«BLUE TRAIN»: Κριτική Παράστασης
Παρακολουθήσαμε την παράσταση «BLUE TRAIN» στο Θέατρο ΑΛΜΑ και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας μέσα από αυτήν την ανασκόπηση.
✒️ Γράφει: Σωτήρης Σουλούκος & Ιωάννης Αρμυριώτης
Η παράσταση «BLUE TRAIN» του Γεράσιμου Ευαγγελάτου, σε σκηνοθεσία Γιώργου Σουλεϊμάν, είναι μια παράσταση που κατορθώνει να ισορροπήσει ανάμεσα στο χιούμορ, τη συγκίνηση και τον υπαρξιακό προβληματισμό. Με φόντο μια κρίση ηλικίας που ξεδιπλώνεται μέσα σε μια φαινομενικά απλή Κυριακή, το έργο προσεγγίζει με διεισδυτική ματιά τη διαδρομή ενός άνδρα προς την αυτογνωσία.
Η υπόθεση του έργου
Ο Μιχάλης, λίγο πριν τα 45 του χρόνια, βρίσκεται παγιδευμένος σε μια αέναη εφηβεία. Το πάρτι της ζωής του συνεχίζεται χωρίς διακοπή, με τη μουσική, τα φώτα και τις εφήμερες σχέσεις να λειτουργούν ως ασπίδα απέναντι στην αναπόφευκτη σύγκρουση με την πραγματικότητα. Οι διαδοχικές επισκέψεις τεσσάρων ανθρώπων – της μητέρας του, της κολλητής του, ενός πρώην συντρόφου και ενός νεαρού εραστή – αποτελούν τα κομβικά σημεία μιας συναισθηματικής αναμέτρησης, όπου ο ήρωας καλείται να αντιμετωπίσει τις επιλογές, τους φόβους και τις ανασφάλειές του.
Σκηνοθεσία και ερμηνείες
Η σκηνοθεσία του Γιώργου Σουλεϊμάν καταφέρνει να αποδώσει με ατμοσφαιρικό τρόπο την εσωτερική σύγκρουση του ήρωα. Η έντονη χρήση φωτισμών και μουσικής δημιουργεί έναν σχεδόν ονειρικό κόσμο, όπου το παρελθόν και το παρόν συνυπάρχουν αλληλένδετα. Το σκηνικό λειτουργεί ως ένα μεταβατικό τοπίο, όπου πρόσωπα της ζωής του και του παρελθόντος επιστρέφουν για να υπενθυμίσουν τις ευθύνες και τις ανεκπλήρωτες προσδοκίες, αλλά και να δώσουν το παρόν τους υπενθυμίζοντας οτί δεν είναι μόνος.
Οι ερμηνείες των ηθοποιών αναδεικνύουν τη δυναμική των χαρακτήρων με τρόπο άμεσο και γνήσιο. Ο Σπύρος Χατζηαγγελάκης ενσαρκώνει με αυθεντικότητα τον κεντρικό ήρωα, καταφέρνοντας να αποδώσει τόσο τη σαρκαστική του άμυνα όσο και τις στιγμές ευαλωτότητας. Η Μαρία Αλιφέρη, ως μητέρα του Μιχάλη, αποπνέει μια διαχρονική γλυκύτητα και σταθερότητα, ισορροπώντας ανάμεσα στη στοργή και στην ήπια αυστηρότητα που απαιτεί η σχέση μητέρας-γιου. Φέρνει μια συγκινητική ηρεμία και μια τρυφερότητα στην ζωή του πρωταγωνιστή, όπως και μια αναστάτωση μέσα από στερεότυπες «απαιτήσεις» των γονέων προς τα παιδιά τους.
Ο Γιώργος Μπένος, αποδίδει με ευαισθησία και εσωτερική δύναμη έναν χαρακτήρα που ισορροπεί ανάμεσα στη φροντίδα και την απόσταση, προσφέροντας στον Μιχάλη μια σταθερή παρουσία, ακόμα κι όταν η ζωή τους έχει ακολουθήσει διαφορετικούς δρόμους. Η Αναστασία Στυλιανίδη, ως κολλητή φίλη του Μιχάλη, αποτελεί μια πηγή ανεπιτήδευτου γέλιου, προσφέροντας μια ερμηνεία γεμάτη φυσικότητα και ζωντάνια. Ο Γιάννης Τσουμαράκης, στο ρόλο του νεαρού εραστή, αποτυπώνει με αυθεντικότητα τη νεανική αφέλεια και την επιθυμία για σύνδεση, ενσαρκώνοντας έναν χαρακτήρα που προσεγγίζει την αγάπη μέσα από τα στερεότυπα που του έχουν δοθεί—πρώτα η σωματική επαφή, μετά η γνωριμία «η σωστή σειρά, αυτή είναι η σωστή σειρά», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει στην παράσταση—φέρνοντας έτσι στον Μιχάλη μια αντανάκλαση του παρελθόντος του.
«Να είσαι καλα θέλω, να μην σε σκέφτομαι μόνο και λυπημένο…»
«Δεν μπορεί να μην αναρωτιέσαι αν υπάρχει κάτι παρακάτω…»
«Ρε βλάκα, να σε πάρω μια αγκαλιά…»
«Βρες αυτό που σε φτιάχνει και τράβα γίνε το…»
Η παράσταση «BLUE TRAIN» θέτει ουσιαστικά ερωτήματα για την ταυτότητα, την αγάπη και τις στερεοτυπικές υποχρεώσεις κάθε ηλικίας. Μπορεί ένας άνθρωπος να κρατήσει την αθωότητά του σε έναν κόσμο που τον πιέζει να ωριμάσει; Υπάρχει σημείο καμπής από το οποίο δεν υπάρχει επιστροφή; Το έργο αποφεύγει τις εύκολες απαντήσεις, επιτρέποντας στο κοινό να αναγνωρίσει κομμάτια του εαυτού του μέσα στον Μιχάλη και τους «επισκέπτες» του.
Ωστόσο, ενώ το κείμενο αγγίζει σημαντικά ζητήματα και αποτυπώνει μια σύγχρονη, ευαίσθητη και συμπεριληπτική θεματολογία, σε ορισμένα σημεία μοιάζει να μην εμβαθύνει αρκετά, αφήνοντας μια αίσθηση ανεκπλήρωτου, καθώς σε κάποια σημεία δεν υπήρχε συναισθηματική ένταση. Η σχέση του Μιχάλη με τη μητέρα του, για παράδειγμα, θα μπορούσε να αναπτυχθεί περαιτέρω, προσφέροντας μεγαλύτερη συναισθηματική βαρύτητα και εμβάθυνση στον ήρωα και περισσότερες διαστάσεις στο συναισθηματικό φορτίο της ιστορίας.
Αν και η παράσταση καταπιάνεται με την ιστορία ενός γκέι ανθρώπου με τρόπο φυσικό και αληθινό, θα μπορούσε να ενισχύσει τη σύνδεση του πρωταγωνιστή με το παρελθόν του, αναδεικνύοντας τη δυναμική της οικογένειας και τις αντιδράσεις της στις επιλογές του. Παρόλα αυτά, η συνολική εμπειρία της παράστασης είναι δυνατή, συγκινητική και προσεγμένη, αφήνοντας στο κοινό μια γλυκόπικρη αίσθηση αναστοχασμού. Είναι παρήγορο να βλέπει κανείς ένα γκέι βίωμα να παρουσιάζεται χωρίς στερεότυπα ή μιζέρια, αλλά ως μια πραγματικότητα που υπάρχει ισότιμα δίπλα στα ετερόφυλα αφηγήματα.
Η παράσταση «BLUE TRAIN» είναι μια παράσταση που αξίζει να ταξιδέψει, τόσο κυριολεκτικά, όσο και μεταφορικά, καθώς αποτελεί μια ειλικρινή αφήγηση για τη ζωή, τον χρόνο και τις σχέσεις μας με τους ανθρώπους που μας καθορίζουν. Το ταξίδι αυτό θα βοηθούσε να μάθουν όλοι ότι η εμπειρία αυτού του χαρακτήρα δεν είναι μια απλή προσθήκη στην κυρίαρχη αφήγηση, αλλά μια αυθύπαρκτη, πολύχρωμη και συγκινητική διαδρομή. Ένα έργο που, αν και δεν εξαντλεί όλες τις πτυχές του θέματος του, παραμένει ένα ευαίσθητο και γνήσιο σχόλιο πάνω στην αναζήτηση του εαυτού μας.
ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ: ΕΔΩ
Αυτή η κριτική στοχεύει να προβάλει τις κεντρικές αρετές της παράστασης και να ενθαρρύνει τους αναγνώστες να βιώσουν την εμπειρία από κοντά καθώς και να δείξει τις αδυναμίες αυτής.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Κείμενο: Γεράσιμος Ευαγγελάτος
Σκηνοθεσία: Γιώργος Σουλεϊμάν
Σκηνικά – Κοστούμια: Ηλένια Δουλαδίρη
Σχεδιασμός φωτισμών: Ζωή Μολυβδά Φαμέλη
Βοηθός Σκηνοθέτη: Αγγελική Γρηγοροπούλου
Βοηθός Ενδυματολόγου: Ιωάννα Καλαβρού
Βοηθός Σκηνογράφου: Γιώργος Χώτος
Φωτογραφίες – Trailer – Graphic design: Χρήστος Συμεωνίδης
ΔΙΑΝΟΜΗ
Μιχάλης: Σπύρος Χατζηαγγελάκης
Γιάννης: Γιώργος Μπένος
Λου: Αναστασία Στυλιανίδη
Πάνος: Γιάννης Τσουμαράκης
Στο ρόλο της Σοφίας, η Μαρία Αλιφέρη
