Χρίστος Στυλιανού: «Πολιτισμός είναι ο τρόπος με τον οποίο εξυγιαίνεται η πραγματικότητα»

Διαβάστε επίσης: «Μέχρι να σβήσουν τ’ άστρα»: Κριτική παράστασης

Με αφορμή την παράσταση «Μέχρι να σβήσουν τα άστρα», στην οποία συμμετέχει ο Χρίστος Στυλιανού στο Θέατρο Χώρα —μια παραγωγή του Θεάτρου του Νέου Κόσμου— συναντηθήκαμε με τον ηθοποιό στο καφέ The Place by COCO-MAT.bike – All Day Bar Restaurant στο Γκάζι και συνομιλήσαμε μαζί του σε μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης.

Μας μίλησε για την υποκριτική και για το πώς ξεκίνησε αυτό το μεγάλο ταξίδι στη ζωή του· για τον πρώτο ρόλο που θυμάται ακόμη με συγκίνηση, αλλά και για τους ανθρώπους και τους σκηνοθέτες που καθόρισαν την πορεία του ως ηθοποιού. Αναφέρθηκε στη γνωριμία του με τη σύζυγό του επίσης ηθοποιό, Ελένη Θυμιοπούλου, και μοιράστηκε σκέψεις για το πόσο εύκολο —και ταυτόχρονα απαιτητικό— είναι να συνυπάρχει κανείς στο σπίτι και στη ζωή με έναν άλλον ηθοποιό.

Μάθαμε μέσα στα χρόνια κάπως αυτές τις πιέσεις να τις εξομαλύνουμε. Να ανοιγόμαστε περισσότερο στον άλλον. Να στηρίζουμε περισσότερο ο ένας τον άλλον. Όταν ο ένας έχει ή δεν έχει δουλειά ή δεν περνάει τόσο καλά σε μια δουλειά. Που αυτά κάθε χρόνο αλλάζουν συνεχώς. Και αυτό είναι μέρος της δυσκολίας αυτής της δουλειάς, γιατί μπορεί να ξεκινάς με τις καλύτερες προθέσεις και πάντα με αγάπη και ενθουσιασμό, αλλά κάτι να χαλάει στην πορεία. Επομένως, είναι μια αφετηρία που έχει δυσκολίες, ωστόσο επειδή όντως υπάρχει μεγάλη αγάπη, τις παλεύουμε και τις προσπερνάμε. Είμαστε τώρα μαζί, σε λίγες μέρες θα κλείσουμε 20 χρόνια, από το Φεβρουάριο του 2006. Και εγώ νιώθω από πλευράς μου ότι είναι μια σχέση που όλο και εξελίσσεται και βρίσκουμε καινούργια πράγματα και μέσω της δουλειάς […]. Ένας πολύ, επίσης, σημαντικός λόγος, ένα σημαντικό μέρος της ζωής μας, είναι οι κόρες μας που έχουν μεγαλώσει και αυτές […]. Είμαστε μια πολύ δυναμική οικογένεια, ειδικά τώρα που εγώ είμαι κάτω (στην Αθήνα) και έρχομαι (στην Θεσσαλονίκη) κάθε Δευτέρα-Τρίτη για να είμαι και μαζί τους και για τη Σχολή και τα λοιπά. Αλλά επειδή μάθαμε και να κάνουμε τα πάντα μαζί, σαν οικογένεια, υπάρχουν και τώρα κάποιες άλλες πιέσεις. Αλλά νομίζω και πάλι έχουμε βρει κάπως τις ισορροπίες στο πώς γίνεται αυτή η χωριστή σχέση πλέον. Αλλά σίγουρα είναι ο άνθρωπος της ζωής μου, η Ελένη, και ελπίζω να συνεχίσουμε να είμαστε καλά. – Χρίστος Στυλιανού

Μοιράστηκε, επίσης, τη συμβουλή της συζύγου του, καθώς και τη στάση που κράτησε όταν δέχτηκε την πρόταση να μεταβεί στην Αθήνα και να συμμετάσχει στην παράσταση «Μέχρι να σβήσουν τα άστρα».

Επειδή το είχε ζήσει η Ελένη αυτό και ήμουν εγώ τότε με τα κορίτσια και την Μπλάνκα (σημ. το σκυλάκι τους) πάνω στην Θεσσαλονίκη. Εξαρχής ήταν πολύ υποστηρικτική […] Νομίζω κάπως τώρα μέσα μας είναι πιο ήσυχο, το γεγονός αν προκύψει κάτι στον έναν ή στον άλλον. Κάπως βολεύεται. – Χρίστος Στυλιανού

Μας μίλησε για την Επίδαυρο, για την εμπειρία του και τα έντονα συναισθήματα που τον κατέκλυσαν όταν βρέθηκε για πρώτη φορά, ως ηθοποιός, σε αυτόν τον εμβληματικό και ιστορικό θεατρικό χώρο.

Είναι ένας χώρος όπου έχουν υπάρξει τρομεροί ηθοποιοί, τέλειοι ηθοποιοί και τωρινοί και λίγο προηγούμενοι. Η μαγεία και η ενέργεια του χώρου είναι πολύ μοναδική και για εμένα το δύσκολο, αλλά και το προκλητικό, είναι ότι λες δημόσια κάτι ιδιωτικό. Και με τρόπο, όταν δεν υπάρχουν ψείρες (μικρόφωνα) σε μια παράσταση, που πρέπει σαν ηθοποιός να έχει τον τρόπο και την τεχνική αυτό το πράγμα να κατεβαίνει μέχρι και την τελευταία θέση ψηλά. Χωρίς να χάνει και την αλήθεια του και τη φυσικότητα του. Και δεν είναι πάντα εύκολο, ειδικά όταν έχεις να φέρεις εις πέρας έναν ρόλο με αρχή, μέση, τέλος, με κορυφώσεις και χαλαρά σημεία. Κάπως με έναν τρόπο μπαίνει ο ηθοποιός πολύ πρακτικά στην οργάνωση, στη δομή του ρόλου του. Στην αρχή τεχνικά και μόνο για να δει πως μπορεί αυτό το πράγμα, το νήμα του, να το ξετυλίξει έτσι ώστε να χωρέσει όλα αυτά τα πράγματα μέχρι και το τέλος. Και αυτό για μένα είναι κάτι πολύ ωραίο να μου συμβαίνει. Τώρα έχω κάποια χρόνια και μου λείπει η αλήθεια είναι, αλλά θα συμβεί. Τα πράγματα κάνουν κύκλους! – Χρίστος Στυλιανού

Μας μίλησε για τον πρώτο του ρόλο σε αρκετά νεαρή ηλικία που τον άγγιξε βαθιά, τον σημάδεψε και τον θυμάται ακόμη και σήμερα.

Νομίζω ότι είναι πάρα πολύ σημαντικό το να δίνονται ευκαιρίες —που αυτό μου δόθηκε και δεν θα το ξεχάσω ποτέ— σε νέα παιδιά να κάνουν ρόλους στην ηλικία τους. Δηλαδή να δεις έναν Άμλετ με έναν εικοσιπεντάρη ή αντίστοιχη μια Οφηλία. Είναι ένα ρίσκο για έναν σκηνοθέτη! […] μπορεί να έχεις κάποια, κάποιες αστοχίες στην πορεία. Γιατί σε δύο μήνες, ειδικά όταν είναι νέοι ηθοποιοί —το βλέπω, το θυμάμαι κι από μένα— δεν προλαβαίνεις. Αλλά είναι θαρραλέο. Έχει μια γενναιοδωρία μέσα αυτό το πράγμα. Ενέχει ένα ρίσκο, αλλά και στο θέατρο αν δεν υπάρχει κίνδυνος, ένα ρίσκο, πολλές φορές είναι κάτι βαρετό. – Χρίστος Στυλιανού

Μας μίλησε για το θέατρο γενικότερα, αλλά και ειδικότερα για το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, για τη Θεσσαλονίκη και για τη θεατρική ζωή της πόλης.

Με έναν τρόπο πρέπει το θέατρο να λειτουργεί και σε αυτή την κατεύθυνση. Να παρουσιάζει την πραγματικότητα όπως είναι […] Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, νομίζω καταφέρνει να κρατάει ένα επίπεδο και σε αυτό πρέπει να στοχεύει κιόλας. – Χρίστος Στυλιανού

Και φτάσαμε στο σήμερα, στο Θέατρο Χώρα και στην παράσταση «Μέχρι να σβήσουν τ’ άστρα». Μας μίλησε για το πώς ξεκίνησε όλο αυτό, πώς του έγινε η πρόταση, για την υπόθεση της παράστασης, τη σύνθεσή της, καθώς και για τους ηθοποιούς που συμμετέχουν σε αυτή. Το πως βιώνει αυτήν την συνεργασία. Μας μίλησε για τον ρόλο του και για το πως ταυτίζεται με αυτόν τον χαρακτήρα.

Πάντα μ’ αρέσει κάπως στους ρόλους μου να βρίσκω, με έναν τρόπο να δικαιώνω και να ζω μέσω των ρόλων μου. Και όχι μόνο δικά μου πράγματα. Πράγματα φίλων μου ή κάποιων γνωστών μου ή καταστάσεων που θα ήθελα να μπορούσα να βοηθήσω να λυθούν αλλά δεν μπορώ. Και κάπως με έναν τρόπο ο Τζόν μου έκανε σε μια πύκνωση όλων αυτών των καταστάσεων και προσωπικών, αλλά και φιλικών ζευγαριών ή φίλων που ζουν παρόμοιες καταστάσεις και κάπως με έναν τρόπο ήθελα να το ζήσω μέσω αυτού αυτό το πράγμα. – Χρίστος Στυλιανού

Ήταν μια συνεργασία και μια ομάδα που έστησε ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος. Ήταν αυτό που λες «ναι, θέλω πολύ να συνεργαστώ», γιατί τέτοιοι άνθρωποι, δεν τους βρίσκεις τόσους πολλούς μαζί πολλές φορές. Ήταν μια πολύ ωραία συγκυρία! – Χρίστος Στυλιανού

Μας μίλησε για την Αθήνα και τη ζωή σε αυτήν, για την θεατρική της σκηνή, αλλά και για το πώς βιώνει ο ίδιος αυτή τη μετάβαση. Αν και κατά πόσο υπάρχει διαφορά ανάμεσα στη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα. Μοιράστηκε μαζί μας σκέψεις σχετικά με τον προϋπολογισμό και τη μέριμνα που υπάρχει από το Υπουργείο Πολιτισμού για το πολιτιστικό κομμάτι, το θέατρο και τους ηθοποιούς.

Υπάρχουν κάποιες ομάδες που παλεύουν ακόμα, αλλά με πολύ δύσκολες συνθήκες. Γιατί αν υπήρχε μια γενναία χρηματοδότηση. Μια μερίμνα από το Υπουργείο Πολιτισμού. Να υπάρχει ένα κομμάτι του προϋπολογισμού που να πηγαίνει γι’ αυτό. Για να πριμοδοτούνται, να βοηθιούνται νέες ή και υφιστάμενες ομάδες. Να μπορούν να διατηρούν τον χώρο τους. Να μπορούν να διατηρούν ηθοποιούς, που να μπορούν οι άνθρωποι να έχουν ένα μισθό. Να έχουν μια αξιοπρεπή ζωή. Αλλά δυστυχώς ειδικά ο προϋπολογισμός του 2026 για το κομμάτι του πολιτισμού κόβει κάτι εκατομμύρια. Δεν γίνονται τα πράγματα λέγοντας: «πάρτε δέκα χιλιάδες να κάνετε μια παράσταση». Ποιος θα πάρει λεφτά για να κάνει παράσταση; Ποιος θα πληρωθεί πρώτα; Είναι σαν να λες στους ανθρώπους του πολιτισμού, ή ότι δεν χρειάζεστε, ή ότι η δουλειά που κάνετε δεν είναι και για πολλά πολλά, είστε κάτι τυπικό, που κάνετε το χόμπι σας και θέλετε να πληρώνεστε και από πάνω. Ή να δουλεύετε μαύρα και άμα βγάλετε κάτι. Νομίζω ότι δεν είναι σοβαρή πολιτιστική πολιτική για ένα κράτος αυτό. Γιατί για μένα ο πολιτισμός είναι ο τρόπος με τον οποίο εξυγιαίνεται η πραγματικότητα. Πας στο θέατρο όχι μόνο για να γελάσεις ή να ξεδώσεις. Πας να δεις μια—αυτό που έλεγα πριν, για το τι με συγκινεί στο θέατρο και στα θεατρικά έργα,—  μια άλλου τύπου πραγματικότητα. Μια άλλη δικαιοσύνη που υπάρχει στα έργα, στους χαρακτήρες. Μια άλλη ζωή, η οποία μπορεί κάπως να ποτίσει και τη δική σου ζωή. Να ποτίσει τη ζωή των ανθρώπων και κάπως να μας κάνει καλύτερους κάθε μέρα. Σκέψου τι θα ήταν η ζωή των ανθρώπων αν δεν υπήρχε το θέατρο, η μουσική, οι τέχνες! Να ήταν δηλαδή όλη μέρα να δουλεύουν και να βλέπουν τηλεόραση. – Χρίστος Στυλιανού

Μας μίλησε, επίσης, για τη συλλογική σύμβαση, για την οποία οι ηθοποιοί παλεύουν καθημερινά, και για τη μεγάλη συμμετοχή τους στον αγώνα για να διεκδικήσουν τα αυτονόητα.

 Υπάρχει αγωνιωδώς η προσπάθεια να υπογραφεί έστω στα βασικά. Να πληρώνονται δηλαδή οι πρόβες. Να υπάρχει μια στοιχειώδης εργασιακή ασφάλεια του τριμήνου. Να προστατεύεται ο ηθοποιός. Να ξέρει ότι θα είναι σε μια δουλειά όπου θα πάρει τουλάχιστον τα προς το ζην. Γιατί αυτό συζητάμε και, δυστυχώς, βλέπεις ότι δεν υπογράφεται αυτή η σύμβαση. Και είναι κρίμα γιατί θα μπει μια τάξη σε ένα πολύ αχανές τοπίο και με έναν τρόπο θα αναβαθμίσει και τη δουλειά τη δική μας και το σεβασμό που θα πρέπει να υπάρχει στο επάγγελμα μας […] Να αναγνωριστεί κάπως στην πράξη. Δεν είναι απλά ένα χόμπι. Δεν είναι ότι έμαθα τα λόγια μου και πάω το βράδυ και τα λέω. Έχει μια δουλειά, έχει μια εργασία στο σπίτι, μια μελέτη, όχι μόνο για το κείμενο αλλά και γύρω από το κείμενο. Να μελετήσεις και να μάθεις πράγματα. Κάθε έργο στο οποίο καταπιανόμαστε έχει τη δική του φιλολογία από πίσω. Άρα κάθε δύο-τρεις μήνες θα διαβάσεις καινούργια πράγματα. Θα μελετήσεις καινούργια πράγματα με το νέο σκηνοθέτη που θα έχεις και τους νέους συναδέλφους. Θα ξαναβρείς σχέσεις, επικοινωνία κτλ. Άρα δεν είναι κάτι απλό το οποίο αμείβεται με ένα σάντουιτς ή με έναν καφέ ή με το να βρισκόμαστε και να μοιραζόμαστε τα εισιτήρια. Άρα είναι απαραίτητο το να υπάρξει μια σύμβαση και ειδικά για τους νέους ανθρώπους, για τους νέους ηθοποιούς. – Χρίστος Στυλιανού

Ευχαριστούμε θερμά το The Place by COCO-MAT.bike – All Day Bar Restaurant για την υπέροχη φιλοξενία, καθώς και τον ηθοποιό Χριστό Στυλιανού για την τόσο όμορφη και εφ’ όλης της ύλης συζήτηση. Ραντεβού στο θέατρο Χώρα, κάθε Τετάρτη έως Κυριακή, στην παράσταση «Μέχρι να σβήσουν τα άστρα»

«Μέχρι να σβήσουν τ’ άστρα»: Υπόθεση – Πληροφορίες Παράστασης

Βρισκόμαστε στην αγγλική επαρχιακή πόλη Mansfield‎‎. Σε μια ζεστή καλοκαιρινή μέρα, μια οικογένεια της αγγλικής εργατικής τάξης συγκεντρώνεται για τον γάμο της νεότερης κόρης, της Σύλβια (Ελίνα Ρίζου) η οποία παντρεύεται τον Πολωνό Μάρεκ (Δαυίδ Μαλτέζε), όμως κάτω από τον χορό, το τραγούδι και το αλκοόλ αναδύονται παλιές πληγές, οικογενειακά μυστικά και τα τραύματα μιας ολόκληρης εποχής, σημαδεμένης από τις απεργίες των μεταλλωρύχων και τις κοινωνικές ανατροπές της θατσερικής Αγγλίας. Το έργο της βραβευμένης Μπεθ Στηλ μιλά για την αγάπη, το πένθος, τον ρατσισμό και τον καθημερινό αγώνα της επιβίωσης, σε μια πραγματικότητα που παραμένει σκληρή αλλά βαθιά ανθρώπινη. Μετά τον θρίαμβό του στο National Theatre και το West End, το «Μέχρι να σβήσουν τ’ άστρα» παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, ο οποίος καθοδηγεί έναν δεκαμελή θίασο παλιών και νέων συνεργατών σε μια παράσταση γεμάτη συγκίνηση, ζωντάνια και αλήθεια.

Την οικογενειακή αυτή μάζωξη πλαισιώνουν οι αδελφές της Σύλβια, η Μάγκι (Άννα Καλαϊτζίδου) και η Χέιζελ (Σύρμω Κεκέ), η εκρηκτική θεία Κάρολ (Μαρία Κατσιαδάκη), καθώς και οι δύο νεαρές κόρες της Χέιζελ (Υακίνθη Κωνσταντοπούλου και Μαντώ Μιχαλιού). Το ανδρικό σκέλος της οικογένειας συμπληρώνουν ο σύζυγος της Σύλβια, Τζον (Χρίστος Στυλιανού), ο πατέρας της νύφης, Τόνι (Κώστας Φλωκατούλας), και ο αδελφός του, Πιτ (Χάρης Γρηγορόπουλος), οι οποίοι παραμένουν μαλωμένοι εδώ και 40 χρόνια.

ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ: ΕΔΩ

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Μετάφραση Αντώνης Γαλέος – Κοραλία Σωτηριάδου
Σκηνοθεσία Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος
Σκηνογράφος – Ενδυματολόγος Πάρις Μέξης
Μουσική Άγγελος Τριανταφύλλου
Επιμέλεια κίνησης Ξένια Θεμελή
Σχεδιασμός φωτισμών Σάκης Μπιρμπίλης
Βοηθός σκηνοθέτη Πάνος Κορογιαννάκης
Βοηθός σκηνογράφου – ενδυματολόγου Δέσποινα Ζαχαρίου

Παίζουν Χάρης Γρηγορόπουλος, Άννα Καλαϊτζίδου, Μαρία Κατσιαδάκη, Σύρμω Κεκέ, Υακίνθη Κωνσταντοπούλου, Δαυίδ Μαλτέζε, Μαντώ Μιχαλιού, Ελίνα Ρίζου, Χρίστος Στυλιανού, Κώστας Φλωκατούλα

Θέατρο Χώρα κάθε Τετάρτη 20:00, Πέμπτη-Παρασκευή 21:00, Σάββατο 18:30 & 21:15 & Κυριακή 18:00

Πηγή: Allaboutarts.gr