«BLUE TRAIN»: Κριτική Παράστασης
✒️ Γράφει: Ιωάννης Αρμυριώτης
Παρακολουθήσαμε την παράσταση «BLUE TRAIN» για 2η χρονιά στο Θέατρο ΑΛΜΑ και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας.
Το «Blue Train» του Γεράσιμου Ευαγγελάτου, σε σκηνοθεσία Γιώργου Σουλεϊμάν, συνεχίζει για δεύτερη χρονιά στο Θέατρο Άλμα, κάθε Δευτέρα και Τρίτη. Το έργο παρακολουθεί μία κρίσιμη μέρα στη ζωή του Μιχάλη, λίγο πριν κλείσει τα 45, όταν τέσσερα σημαντικά πρόσωπα περνούν από το σπίτι του και τον φέρνουν αντιμέτωπο με το βάρος του χρόνου, τις εκκρεμότητες και τους φόβους του. Ο Σπύρος Χατζηαγγελάκης επιστρέφει στον πρωταγωνιστικό ρόλο, δίπλα στη Μαρία Αλιφέρη ως μητέρα του, ενώ τους πλαισιώνουν ο Γιάννης Τσουμαράκης, η Μαριλού Κατσαφάδου και ο Λάμπρος Κωνσταντέας.
Η παράσταση μιλά με ειλικρίνεια, χιούμορ και ευαισθησία για μια γενιά που προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην αθωότητα και την ωριμότητα, ενώ ο σκηνοθετικός κόσμος του Σουλεϊμάν, με τα σκηνικά της Ηλένιας Δουλαδίρη και τις μουσικές αναφορές στα 90s, δημιουργεί ένα περιβάλλον γεμάτο νοσταλγία. Η ιστορία γίνεται αφορμή να τεθούν ερωτήματα για την ενηλικίωση, τις επιλογές και το αν υπάρχει δίχτυ ασφαλείας στις δεύτερες ευκαιρίες ή μόνο η συνέπεια των πράξεών μας.
Μανούλα μου, άκουσε με λίγο σε παρακαλώ! Δεν θα γυρίσω στα 45 στο Παγκράτι! – Μιχάλης (Σ. Χατζηαγγελάκης)
Μα θα έχεις κάποιον να σε προσέχει, αφού δεν λες να παντρευτείς! – Μάνα (Μ. Αλιφέρη)
Η κουβέντα; – Μιχάλης
Α, μη με απειλείς εμένα. Η κουβέντα και η κουβέντα! Φτιάξε τη ζωή σου με όποιον τρόπο. Ας είναι και με Εσκιμώο! – Μάνα
Έχεις προτίμηση στο φύλο; – Μιχάλης
Α, εσύ δεν υποφέρεσαι! – Μάνα
«BLUE TRAIN»: Μια παράσταση για τη μοναξιά, την αγάπη και την ανάγκη να ανήκουμε κάπου.
Η παράσταση «BLUE TRAIN» είναι μια από εκείνες τις παραστάσεις που δεν χρειάζονται φανταχτερές σκηνές ή εντυπωσιακά σκηνικά για να μιλήσουν στην καρδιά. Αρκεί η αλήθεια των ανθρώπων της. Ένας άντρας, περιτριγυρισμένος από ανθρώπους που τον αγαπούν — τη μητέρα του, την κολλητή του, τον πρώην του και μια νέα γνωριμία που μπαίνει απρόσμενα στη ζωή του. Σχέσεις ολοκληρωμένες ή δυνητικές, δεσμοί που πληγώνουν, αλλά δεν σβήνουν.
Η παράσταση αγγίζει με ευαισθησία το θέμα της μοναξιάς και της αναζήτησης της αγάπης. Θέτει ερωτήματα που όλοι, αργά ή γρήγορα, καλούμαστε να απαντήσουμε: πόσο μόνοι είμαστε, τελικά; Μας γεμίζει πραγματικά η δημιουργία μιας δικής μας «οικογένειας»; Ή μήπως το κενό παραμένει, απλώς αλλάζει μορφή;
Η ιστορία ξεδιπλώνεται με χιούμορ και συγκίνηση, μέσα από χαρακτήρες που μοιάζουν απίστευτα οικείοι. Μια μητέρα που νοιάζεται βαθιά για το παιδί της, μια φίλη που είναι ταυτόχρονα στήριγμα και καθρέφτης, ένας πρώην που έχει αφήσει πληγές αλλά δεν έχει εξαφανιστεί, κι ένας νέος άνθρωπος που φέρνει την ελπίδα μιας νέας αρχής. Όλοι αυτοί περιστρέφονται γύρω από τον κεντρικό ήρωα — έναν άντρα που ψάχνει να βρει πού ανήκει, τι σημαίνει αγάπη, τι σημαίνει αλήθεια.
Το έργο δεν περιορίζεται στην ταυτότητα του πρωταγωνιστή· ναι, είναι γκέι, αλλά η παράσταση δεν αφορά μόνο τη σεξουαλικότητα. Αφορά τη ζωή όπως τη ζούμε σήμερα: τις γνωριμίες που γίνονται μέσα από εφαρμογές, τις σχέσεις που φοβόμαστε να χτίσουμε, τους ανθρώπους που έρχονται και —κάποιοι— μένουν. Είναι μια ιστορία για όλους όσοι έχουν περάσει τα σαράντα και κοιτούν πίσω, μπροστά, και κυρίως μέσα τους, προσπαθώντας να βρουν ισορροπία ανάμεσα στο «ποιος ήμουν» και στο «ποιος είμαι τώρα».
Η παράσταση «BLUE TRAIN» μιλά για την εποχή μας με απλότητα και ειλικρίνεια. Μια παράσταση για την ίδια τη ζωή — με τα γέλια, τις πληγές, τις μικρές νίκες και τις μεγάλες σιωπές της.
Στο έχω πει χίλιες φορές, δεν χρειάζομαι κανέναν! – Μιχάλης
Όλοι χρειάζονται κάποιον! Κυρίως όσοι… – Μάνα
Όσοι…; – Μιχάλης
Ερμηνείες που αγγίζουν την καρδιά — όταν το θέατρο γίνεται καθρέφτης της ζωής
Η Μαρία Αλιφέρη αποδίδει με αφοπλιστικό ρεαλισμό την κλασική Ελληνίδα μάνα. Εκείνη που κουβαλάει στο χέρι ταπεράκια, που μπαίνει στο σπίτι του γιου της χωρίς να ρωτήσει, που θέλει να γεμίσει το ψυγείο του όχι μόνο με φαγητό, αλλά με φροντίδα. Δεν είναι μια καρικατούρα μητέρας· είναι αληθινή, γνώριμη, καθημερινή. Με απλές κινήσεις, μικρές παύσεις και τον τόσο γνωστό και φυσικό τόνο της φωνής της, καταφέρνει να υποδυθεί αβίαστα μια γυναίκα που ταλαντεύεται ανάμεσα στην αγάπη και την αγωνία. Θέλει να τον πείσει, να τον προστατεύσει, να τον κρατήσει κοντά της — ακόμη κι αν ξέρει πως πρέπει να τον αφήσει να ζήσει μόνος του. Το χιούμορ και η συγκίνηση εναλλάσσονται αβίαστα, χωρίς να χρειάζεται καμία υπερβολή. Είναι από εκείνες τις ερμηνείες που αγγίζουν προσωπικά τον θεατή. Σίγουρα, όπως κι εμένα, πολλούς θα τους έκανε να σκεφτούν τη δική τους μητέρα — με τις ίδιες κινήσεις, τις ίδιες κουβέντες, την ίδια αγάπη που πνίγει και σώζει μαζί.
Τόσα χρόνια μάνα μου ακόμα να με μάθεις; Τι θες; – Μιχάλης
Ωραίος τρόπος! – Μάνα
Έχουμε πει οτι τα κλειδιά δεν τα χρησιμοποιούμε ποτέ, εκτός αν είναι ανάγκη; – Μιχάλης
Ε, ήταν ανάγκη. Ήθελα να σε δω! ! – Μάνα
Ο Σπύρος Χατζηαγγελάκης είναι πραγματικά μοναδικός. Με μια ρεαλιστικότητα που σε κερδίζει από την πρώτη στιγμή, υποδύεται έναν ρόλο γεμάτο ανησυχίες και εσωτερικούς προβληματισμούς. Στην αρχή δείχνει αδιάφορος, σχεδόν αποστασιοποιημένος, όμως όσο προχωρά η δράση, ξεδιπλώνει σιγά σιγά τον πλούσιο εσωτερικό του κόσμο. Πληγωμένος, ευάλωτος, αλλά πάντα σε αναζήτηση της αγάπης, αφήνεται να χαθεί μέσα στις σκέψεις και στα συναισθήματά του. Αποδίδει με λεπτότητα αυτή τη μετάβαση — από την ψυχρή επιφάνεια στη γυμνή αλήθεια ενός ανθρώπου που παλεύει με τον εαυτό του. Δεν υπερβάλλει ποτέ· παίζει με σιωπές, βλέμματα και μικρές κινήσεις που λένε περισσότερα από τις λέξεις. Η παρουσία του στη σκηνή έχει δύναμη και αλήθεια. Σε κάνει να τον παρακολουθείς χωρίς να καταλαβαίνεις γιατί· απλώς γιατί είναι εκεί, αληθινός.
Ο Γιάννης Τσουρουνάκης ξεχωρίζει με μια ερμηνεία γεμάτη αλήθεια και αυθορμητισμό. Ένας νεαρός που ψάχνει την αγάπη, την αποδοχή, την επιβεβαίωση. Παιδί χωρισμένων γονιών, κουβαλά μέσα του ένα κενό που προσπαθεί να γεμίσει, αναζητώντας έναν δικό του «Daddy» — μια αγκαλιά, μια φωνή που θα τον καταλάβει. Δεν φοβάται να τσαλακωθεί. Χορεύει, γελά, σιωπά, και κάθε του κίνηση δείχνει έναν άνθρωπο που ζει πραγματικά πάνω στη σκηνή. Είναι ντροπαλός και εξωστρεφής την ίδια στιγμή, αφελής και σοφός, με μια ενέργεια που σε τραβά χωρίς να το καταλαβαίνεις. Δημιουργεί έναν χαρακτήρα απλό και αληθινό — το παιδί που μπορεί να μένει δίπλα μας, που κουβαλά τα ίδια όνειρα και τους ίδιους φόβους. Με το χαμόγελο και την ευαισθησία του, κάνει το κοινό να τον αγαπήσει. Είναι τόσο ζωντανός, τόσο φωτεινός και ταυτόχρονα τόσο ανθρώπινα προβληματισμένος, που δύσκολα τον ξεχνάς όταν πέσει η αυλαία.
Να γίνουμε φίλοι, λέει. Δεν σε θέλω φίλο! Σε θέλω γκόμενο! Εννοώ… Βασικά… Σε θέλω! Θέλω να σε γνωρίσω! Κανονικά. Όπως όλοι οι νορμάλ άνθρωποι! Στο κρεβάτι! Πρώτα να γ*μηθούμε και μετά να μου πεις, γιατί είναι μπλε το τρένο στην ζωγραφιά σου. Στην σωστή σειρά. Αυτή είναι η σωστή σειρά! Και αν τα πράγματα δεν γίνουν στην σωστή σειρά γ*μιούντε όλα. Το ξέρω… – Πάνος (Γιάννης Τσουμαράκης)
Η Μαριλού Κατσαφάδου φέρνει στη σκηνή μια ενέργεια σχεδόν μεταδοτική. Από τη στιγμή που εμφανίζεται, τραβά το βλέμμα χωρίς καμία προσπάθεια. Έχει εκείνη τη σπάνια άνεση που δεν διδάσκεται — πηγάζει από μέσα της. Με το χαμόγελο, τη ζωντάνια και τον αυθορμητισμό της, γεμίζει τον χώρο και δίνει στην παράσταση μια νότα χαράς και εξωστρεφούς έντασης. Η παρουσία της λειτουργεί σαν φως μέσα στο σύνολο: προσφέρει ανάσες, ρυθμό και έναν αέρα φυσικότητας που κάνει κάθε της σκηνή να φαίνεται αληθινή. Είναι από τις περιπτώσεις όπου το ταλέντο δεν χρειάζεται να αποδειχθεί· απλώς υπάρχει.
Θυμάσαι πόσο όμορφοι ήμασταν εκείνο το καλοκαίρι; – Λου (Μαριλού Κατσαφάδου)
Αγάπη μου! Ακόμα είμαστε! Αλήθεια! – Μιχάλης
Αν δεν είχα ήδη 1000 λόγους να σε λατρεύω, αυτό και μόνο το οτι το πιστεύεις θα αρκούσε! – Λου
Ο Λάμπρος Κωνσταντέας με την εγκρατή και μετρημένη ερμηνεία του προσθέτει με τον ήρωα που υποδύεται μια πιο αυστηρή, σχεδόν απόμακρη πινελιά στην παράσταση. Δεν επιδιώκει να τραβήξει την προσοχή· αντίθετα, χτίζει τον ρόλο του με σιωπές και βλέμματα, κρατώντας έναν εσωτερικό ρυθμό που ενισχύει τη δραματικότητα του έργου. Η παρουσία του λειτουργεί σαν αντίβαρο στην ένταση των υπόλοιπων χαρακτήρων, δίνοντας ισορροπία και βάθος στο σύνολο.
Eίμαστε οι δυο μας εναντίων όλων… – Λου
Η αγάπη — η πιο απλή και την ίδια στιγμή η πιο σύνθετη έννοια.
Η αγάπη της μάνας: εκείνη που δεν ζητάει τίποτα και συγχρόνως ζητάει πολλά, που τα συγχωρεί όλα, αλλά συχνά πνίγει με τη φροντίδα της. Είναι αγάπη που προστατεύει, που θέλει να κρατήσει κοντά, ακόμη κι όταν πρέπει να αφήσει ελεύθερο το παιδί της. Η μάνα είναι εκείνη που ξέρει. Νιώθει πριν ακούσει, καταλαβαίνει χωρίς να της πουν. Ξέρει τη διαφορετικότητα του γιου της, μα δεν τολμά να τη φανερώσει — όχι από ντροπή, αλλά από φόβο. Φόβο μήπως τον πληγώσει, μήπως του στερήσει κάτι από την ηρεμία του. Τον νοιάζεται βαθιά, τον αγαπά όπως μόνο μια μάνα μπορεί: με τη σιωπή, την υπομονή, τα βλέμματα που μιλούν αντί για λόγια. Κι όμως, μέσα σ’ αυτή την αγάπη υπάρχει πάντα αγωνία· για το παιδί της, για τον τρόπο που θα σταθεί στον κόσμο, για την αποδοχή που ίσως δεν έρθει ποτέ. Μια αγάπη που δεν είναι ποτέ ήσυχη, αλλά αληθινή μέχρι το κόκαλο.
Μιχάλη; – Μάνα
Τι; – Μιχάλης
Να είσαι καλά θέλω! Να μην σε σκέφτομαι μόνο σου και λυπημένο… Και να προσέχεις… Και εγώ και ο μπαμπάς είμαστε εδώ και πάντα θα είμαστε. Θα σε αγαπάμε πάντα… – Μάνα
Κι ύστερα, υπάρχει η αγάπη της φίλης — της κολλητής. Αυτής που ξέρει ποιος είσαι χωρίς να χρειάζεται να της το πεις. Που σε μαλώνει και σε υπερασπίζεται μέσα στην ίδια ανάσα. Που γελάει μαζί σου όταν όλα καταρρέουν και στέκεται δίπλα σου όταν κανείς άλλος δεν το κάνει. Είναι η αδερφή που διάλεξες, η φωνή που σε προσγειώνει όταν κινδυνεύεις να χαθείς.
Λου! Κάνουμε αυτή την κουβέντα κάθε μήνα. Δεν έχεις βαρεθεί; – Μιχάλης
Όχι δεν θα βαρεθώ μέχρι να ξυπνήσεις! Αφού και εσύ δεν περνάς καλά στην δουλειά σου! Γιατί δεν κάνουμε κάτι δικό μας; Να νιώθουμε ζωντανοί! – Λου
Γιατί δεν έχω το κουράγιο να ξεκινήσω κάτι από την αρχή. Και μόνο στην σκέψη, μου έρχεται να ξεράσω! – Μιχάλης
Η αγάπη του πρώην είναι διαφορετική. Κουβαλά μνήμες, λάθη και μια γλυκιά οικειότητα που δεν σβήνει ποτέ εντελώς. Είναι ο άνθρωπος που σε ξέρει καλά, ίσως καλύτερα απ’ όλους, κι ας μην είναι πια μέρος της ζωής σου. Κάποιες στιγμές, η αγάπη αυτή μοιάζει με καθρέφτη — σου θυμίζει ποιος ήσουν και πόσο έχεις αλλάξει.
Πάντα θα είμαι το χέρι που θα απλώνεται όταν πνίγεσαι. Αν, και ποτέ θελήσεις, να με πάρεις τηλέφωνο, ότι ώρα και να είναι… – Γιάννης, πρώην (Λάμπρος Κωνσταντέας)
Και μετά έρχεται η αγάπη της νέας γνωριμίας. Φρέσκια, απρόβλεπτη, γεμάτη προσδοκίες. Είναι η σπίθα που σε κάνει να πιστέψεις ξανά, να ρισκάρεις, να ελπίζεις πως αυτή τη φορά θα είναι αλλιώς. Δεν κουβαλά ακόμα βάρος, μόνο υπόσχεση. Μια υπόσχεση που μπορεί να κρατήσει ή να χαθεί, αλλά όσο υπάρχει, σε κάνει να νιώθεις ζωντανός.
Εσύ είσαι όμως άλλο! Είσαι και γαμώ! Αλλά άμα δεν σ ‘αρέσει, άμα σε χαλάει ρε παιδί μου, πάρε το αλλιώς! Βρες τι είναι αυτό που σε φτιάχνει και τράβα γίνε το! Αν δεν σου αρέσει η δουλειά σου, άλλαξε δουλειά! Άμα δεν σου αρέσει να κλαμπάρεις, κάτσε σπίτι σου και ζωγράφιζε μπλε τρένα. Άμα βαρεθείς να ζωγραφίζεις, καβάλα ένα από δαύτα, πάρε τους σταθμούς έναν έναν και βρες το επόμενο γαμάτο πράγμα που σε κάνει περίεργο και ευτυχισμένο. Και να ξυπνάς με όρεξη… στο χέρι μας είναι όλα! Αλλά όχι επειδή είσαι 45. Επειδή δεν είσαι χαρούμενος… – Πάνος
Όλες αυτές οι μορφές αγάπης — της μάνας, της φίλης, του πρώην, της νέας γνωριμίας — υφαίνουν το ίδιο νήμα. Το νήμα της ζωής. Διαφορετικές εκφράσεις του ίδιου συναισθήματος· άλλοτε ήσυχες, άλλοτε φωναχτές, πάντα όμως βαθιά ανθρώπινες. Γιατί στο τέλος, αυτό που μένει δεν είναι ποιος έμεινε ή ποιος έφυγε, αλλά ότι κάποιος, έστω για λίγο, μας αγάπησε πραγματικά.
Έλα, εγώ είμαι! Μπορείς να έρθεις; Νομίζω σε χρειάζομαι…! – Μιχάλης
ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ: ΕΔΩ
Αυτή η κριτική στοχεύει να προβάλει τις κεντρικές αρετές της παράστασης και να ενθαρρύνει τους αναγνώστες να βιώσουν την εμπειρία από κοντά καθώς και να δείξει τις αδυναμίες αυτής.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Κείμενο: Γεράσιμος Ευαγγελάτος
Σκηνοθεσία: Γιώργος Σουλεϊμάν
Σκηνικά – Κοστούμια: Ηλένια Δουλαδίρη
Σχεδιασμός φωτισμών: Ζωή Μολυβδά Φαμέλη
Βοηθός Σκηνοθέτη: Αγγελική Γρηγοροπούλου
Βοηθός Ενδυματολόγου: Ιωάννα Καλαβρού
Βοηθός Σκηνογράφου: Γιώργος Χώτος
Φωτογραφίες – Trailer – Graphic design: Χρήστος Συμεωνίδης
ΔΙΑΝΟΜΗ (με σειρά εμφάνισης)
Μιχάλης: Σπύρος Χατζηαγγελάκης
Λου: Μαριλού Κατσαφάδου
Γιάννης: Λάμπρος Κωνσταντέας
Πάνος: Γιάννης Τσουμαράκης
Στο ρόλο της Σοφίας, η Μαρία Αλιφέρη
