«ΕΓΩ ΚΙ ΕΣΥ»: Κριτική Παράστασης
✒️Γράφει: Ιωάννης Αρμυριώτης
Παρακολουθήσαμε την παράσταση «ΕΓΩ ΚΙ ΕΣΥ» στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας.
Εσύ και εγώ. Είμαστε εδώ. Εσύ και εγώ. Εδώ στεκόμαστε!
Το βραβευμένο έργο «Εγώ κι Εσύ» της Lauren Gunderson, μίας από τις σημαντικότερες σύγχρονες φωνές του αμερικανικού θεάτρου, παρουσιάζεται στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Τη σκηνοθεσία υπογράφει η Σοφία Βγενοπούλου, η οποία, με την ευαισθησία και την εμπειρία της στο θέατρο για νέους, αναδεικνύει την τρυφερότητα της νεότητας και τη λυτρωτική δύναμη της τέχνης σε μια παράσταση που απευθύνεται σε θεατές κάθε ηλικίας.
Δεν σε περίμενα εντάξει; Και δεν περίμενα κανέναν βασικά. Και δεν καταλαβαίνω, ούτε εγκρίνω αυτή την ξαφνική εισβολή στο χώρο μου! – Καρολάιν (Λήδα Κουτσοδασκάλου)
Υπόθεση: Ένα αγόρι εισβάλλει στο δωμάτιο ενός άρρωστου κοριτσιού κρατώντας ένα «άγριο» και απαιτητικό ποίημα, αποφασισμένο να κερδίσει τη βοήθειά της για μια εργασία στο μάθημα της Λογοτεχνίας — αλλά και κάτι πολύ περισσότερο. Εκείνη, απομονωμένη από το σχολείο και τη ζωή, δεν έχει καμία διάθεση για ποίηση· εκείνος όμως, δημοφιλής και ευγενικός, επιμένει. Μέσα σε ένα κοινό απόγευμα μοιράζονται φόβους και μυστικά, γίνονται φίλοι και, με αφοπλιστική αθωότητα, αγγίζουν το βαθύτερο μυστήριο που τους έφερε κοντά, ανακαλύπτοντας το νήμα που συνδέει αόρατα όλες τις ανθρώπινες ψυχές.
Μην μ λυπάσαι εντάξει; Αυτό μόνο ζητάω! – Καρολάιν
Πως γίνεται να σε λυπάμαι; Ούτε καν σε ξέρω. Εννοώ, δεν ξέρω τίποτα στα αλήθεια τίποτα για εσένα. Οπότε… – Άντονι (Στέργιος Μικρούτσικος)
Οπότε! Αυτό είναι το δωμάτιο μου. Αυτό είναι το κινητό και είμαι άρρωστη σχεδόν από την μέρα που γεννήθηκα! – Καρολάιν
«Εγώ κι Εσύ»: Μια τρυφερή θεατρική εμπειρία για τη δύναμη της ανθρώπινης σύνδεσης
Η θεατρική παράσταση «Εγώ κι Εσύ» είναι από εκείνες τις παραστάσεις που σε κερδίζουν αθόρυβα και σε αφήνουν βαθιά συγκινημένο. Με μια ζεστασιά σπάνια και μια αλήθεια που διαπερνά κάθε σκηνή, το έργο ισορροπεί με αξιοθαύμαστη λεπτότητα ανάμεσα στο χιούμορ και τη συγκίνηση, χωρίς να εκβιάζει το συναίσθημα. Αντίθετα, το αφήνει να αναδυθεί φυσικά μέσα από τους διαλόγους και τις σιωπές, μέσα από τη σταδιακή αποκάλυψη δύο νέων ανθρώπων που τολμούν να αφήσουν τις άμυνές τους και να εκτεθούν ο ένας στον άλλον.
Γιατί να φοβάμαι τον θάνατο; […] Είμαι εντάξει με το ζήτημα! Δεν τραβάω κάποιο ζόρι. Μήπως εσύ φοβάσαι τον θάνατο; – Καρολάιν
Η σχέση των δύο ηρώων διαμορφώνεται οργανικά, μέσα από συγκρούσεις, αποκαλύψεις και σταδιακές μετατοπίσεις. Η δεκαεπτάχρονη Καρολάιν και ο συνομήλικός της Άντονι συναντιούνται απρόσμενα στο δωμάτιό της, όταν εκείνος την επισκέπτεται για να δουλέψουν μαζί μια σχολική εργασία. Κρατά στα χέρια του τα «Φύλλα Χλόης» του Walt Whitman και ιδιαίτερα το ποίημα «Το τραγούδι του εαυτού μου», επιχειρώντας να μοιραστεί μαζί της έναν κόσμο λέξεων που εκείνη, λόγω της χρόνιας ασθένειάς της και της πολύμηνης απουσίας της από το σχολείο, μοιάζει αρχικά απρόθυμη να δεχτεί. Ωστόσο, η Καρολάιν δεν ορίζεται από την ασθένειά της·η ευφυΐα, η οξύτητα και η εσωτερική της δύναμη συγκροτούν μια προσωπικότητα ανήσυχη και βαθιά ενδιαφέρουσα.
Λοιπόν, αν αυτό το πράγμα μιλάει για τον θάνατο και τι σημαίνει να πεθαίνεις και για όλα αυτά που εσύ φοβάσαι, τότε ίσως να με χρειάζεσαι. Ίσως να χρειάζεσαι την γνώμη μου επί του θέματος γιατί στο κάτω κάτω είναι η ειδικότητα μου. Γιατί έχω φάει όλη μου τη ζωή να προετοιμάζομαι για τον θάνατο. Ή να τον σιχαίνομαι, ή να τον σχεδιάζω ή να τον κοιτάω κατάματα. Γιατί αν δεν το έκανα θα ήταν σαν να παραιτούμαι! Και αν θες να ξέρεις δεν είναι κάτι το τόσο περίεργο, ή το τόσο φρικιαστικό, ο θάνατος. Είναι απλώς κάτι. Κάτι που συμβαίνει κάθε μέρα. Εντάξει; – Καρολάιν
Ο Άντονι, από την άλλη, παρότι δημοφιλής, διαθέτει ευαισθησία, επιμονή και μια ειλικρινή διάθεση επικοινωνίας που τον οδηγεί να δει πέρα από την αρχική άρνηση της Καρολάιν. Όσο οι άμυνες υποχωρούν, οι δυο τους αρχίζουν να μοιράζονται σκέψεις, φόβους και όνειρα, μετατρέποντας μια τυπική σχολική συνεργασία σε βαθιά υπαρξιακή συνάντηση. Μέσα από αυτή τη σταδιακή σύγκλιση αναδύεται ένα πολυεπίπεδο μυστήριο — μια εύθραυστη αλλά ουσιαστική ισορροπία ανάμεσα στον φόβο και την ελπίδα, που αγγίζει τον πυρήνα της ανθρώπινης εμπειρίας.
Επειδή θέλω να δω τον κόσμο και μετά να τον δείξω και στους άλλους ανθρώπους. Αλλά εγώ θέλω να τον δω πραγματικά. Γιατί αν τον δεις έτσι όπως είναι με όλα του, με τα καλά του, με τα άσχημα του, δεν μπορείς να τον ξεδείς μετά. Καταλαβαίνεις πως το εννοώ; Μετά γίνεται κομμάτι σου αυτό και είσαι εσύ και αυτό είναι τεράστια δύναμη. Είναι η πιο μεγάλη δύναμη. Και μόνο από αυτή την δύναμη μπορούμε αλλάζουμε σιγά σιγά πράγματα γύρω μας. Δεν ξέρω έτσι νομίζω! – Καρολάιν
Η σκηνοθετική προσέγγιση αξιοποιεί στο έπακρο τη λιτότητα του έργου, μετατρέποντας ένα φαινομενικά απλό σκηνικό —το δωμάτιο μιας έφηβης— σε έναν ολόκληρο κόσμο εσωτερικών μεταμορφώσεων. Η ρεαλιστική ατμόσφαιρα σε μεταφέρει άμεσα στον χώρο και στον παλμό της νεανικής συνομιλίας· ακούς τους δύο χαρακτήρες του έργου σαν να ακούς εφήβους του σήμερα, χωρίς ίχνος επιτήδευσης. Η κίνηση και οι διάλογοι έχουν ρυθμό, ένταση και ποιότητα, ενώ η ανατροπή έρχεται οργανικά, χωρίς προφανείς προειδοποιήσεις, καθώς παράλληλα επανατοποθετεί όσα προηγήθηκαν και προσθέτει ένα βαθύτερο επίπεδο νοήματος.
Γιατί είσαι τόσο ανυπόφορη; – Άντονι (Στέργιος Μικρούτσικος)
Γιατί κάνει την σκατένια μου ζωή πολύ, πολύ πιο διασκεδαστική! – Καρολάιν
Οκ! – Άντονι
Οκ! Α οκ, που είναι σκατά; – Καρολάιν
Όχι προφανώς και είναι χάλια αυτό. Το καταλαβαίνω οτι πρέπει να είναι χάλια, το πιάνω. Απλώς λέω οτι δεν φοβάμαι. Είσαι αναστατωμένη και τους κάνεις όλους πέρα. Το πιάνω! – Άντονι
Πολύ αμφιβάλω οτι το πιάνεις. Και δεν είμαι αναστατωμένη, είμαι άρρωστη! – Καρολάιν
Οι δύο νεαροί πρωταγωνιστές, σηκώνουν με ωριμότητα και ευαισθησία ένα έργο απαιτητικό σε θεματολογία. Η Λήδα Κουτσοδασκάλου προσφέρει μια εξαιρετική, ειλικρινή και διαρκώς παλλόμενη ερμηνεία, κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον από την πρώτη έως την τελευταία στιγμή. Δίπλα της, ο συμπρωταγωνιστής της, Στέργιος Μικρούτσικος, αναπτύσσει μαζί της μια δυναμική σκηνική χημεία που κάνει τη σχέση των ηρώων απόλυτα πιστευτή. Η ενέργειά τους είναι αυθεντική και η μεταξύ τους σύνδεση ουσιαστική.
Το χάος είναι το στοιχείου μου! – Καρολάιν
Είμαι εδώ και δεν φοβάμαι. Ό,τι και αν χρειάζεσαι! Είμαι στην ομάδα της Καρολάιν! – Άντονι
[…] Η ομάδα της Καρολάιν είναι γάμησε τα! […] Ούτε εγώ δεν θέλω να είμαι στην ομάδα μου! – Καρολάιν
Είναι σαν να μην μπορώ να διασκεδάσω κατάλαβες; Δηλαδή ακόμα και η παραμικρή διασκέδαση απαιτεί προσπάθεια. Οπότε ποιο το νόημα; – Καρολάιν
Ποιο το νόημα σε τι; – Άντονι
Ξέρω εγώ; Στο οτιδήποτε! Στους γιατρούς και στα νοσοκομεία και σε όλα αυτά. Όλοι προσπαθούν να το παίξουν θετικοί και αισιόδοξοι. Αλλά εγώ δεν είμαι ηλίθια! Καταλαβαίνω τι προσπαθείτε να κάνετε και αυτό με θυμώνει ακόμα πιο πολύ! Και μετά είναι και η μάνα μου. Η μαμά μου! Φοβάται οτι καταστρέφει τη ζωή μου και της λέω «Μαμά! Η ζωή μου είναι ήδη κατεστραμμένη!» και μετά φοβάται οτι παθαίνω κατάθλιψη και της λέω «Μαμά! Έχω γεννηθεί με κατάθλιψη!» και δεν της αρέσει να το ακούει αυτό οπότε της λέω «Τι σε νοιάζει; αφού ξέρουμε οτι από τις δυο μας, εγώ θα πεθάνω πρώτη» και εκεί σταματάει η ζωή πάντα! […] Δηλαδή ή φτιάξτε με ή σκοτώστε με να τελειώνουμε! – Καρολάιν
Πρόκειται για μια παράσταση που μιλά για την επικοινωνία, την απώλεια, τον φόβο, την ελπίδα και την προσφορά με καθαρότητα και σεβασμό προς το κοινό. Αγγίζει κάθε ηλικία, γιατί αγγίζει τον πυρήνα της ανθρώπινης ανάγκης για σύνδεση. Φεύγεις από το θέατρο γεμάτος — συγκινημένος, σκεπτικός, αλλά και φωτισμένος από μια αίσθηση τρυφερότητας. Ένα έργο ουσιαστικό, έξυπνο και βαθιά ανθρώπινο, που αξίζει να το δει κανείς ανεπιφύλακτα.
Μην φρικάρεις και εσύ σε παρακαλώ! Ξέρεις δεν μπορώ να κάνω πολλά πράγματα έξω από αυτό το δωμάτιο. Για αυτό μου αρέσουν τα βράδια. Αργά το βράδυ, όταν όλοι κοιμούνται! Τότε δεν νιώθω οτι χάνω κάτι. Πράγμα σπάνιο. Και μόνο τότε μπορώ να σκεφτώ στα αλήθεια. Και μετά έχω το φεγγάρι και τη μουσική μου… – Καρολάιν
Μια αυθεντική και βαθιά συγκινητική θεατρική εμπειρία, που αποδεικνύει πως η ουσία δεν χρειάζεται εντυπωσιασμούς. Με ένα λιτό αλλά λειτουργικό σκηνικό, ευρηματική σκηνοθετική ματιά και φωτισμούς που διαμορφώνουν μια ζεστή, υποβλητική ατμόσφαιρα, η παράσταση στηρίζει απόλυτα την ευαισθησία της ιστορίας της. Οι ερμηνείες ξεχωρίζουν για τη φυσικότητα και την αλήθεια τους, ενώ η χημεία των ηθοποιών δημιουργεί μια αβίαστη και ουσιαστική σκηνική σύνδεση. Πρόκειται για μια τρυφερή εφηβική ιστορία που ισορροπεί ανάμεσα στο χιούμορ και τη συγκίνηση, προσφέροντας γέλιο, σκέψη και μια βαθιά, ειλικρινή συγκινησιακή εμπειρία.
Βλέπεις τι έχω να αντιμετωπίσω; Το σπίτι μου με μισεί. Το σώμα μου με μισεί! Και τσουπ εμφανίζεσαι και εσύ από το πουθενά με την εργασία σου! – Καρολάιν
Εγώ και και το μυστήριο αυτό εδώ μαζί στεκόμαστε… – Άντονι
Όταν με χάνεις σε ένα μέρος, να με ψάχνεις σε άλλο. Κάπου έχω σταθεί και περιμένω εσένα. Γιατί κάπου έστω και αθέατη, έστω και ανώνυμη πάντα περιμένουμε ο ένας τον άλλον. Γιατί όταν είμαστε μαζί, όπως λέει και στην σελίδα τριάντα, είμαστε αθάνατοι. Γιατί το εσύ τελικά είναι εγώ. – Καρολάιν
ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ: ΕΔΩ
Αυτή η κριτική στοχεύει να προβάλει τις κεντρικές αρετές της παράστασης και να ενθαρρύνει τους αναγνώστες να βιώσουν την εμπειρία από κοντά καθώς και να δείξει τις αδυναμίες αυτής.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Κείμενο: Λόρεν Γκάντερσον
Μετάφραση: Τζούλια Διαμαντοπούλου
Σκηνοθεσία: Σοφία Βγενοπούλου
Σκηνικά-Κοστούμια: Άρτεμις Φλέσσα
Κίνηση: Σταυρούλα Σιάμου
Μουσική: Θοδωρής Αμπαζής
Βίντεο: Γρηγόρης Λιακόπουλος
Φωτισμοί: Δημήτρης Κασιμάτης
Βοηθός Σκηνοθέτης: Αντώνης Αντωνόπουλος
Βοηθός Σκηνογραφίας: Αγγελική Πολίτη
Συνεργάτιδα στη Δραματουργική Έρευνα: Εύη Μακαριάδου
Παίζουν οι ηθοποιοί Λήδα Κουτσοδασκάλου και Στέργιος Μικρούτσικος
