, σχεδόν πάντα, είναι ο πόνος του άλλου.

Κανείς δεν θα έπρεπε να είναι υποχρεωμένος να το υποστεί αυτό! – Μάρκος

Ο Γιώργος Μπένος κινείται με μια σχεδόν ήσυχη δύναμη. Η ερμηνεία του είναι εσωτερική, χτίζεται σταδιακά, με καθαρότητα και συγκράτηση. Μέσα από τη στάση του, αναδεικνύεται η ανάγκη για κατανόηση και αποδοχή, αλλά και η πίστη ότι η αγάπη μπορεί να λειτουργήσει ως αντίβαρο στη βία. Ή μήπως δεν μπορεί;

Απέναντί του, ο Αλέξανδρος Πιεχόβιακ αποδίδει με ένταση έναν χαρακτήρα γεμάτο αντιφάσεις: επιθετικός και προκλητικός στην επιφάνεια, αλλά με μια υπόγεια ευθραυστότητα που σταδιακά αποκαλύπτεται. Η σωματικότητά του και η ενέργειά του σκιαγραφούν ένα παιδί που έχει μάθει να επιτίθεται πριν πληγωθεί.

Όλοι εδώ νομίζουν πως είμαι καταθλιπτικός από άποψη. Αλλά είμαι απλώς καταθλιπτικός! – Μάρκος

Η σκηνοθεσία της Έμιλυ Λουίζου αξιοποιεί με ευφυΐα τον χώρο, επιτρέποντας στους ηθοποιούς να κινούνται διαρκώς, να γεμίζουν τη σκηνή με την παρουσία τους. Οι αλλαγές χρόνου και τόπου επιτυγχάνονται μέσα από μικρές, ακριβείς κινήσεις και τη χρήση των κοστουμιών, δημιουργώντας μια σχεδόν χορογραφημένη ροή.

Η κίνηση της Ιόλης Φιλιππακοπούλου είναι μελετημένη και λειτουργική, ενισχύοντας τη δραματουργία χωρίς να την επισκιάζει. Η μουσική της Ειρήνης Σκυλακάκη παρεμβαίνει καίρια, υπογραμμίζοντας τις συναισθηματικές κορυφώσεις με τρόπο σχεδόν αιχμηρό.

Τα σκηνικά και κοστούμια της Νίκης Ψυχογιού, σε συνδυασμό με τους φωτισμούς της Χριστίνας Θανάσουλα, δημιουργούν ένα περιβάλλον που υποστηρίζει τη δράση χωρίς περιττές εντυπωσιοθηρίες.

Αυτό δεν μπορώ να το πω σε κανέναν, γιατί δεν θέλω να τον χάσω… – Μάρκος

Πρόκειται για μια ιστορία που θα μπορούσε να είναι μια απλή αφήγηση ενηλικίωσης — και όμως μετατρέπεται σε κάτι πολύ πιο σκληρό και ουσιαστικό. Μιλά για τη βία στο σχολείο, στην οικογένεια, στις σχέσεις. Για τα στερεότυπα και την ανάγκη αποδοχής. Για το πώς το παρελθόν χαράζει το παρόν μας.

Μάρκο, μου έλειψες. Συγγνώμη! – Άρης

Και τελικά, για το πόσο εύκολα μπορεί να μετατραπεί η ανάγκη για αγάπη σε πράξη βίας.

Το «bacon» — μια λέξη απλή, σχεδόν καθημερινή. Κι όμως, κουβαλά μέσα της τη βία μιας πράξης που έχουμε συνηθίσει να αγνοούμε. Όπως ακριβώς και οι ήρωες αυτής της ιστορίας. Και το ερώτημα μένει ανοιχτό: ποιος αποφασίζει τελικά για το τέλος;

Οι άνθρωποι φτιάχνουν τις δικές τους φυλακές, Άρη. Κι εσύ μου έφτιαξες μία. Τη θυμάσαι; Εγώ κλείστηκα μέσα κι έχασα χρόνο. Πολύ χρόνο να ζω ξανά και ξανά το… Ακόμα και τώρα. Ακόμα και αυτή τη στιγμή. Η μαμά δεν μπορούσε να καταλάβει τι μου συνέβαινε, αλλά ήταν υπομονετική. Στην αρχή. Μετά ήταν ανήσυχη. Μετά ήταν μπουχτισμένη. Ώσπου στο τέλος βαρέθηκε. Και εμένα και την άδεια μου ζωή.– Μάρκος

ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ: ΕΔΩ

Αυτή η κριτική στοχεύει να προβάλει τις κεντρικές αρετές της παράστασης και να ενθαρρύνει τους αναγνώστες να βιώσουν την εμπειρία από κοντά καθώς και να δείξει τις αδυναμίες αυτής.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ: Γιώργος Μπένος, Αλέξανδρος Πιεχόβιακ

Συγγραφεάς: Sophie Swithinbank
Σκηνοθεσία: Έμιλυ Λουίζου
Μετάφραση: Τζούλια Διαμαντοπούλου
Κίνηση/Χορογραφία: Ιόλη Φιλιππακοπούλου
Μουσική/Σχεδιασμός Ήχου: Ειρήνη Σκυλακάκη
Σκηνικά/Κοστούμια: Νίκη Ψυχογιού
Φωτισμοί: Χριστίνα Θανάσουλα
Ηχοληψία: Θέμης Παντελόπουλος
Βοηθός Σκηνοθέτη: Βίβιαν Τσιταμπάνη
Βοηθός Σκηνογράφου/Ενδυματολόγου: Ελπίδα Δαλιάνη
Φωτογραφίες: Γιάννης Αντώνογλου
Trailer: Μαρίζα Καψαμπέλη
Γραφιστική Επιμέλεια: Μάριος Γαμπιεράκης (Μαύρα Γίδια)
Διεύθυνση Παραγωγής: Ιωάννης Παντελίδης
Προβολή/Επικοινωνία: Αγλαΐα Παγώνα (email aglaiapagona@gmail.com)
Το τραγούδι της παράστασης ερμηνεύει ο Παύλος Παυλίδης, σε στίχους/μουσική της Ειρήνης Σκυλακάκη
Παραγωγή: Happy Productions

Πηγή: Allaboutarts.gr