Χρήστος Λεοντής «Αριστοφάνεια»: Κριτική Μουσικής Παράστασης
Παρακολουθήσαμε την μουσική παράσταση «Αριστοφάνεια» στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας μέσα από την παρακάτω ανασκόπηση.
✒️ Γράφει: Σωτήρης Σουλούκος
Φωτογραφίες ©: Ιωάννης Αρμυριώτης
Τη Δευτέρα 1η Σεπτεμβρίου, ο Χρήστος Λεοντής μας κάλεσε στο Ηρώδειο, για να υποδεχτούμε όλοι μαζί τον παλιό και πολυαγαπημένο του φίλο, τον Αριστοφάνη. Ο κορυφαίος κωμωδιογράφος «ανέβηκε» επί σκηνής, συμμετέχοντας στο μεγάλο λαϊκό πανηγύρι που παρουσίασε και διηύθυνε ο συνθέτης, με τίτλο «Αριστοφάνεια». Ο Αριστοφάνης, με τον γνώριμο καυστικό του λόγο, σχολίασε την επικαιρότητα της εποχής του – μια επικαιρότητα που ίσως μας θύμισε κάτι και από το σήμερα…
Η μουσική παράσταση στηρίχθηκε στη μουσική που έχει συνθέσει ο Χρήστος Λεοντής για τις αριστοφανικές κωμωδίες, οι οποίες παρουσιάστηκαν από το Θέατρο Τέχνης και το Εθνικό Θέατρο στην Επίδαυρο. Συγκεκριμένα, από τους Αχαρνείς, τον Πλούτο, τις Εκκλησιάζουσες, τις Σφήκες, τους Ιππείς, τη Λυσιστράτη και την Ειρήνη.
«Αριστοφάνεια» στο Ηρώδειο: Μια γιορτή σάτιρας, μουσικής και μνήμης
Η βραδιά ξεκίνησε με μια εικόνα μαγική. Η είσοδος των μουσικών, κρατώντας μικρά φαναράκια, δημιούργησε αμέσως μια αίσθηση μυσταγωγίας. Με τρόπο σχεδόν τελετουργικό, πήραν τις θέσεις τους μέσα στο επιβλητικό σκηνικό του Ηρωδείου και χάρισαν στο κοινό μια εισαγωγή που έμοιαζε με ποιητική εικόνα∙ απλή αλλά συνάμα συγκλονιστική.
Αμέσως μετά, η είσοδος του Σταμάτη Κραουνάκη, ως ο Αριστοφάνης, έδωσε νέα πνοή. Μοναδικός, με την χαρακτηριστική του αύρα, μπήκε στη σκηνή μαζί με τον χορό σαν άλλος Διόνυσος με τον όμιλό του. Η εικόνα θύμιζε τον ίδιο τον Αριστοφάνη να προπορεύεται, ενώ πίσω του ακολουθούσαν οι ήρωες και οι ηρωίδες των έργων του. Ήταν μια στιγμή όπου ο δημιουργός συναντούσε τα δημιουργήματά του, με τον Κραουνάκη να γεφυρώνει το παρελθόν με το παρόν.
Ο πολυπληθής χορός, ντυμένος σε έντονα και φωτεινά χρώματα, έμοιαζε με έναν ζωντανό οργανισμό. Δεν περιορίστηκε σε έναν συμπληρωματικό ρόλο, αλλά συμμετείχε ενεργά, χόρευε, σχολίαζε, υποστήριζε τη δράση. Το αισθητικό αποτέλεσμα ήταν πολύχρωμο, χαρούμενο, γεμάτο ενέργεια, προσδίδοντας ρυθμό και ζωντάνια σε όλη την παράσταση.
Ιδιαίτερη μνεία αξίζουν οι τέσσερις ερμηνευτές που έδωσαν με τις φωνές τους βάθος και πολυμορφία στην παράσταση. Ο Τάσης Χριστογιαννόπουλος, με τη στεντόρεια και γεμάτη δύναμη φωνή του, χάρισε κύρος και θεατρικότητα στην βραδιά. Η Ιωάννα Φόρτη ξεχώρισε με την καθαρότητα και την εκφραστικότητα της ερμηνείας της, δημιουργώντας μια μελωδική γέφυρα ανάμεσα στη μουσική και στο λόγο. Η Αγγελική Τουμπανάκη, με την ονειρική και σχεδόν αγγελική χροιά της, πρόσφερε ευαισθησία και συγκίνηση, φωτίζοντας την παράσταση με μια αίσθηση αιθέριας ομορφιάς. Ο Πέτρος Δαμουλής, από την άλλη, έφερε την πιο παιχνιδιάρικη και ανάλαφρη διάσταση, με ερμηνεία γεμάτη ζωντάνια και χιούμορ που ισορρόπησε ιδανικά το σύνολο. Όλοι μαζί συνέθεσαν ένα πολύχρωμο ηχητικό αποτέλεσμα, πλούσιο σε αντιθέσεις και αποχρώσεις, υπηρετώντας με τον καλύτερο τρόπο το πνεύμα της Αριστοφάνειας.
Μια από τις πιο δυνατές στιγμές της βραδιάς ήταν η εμφάνιση της Klavdia. Με ένα υπέροχο κίτρινο φόρεμα, βγήκε στη σκηνή συνοδευόμενη από τη Xορωδία του CGS (Εκπαιδευτήρια Κωστέα – Γείτονα) ντυμένη στα λευκά και κρατώντας χάρτινα περιστέρια. Η εικόνα ήταν συγκινητική, φωτεινή και συμβολική. Το αντιπολεμικό μήνυμα αναδύθηκε αβίαστα, τόσο μέσα από την ερμηνεία όσο και μέσα από την ίδια τη σκηνική σύνθεση, με αποτέλεσμα να ακουστεί αυθόρμητα από τα στόματα των θεατών, σαν συλλογική ανάγκη και κραυγή ειρήνης: Λευτεριά στην Παλαιστίνη. Η μοναδική φωνή της Κλαυδίας με τη φρεσκάδα και την απίστευτη έκταση της έδεσε αρμονικά με το σύνολο και έδωσε μία φρέσκια πνοή στην παράσταση.
Καθοριστική όμως υπήρξε και η μουσική του Χρήστου Λεοντή. Σαρκαστική και λυρική μαζί, μελωδική αλλά και αιχμηρή, η μουσική του ήταν η πρωταγωνίστρια της βραδιάς και έδεσε όλα τα επιμέρους στοιχεία σε ένα ενιαίο σύνολο. Ο Λεοντής κατάφερε να αναδείξει την αριστοφανική σάτιρα μέσα από ήχους που σέβονται την παράδοση αλλά και συνομιλούν με το σήμερα. Οι μελωδίες του άλλοτε συγκινούσαν κι άλλοτε ξεσήκωναν, κρατώντας το κοινό σε μια διαρκή εναλλαγή συναισθημάτων.
Και φυσικά, ο ίδιος ο Σταμάτης Κραουνάκης. Άμεσος, επικοινωνιακός, με το γνώριμο χιούμορ και τη φυσικότητά του, δεν έχασε λεπτό την ευκαιρία να σχολιάσει την επικαιρότητα. Με τη δική του ιαχή για τον «εξορκισμό του κακού και της νύχτας», κάλεσε το κοινό να φωνάζει ρυθμικά «Κ Ο Υ Λ Η», μετατρέποντας τη σάτιρα σε συλλογική εκτόνωση. Η Λίνα Μενδώνη, η Μαρία Φαραντούρη, οι ηγέτες και οι πολιτικοί έγιναν σημείο σχολιασμού και σαρκασμού, αποδεικνύοντας πως η αριστοφανική παράδοση ζει μέσα από την ευφυΐα και την τόλμη της σύγχρονης σκηνικής πράξης.
Η Αριστοφάνεια στο Ηρώδειο υπήρξε μια γιορτή του θεάτρου και της μουσικής∙ μια μουσική παράσταση όπου το αρχαίο συναντήθηκε με το σύγχρονο μέσα από τον χρωματιστό κόσμο του Αριστοφάνη, τη μελωδική δύναμη του Χρήστου Λεοντή, τη μοναδική σκηνική ενέργεια του Σταμάτη Κραουνάκη και τις συγκινητικές εικόνες και τις μουσικές που θα μείνουν χαραγμένες στη μνήμη των θεατών.
Αυτή η κριτική στοχεύει να προβάλει τις κεντρικές αρετές της παράστασης και να ενθαρρύνει τους αναγνώστες να βιώσουν την εμπειρία από κοντά καθώς και να δείξει τις αδυναμίες αυτής.
Συντελεστές
Σταμάτης Κραουνάκης
Τάσης Χριστογιαννόπουλος
Ιωάννα Φόρτη
Αγγελική Τουμπανάκη
Πέτρος Δαμουλής
και η Klavdia
3 Χοροί & 2 Ορχήστρες
Λαϊκή Ορχήστρα Χρήστου Λεοντή & οι Polis Ensemble
Οι Τρείς χορωδίες που αποτελούν τον Χορό είναι:
-Σπουδαστές της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης Κάρολος Κουν
-Το Φωνητικό σύνολο «Διαφωνία» &
-Η Χορωδία του CGS (Εκπαιδευτήρια Κωστέα – Γείτονα)
Διευθύνει ο Χρήστος Λεοντής
Κείμενα: Ευανθία Στιβανάκη, Σταμάτης Κραουνάκης
Χοροθεσία-Φωτισμοί: Κωστής Καπελώνης
Ενδυματολογική επιμέλεια: Κατερίνα Σωτηρίου
Μουσική διδασκαλία:
Μαρίvα Χρονοπούλου (Θέατρο Τέχνης)
Θανάσης Αρβανίτης (Διαφωνία)
Ματθαία Σπιταδάκη, Φαίη Ηλιοπούλου (Εκπαιδευτήρια CGS)
