«ΕΙΡΗΝΗ»: Κριτική Παράστασης

✒️ Γράφει: Δρ. Σωτήρης Σουλούκος
Φωτογραφίες ©: Ιωάννης Αρμυριώτης

Παρακολουθήσαμε την παράσταση «ΕΙΡΗΝΗ» στο Αμφιθέατρο Νέων Μουδανιών και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας.

*Ευχαριστούμε θερμά τον Δήμαρχο Νέας Προποντίδας Χαλκιδικής, καθώς και το Φεστιβάλ Νέων Μουδανιών, για την ευγενική πρόσκληση και την άψογη φιλοξενία.

«Ειρήνη»: Όταν ο πόλεμος τελειώνει, αλλά ο άνθρωπος παραμένει το ίδιο τέρας!

Σακούλες σκουπιδιών, καλάμια, μια μικρή καλύβα, ένας κόκορας και μια κότα. Στο βάθος αριστερά οι μουσικοί. Και κάπου ανάμεσά τους ένας κάδος διακοσμημένος με έναν τεράστιο κάνθαρο, έτοιμος να γίνει το μέσο για ένα ταξίδι που μόνο στον κόσμο του Αριστοφάνη θα μπορούσε να μοιάζει απολύτως φυσιολογικό. Ο ιερός σκαραβαίος της Αιγύπτου, το σκαθάρι που χτίζει τη φωλιά του από κόπρανα, γίνεται το παράλογο αλλά απολύτως λογικό, μέσα στην αριστοφανική φαντασία, μέσο πτήσης: τρώγοντας μεγαλώνει και, μεγαλώνοντας, μπορεί να πετάξει μεταφέροντας ανθρώπους. και τι έχει απομείνει στους φτωχούς ανθρώπους να το ταΐσουν; Κόπρανα.

Η εικόνα αυτή συμπυκνώνει από την αρχή τον κόσμο της παράστασης. Το υψηλό συναντά το ευτελές, το ιερό το μιαρό, η ποίηση τα κόπρανα και το υπερφυσικό την καθημερινότητα. Ο Αριστοφάνης δεν φοβάται να κατεβάσει τους ήρωες του στη βρωμιά για να τους στείλει στον ουρανό. Και ίσως αυτή να είναι μία από τις πιο χαρακτηριστικές αρετές του έργου του: η ικανότητά του να βρίσκει το κωμικό ακριβώς εκεί όπου ο υψηλός λόγος συναντά την πιο γήινη πραγματικότητα.

Η πρώτη μας απόπειρα να παρακολουθήσουμε την παράσταση έγινε στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου. Εκεί, όμως, ο καιρός είχε άλλα σχέδια και η βροχή διέκοψε την πρώτη παρουσίαση του έργου μπροστά στο κοινό. Ήταν σαν να άκουσε ο Δίας την Τρυγαία να αναρωτιέται: «Και ποιος βρέχει; Μόνα τους βρέχουνε τα σύννεφα;». Μόνο που εκείνη τη φορά τα σύννεφα αποφάσισαν να συμμετάσχουν πραγματικά στην παράσταση. Στη νέα απόπειρα στα Νέα Μουδανιά Χαλκιδικής σύννεφα μαζεύτηκαν εκ νέου, αλλά απομακρύνθηκαν άμεσα.

Η «Ειρήνη» του Αριστοφάνη παρουσιάζεται από τους Φοίβο Δεληβοριά, Νίκο Καραθάνο και Άγγελο Τριανταφύλλου ως μια δημιουργική και έξυπνη αναδημιουργία του αριστοφανικού κόσμου. Δεν πρόκειται για μια προσπάθεια πιστής αναπαράστασης της αρχαιότητας, αλλά για μια επίσκεψη στο έργο του ποιητή από το σήμερα. Οι ρόλοι αλλάζουν, οι συμβάσεις ανατρέπονται, οι αντιδομές του Αριστοφάνη κρατιούνται και ο αρχαίος κόσμος συναντά τη σύγχρονη πραγματικότητα. Ο Τρυγαίος γίνεται Τρυγαία, ο Ερμής γίνεται Αθηνά, η Ειρήνη αποκτά τη μορφή μιας νικήτριας διαγωνισμού ομορφιάς, ενώ ο Πόλεμος εμφανίζεται ως ένας τεράστιος γορίλας, κάτι ανάμεσα σε κόμικ και σε χολιγουντιανή υπερπαραγωγή.

Η αντίθεση ανάμεσα στον Πόλεμο και την Ειρήνη είναι ίσως από τις πιο δυνατές εικόνες της παράστασης. Ο τεράστιος γορίλας απέναντι σε ένα μικρό, όμορφο και εύθραυστο πλάσμα. Ο Πόλεμος είναι θορυβώδης, βίαιος και καταστροφικός. Η Ειρήνη είναι σχεδόν αθώα. Μοιάζει να πιστεύει πραγματικά στην «παγκόσμια ειρήνη» και στις θετικές δηλώσεις που μπορούν να κάνουν τον κόσμο καλύτερο. Η σχεδόν life coach προσέγγισή της προκαλεί γέλιο, αλλά ταυτόχρονα σχολιάζει και μια σύγχρονη αντίληψη που συχνά αντιμετωπίζει μεγάλα και σύνθετα προβλήματα σαν να αρκεί μια θετική σκέψη για να λυθούν.

Το σκηνικό λειτουργεί επίσης σαν ένας ακόμη χαρακτήρας. Τα σκουπίδια, τα καλάμια, η καλύβα και ο καδος-κάνθαρος δημιουργούν έναν κόσμο ταυτόχρονα αστείο και παρακμιακό. Ο Χορός, με τα χακί παντελόνια και τα φλοράλ ή λεοπάρ πουκάμισα, όπως και τα υπόλοιπα εξαιρετικής έμπνευσης ενδύματα όλου του θιάσου και των μουσικών κινείται άλλοτε χαριτωμένα και άλλοτε νευρικά, σαν να βρίσκεται σε μια διαρκή στρατιωτική προπόνηση. Παίζει με τα σκουπίδια, αποφεύγει βόμβες, κάνει τους νεκρούς και μετατρέπει ακόμη και την καταστροφή σε παιχνίδι.

Κι ύστερα υπάρχει ο κόσμος των νεκρών. Οι νεκροί και οι ζωντανοί γίνονται ένα. Δεν εμφανίζονται σαν τρομακτικά πλάσματα, αλλά σαν άβουλα και άκακα όντα που περπατούν και χορεύουν μαζί με τους ζωντανούς. Ανάμεσά τους ακούγεται και η φωνή του Βασίλη Παπαβασιλείου, που έφυγε έναν χρόνο πριν. Η φωνή του από τον κάτω κόσμο, να ζητά από τον θάνατο μια ακόμη μέρα για να δει πώς θα είναι ο κόσμος χωρίς εκείνον, αποκτά μια ιδιαίτερη συγκινησιακή δύναμη.

Η Τρυγαία της Γαλήνης Χατζηπασχάλη είναι μια γυναίκα που δεν περιμένει κάποιον να τη σώσει. Αποφασίζει να δράσει και ανεβαίνει στον Όλυμπο για να φέρει πίσω την Ειρήνη. Η Χατζηπασχάλη έχει αστείρευτη σκηνική ενέργεια, κωμικότητα και αμεσότητα, ενώ στις πιο δραματικές στιγμές δίνει στην ηρωίδα της το απαραίτητο βάθος. Η τηλεφωνική συνομιλία της με τη Λυσιστράτη αποτελεί μία από τις πιο εύστοχες κωμικές στιγμές της παράστασης. Δύο βασικές γυναικείες μορφές του Αριστοφάνη συνομιλούν, η μία προτείνοντας την αποχή από την ερωτική πράξη ως μέσο για τη διακοπή του πολέμου και η άλλη αποφασίζοντας να αναλάβει δράση. Ανεβαίνει στον Όλυμπο και αντιμιλά στη θεά Αθηνά, απελευθερώνουν την Ειρήνη και περνά και από τον Κάτω Κόσμο. Η κάθοδος της από το αεροσκάφος ως άλλος Ανδρέας Παπανδρέου και η σκηνή του χαστουκιού της Δήμητρας Λιάνη – Παπανδρέου είναι επίσης απολαυστικές.

Ο Θανάσης Αλευράς μεταμορφώνεται διαρκώς και περνά με χαρακτηριστική άνεση από τον έναν ρόλο στον άλλο, άλλοτε μέσα στην απόγνωση του πολέμου (Δούλος Ένα) και άλλοτε μέσα σε μια σχεδόν ξέφρενη κωμικότητα (Miss Θεωρία, έξαλλη ιδιοκτήτρια Οίκου Τελετών και κρητικός που εκμεταλλεύεται δημόσιο χρήμα). 

Η Έμιλυ Κολιανδρή ως Αθηνά συνδυάζει την αγέρωχη παρουσία της θεάς, την οποία συνδυάζει απολαυστικά με την καθημερινότητα μιας γυναίκας που έχει μείνει πίσω να φροντίζει το σπίτι των θεών. Με τα λευκά της ρούχα θυμίζει άγαλμα που ξαφνικά απέκτησε ζωή, ενώ η κάθοδός της από το αεροπλάνο μετατρέπεται σε μια απολαυστική παρέλαση αναφορών στη σύγχρονη ελληνική πολιτική και τηλεοπτική μνήμη.

Ο Γιάννης Κότσιφας ως Δούλος Δύο είναι ο πιστός ακόλουθος της Τρυγαίας, μια παρουσία που κινείται διαρκώς δίπλα της και συμμετέχει ενεργά στη δράση. Ιδιαίτερα απολαυστική είναι η στιγμή που αναλαμβάνει να γίνει ο διερμηνέας της της με τη χρήση νοηματικής, δικής του έμπνευσης, κατά τη διάρκεια της ομιλίας της, προσθέτοντας ένα ακόμη επίπεδο κωμωδίας σε μια ήδη παράδοξη σκηνική συνθήκη. 

Ο Πάνος Παπαδόπουλος ως Τάραχος είναι από τις πιο απολαυστικές παρουσίες της παράστασης. Είναι ένα πληγωμένο και παραμελημένο παιδί, που γνωρίζει όλες τις μορφές του πολέμου, από τους καταπέλτες και τις βαλλίστρες μέχρι τα drones. Μιλά για γενοκτονίες, τη Χιροσίμα, την Παλαιστίνη, τα fake news, την προπαγάνδα και την αποικιοκρατία, αλλά το κάνει με μια κωμικότητα που αφοπλίζει. Ο πόλεμος παρουσιάζεται έτσι όχι μόνο ως πολιτική ή στρατιωτική πράξη, αλλά και ως κάτι που κληρονομείται. Τα παιδιά μεγαλώνουν μέσα στις συνέπειές του, μαθαίνουν τη γλώσσα του και τελικά την αναπαράγουν. Ο Τάραχος δεν γεννήθηκε τέρας. Είναι ένα παιδί που έχει μεγαλώσει μέσα στη βία. Άλλωστε, υπάρχει ελπίδα. Όσα δεν καταφέρει εκείνος, θα τα καταφέρει ο γιος του… ο Αλγόριθμος.

Η Ζέτα Μακρυπούλια ως Ειρήνη έχει κάτι από την αθωότητα ενός παιδιού που πιστεύει πραγματικά ότι ο κόσμος μπορεί να γίνει καλύτερος. Η πίστη της στην «παγκόσμια ειρήνη» και οι σχεδόν life coach θετικές δηλώσεις της προκαλούν γέλιο, την ίδια στιγμή όμως αποκαλύπτουν και μια αλήθεια: πόσο εύκολο είναι να μιλάμε για την ειρήνη ως ιδέα και πόσο δύσκολο να την κάνουμε πραγματικότητα.

Η επιστροφή της Ειρήνης, όμως, δεν σημαίνει ότι όλα διορθώθηκαν. Και εδώ η παράσταση γίνεται πιο ενδιαφέρουσα. Η Βάσω Καβαλιεράτου, υποδύεται την κόρη της Τρυγαίας, ενώ ο Πάνος Παπαδόπουλος, τον γιο της, είναι γεμάτοι θυμό, απογοήτευση και πόνο. Η παρουσία τους θυμίζει πως ο πόλεμος μπορεί να τελειώσει, αλλά οι πληγές του παραμένουν. Οι οικογένειες δεν ξαναγίνονται αυτόματα ευτυχισμένες, τα παιδιά δεν ξεχνούν όσα έζησαν και οι άνθρωποι δεν μεταμορφώνονται ξαφνικά σε καλύτερες εκδοχές του εαυτού τους. Η Τρυγαία, ηρωιδα για κάποιους, είναι για τα παιδιά της μία αποτυχημένη. Και σιγά σιγά γίνεται και η ίδια τέρας. Τα παδιά της το ίδιο, όπως και η Ειρήνη. Το κτήνος μέσα μας βγαίνει ακόμη και χωρίς να γίνεται πόλεμος.

Ο Φοίβος Δεληβοριάς χαρίζει μελωδικές και ιδιαίτερα αναγνωρίσιμες μουσικές στιγμές, ενώ ο Άγγελος Τριανταφύλλου ξεχωρίζει με την εκφραστικότητα της φωνής του και την ιδιαίτερη μουσική του παρουσία. Οι δύο τους συμβάλλουν ώστε η μουσική να μην λειτουργεί απλώς ως συνοδεία της δράσης, αλλά ως ζωντανό κομμάτι της αφήγησης, που άλλοτε οδηγεί τη σκηνή και άλλοτε σχολιάζει όσα συμβαίνουν πάνω της.

Αξέχαστη παραμένει η στιγμή της Παράβασης. Στο αρχαίο θέατρο ο Χορός βγάζει προσωρινά τα προσωπεία του, στρέφεται απευθείας προς το κοινό και μεταφέρει τις προσωπικές και πολιτικές απόψεις του ίδιου του ποιητή. Στην παράσταση, η λειτουργία αυτή διατηρείται με έναν ιδιαίτερα άμεσο τρόπο: ένα από τα πρόσωπα του Χορού στρέφεται προς τους θεατές και γίνεται η φωνή όλων. Ο Γιλμάζ Χουσμέν είναι συγκινητικός και εξαιρετικά επικοινωνιακός. Για λίγες στιγμές η κωμωδία υποχωρεί και ο θεατής βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα ερώτημα που μοιάζει να έχει διανύσει δυόμισι χιλιάδες χρόνια για να φτάσει μέχρι εδώ: πόσο αλλάζει ο πόλεμος τους ανθρώπους; 

Η Παράβαση λειτουργεί έτσι σαν μια ρωγμή μέσα στο γέλιο. Όσα μέχρι εκείνη τη στιγμή παρακολουθούμε ως υπερβολή, σάτιρα και παιχνίδι αποκτούν ξαφνικά ένα άλλο βάρος. Ο Χουσμέν δεν μιλά πλέον μόνο για τον κόσμο του Αριστοφάνη. Μιλά για τον δικό μας κόσμο, για τους ανθρώπους που έμαθαν να ζουν με τον πόλεμο, για όσα χάνουν και για όσα κουβαλούν μαζί τους ακόμη και όταν οι μάχες σταματήσουν. 

Ξεχωριστή είναι η παρουσία του Κωνσταντίνου Κοντογεωργόπουλου, ενός πραγματικού πολυεργαλείου της παράστασης. Είναι η βροντερή φωνή του γορίλα, δημιουργεί πλήθος ήχων, τραγουδά, συμμετέχει στον Χορό, χορεύει και παίζει, υπηρετώντας με την ίδια ενέργεια διαφορετικές πλευρές της σκηνικής δράσης. Η παρουσία του αποδεικνύει πως σε μια παράσταση αυτού του είδους δεν αρκεί μία μόνο δεξιότητα· χρειάζεται ένας καλλιτέχνης που μπορεί να μετακινείται διαρκώς από τον ήχο στην κίνηση και από το τραγούδι στην υποκριτική.

Μέσα στον κόσμο των νεκρών εμφανίζεται και η Ζηνοδώρα, η μητέρα του Αριστοφάνη, την οποία ερμηνεύει ο Γιάννης Σαμψαλάκης, αντικαθιστώντας λόγω ασθένειας τον Θανάση Καραθάνο. Ακόμη και από τον άλλο κόσμο, η σκέψη της επιστρέφει στον γιο της. Τον καμαρώνει για όσα κατάφερε, αλλά ταυτόχρονα κουβαλά και την απογοήτευση που μπορεί να νιώσει μια μητέρα απέναντι στο παιδί της. Η παρουσία της προσθέτει μια απρόσμενα ανθρώπινη και αστεία νότα στον κόσμο των νεκρών. Γιατί πίσω από τον μεγάλο ποιητή, τον δημιουργό και τον σατιρικό Αριστοφάνη, υπάρχει πάντα ένας γιος που κάποτε υπήρξε απλώς το παιδί μιας μητέρας, που κρατά, όχι τη φωτογραφία, αλλά το άγαλμα του γιου της, φορά το τσεμπέρι της στα μαλλιά, φορά το σκουρόχρωμα φορεματάκι της και κρατά την τσάντα της.

Ο Χορός αποτελούμενος από τους Γιλμάζ Χουσμέν, Άλκη Μπακογιάννη, Κωνσταντίνο Κοντογεωργόπουλο, Κωνσταντίνο Ζωγράφο, Γιάννη Σαμψαλάκη, Βασίλη Παπαδόπουλο, Σπύρο Μπόσγα και Αντώνη Χρήστου μοιάζει να κουβαλά πάνω του την παραμόρφωση μιας κοινωνίας που έχει συνηθίσει την πολεμική κατάσταση. Οι στρατιωτικές κινήσεις στην αρχή της παράστασης μετατρέπονται σε χορογραφία, οι βόμβες σε παιχνίδι, οι στομαχικές διαταραχές σε δημόσιο θέαμα και οι νεκροί σε μέρος μιας επαναλαμβανόμενης σκηνικής άσκησης. Και ίσως αυτό να είναι ένα από τα πιο εύστοχα στοιχεία της παράστασης: γελάς με αυτό που βλέπεις, μέχρι τη στιγμή που συνειδητοποιείς ότι πίσω από το γέλιο βρίσκεται μια πραγματικότητα που δεν απέχει και τόσο από τον δικό μας κόσμο. Τα μέλη του Χορού συμμετέχουν στην παράσταση, άλλοτε με πρωταγωνιστικό και άλλοτε με έναν διακριτικό τρόπο. Γίνονται οι νεκροί στον Κάτω Κόσμο, όπως και οι στρατιώτες που χαίρονται με την παρουσία της Αθηνάς σε μία ομαδική ερωτική εκτόνωση στο τέλος της παράστασης.

Η μουσική βρίσκεται συνεχώς μέσα στη δράση. Η ορχήστρα επί σκηνής, με τον Ανδρέα Πολυζωγόπουλο, τον Θοδωρή Ρέλλο, τον Γιόελ Σότο και τον Γιάννη Αγγελόπουλο (Jan Van De Engel), δίνει ρυθμό στην παράσταση. Άλλοτε μελωδική και νοσταλγική, άλλοτε αφαιρετική και μονότονη, άλλοτε με τζαζ αναφορές, ακολουθεί αρμονικά όσα συμβαίνουν στη σκηνή. 

Ιδιαίτερη προσοχή έχει δοθεί και στα επιμέρους στοιχεία της σκηνικής δημιουργίας. Τα σκηνικά της Εύας Μανιδάκη δημιουργούν έναν κόσμο ταυτόχρονα γήινο, βρώμικο, παράλογο, ουράνιο και ποιητικό, ενώ τα κοστούμια του Άγγελου Μέντη υπηρετούν με ευρηματικότητα τις προσωπικότητες των προσώπων. Οι φωτισμοί της Ελίζας Αλεξανδροπούλου διαμορφώνουν την ατμόσφαιρα χωρίς να επισκιάζουν τη δράση. Η κίνηση της Αμάλια Μπένετ και η χορογραφία του Αλέξανδρου Σταυρόπουλου δίνουν στους συντελεστές έναν ιδιαίτερο σκηνικό ρυθμό, άλλοτε χαριτωμένο και άλλοτε νευρικό. Ο Νικόλας Καζάζης στον σχεδιασμό ήχου και την ηχοληψία συμβάλλει καθοριστικά στη δημιουργία του ηχητικού κόσμου της παράστασης. Το μακιγιάζ της Όλγας Φαλέι ολοκληρώνει τις μεταμορφώσεις με τρόπο που δείχνει ότι τίποτα δεν έχει αφεθεί στην τύχη. Είναι μια συνολική εικαστική και ηχητική πρόταση, όπου κάθε στοιχείο μοιάζει προσεκτικά επιλεγμένο ώστε να υπηρετεί την ίδια σκηνική γλώσσα.

Και κάπου ανάμεσα στο γέλιο, τη μουσική, τα σκουπίδια, τον τεράστιο γορίλα, τον κάνθαρο, τους θεούς και τους ανθρώπους, η παράσταση παύει να είναι μόνο μια κωμωδία του Αριστοφάνη. Γίνεται μια επίσκεψη στον ίδιο τον άνθρωπο. Μια επίσκεψη με γέλιο, υπερβολή, συγκίνηση και αλήθειες που δεν είναι πάντα εύκολο να ακούσεις. Γιατί ο πόλεμος μπορεί κάποτε να τελειώσει. Η ανθρώπινη φύση όμως δεν αλλάζει τόσο εύκολα. Τι γίνεται όταν έρθει η ειρήνη; Υπάρχει πραγματικά ειρήνη όταν οι οικογένειες συνεχίζουν να μαλώνουν; Όταν υπάρχει θυμός, κακοποίηση, καταπίεση και τραύμα; Όταν ο άνθρωπος εξακολουθεί να κουβαλά την απληστία, τον εγωισμό, την ανάγκη για επιβολή και τα αρχέγονα ένστικτά του;

Γι’ αυτό και το τέλος δεν είναι η εύκολη γιορτή που θα περίμενε κανείς. Οι στρατιώτες απολαμβάνουν μια ταινία με προϊστορικούς ανθρώπους και δεινόσαυρους, ανάμεσα στις σκηνές της οποίας παρεμβάλλονται στιγμιότυπα ερωτικού περιεχομένου, και η κατάσταση καταλήγει σε ένα ομαδικό όργιο. Η Αθηνά φωνάζει πως έχασε τόσα χρόνια όντας παρθένα, ενώ η Τρυγαία επιστρέφει στο σπίτι της και βρίσκεται αντιμέτωπη με την κακοποίηση από τα παιδιά της. Ο πόλεμος τελείωσε. Η Ειρήνη ήρθε. Και όμως, όλα εξακολουθούν να είναι δύσκολα.

Και ίσως γι’ αυτό, όταν πέφτει η αυλαία, δεν μένει στο μυαλό η εικόνα της μεγάλης γιορτής που θα περίμενε κανείς από μια «Ειρήνη». Μένει εκείνη η Miss Ειρήνη που στέκεται ανάμεσα σε έναν κόσμο γεμάτο σκουπίδια και σε έναν τεράστιο γορίλα. Εύθραυστη, αθώα και όμορφη. Μένει η Τρυγαία που έκανε τα πάντα για να φέρει την Ειρήνη και τελικά η ίδια δεν την βρήκε ποτέ. Σαν να μας θυμίζει πως η ειρήνη δεν είναι το τέλος του πολέμου. Είναι το δύσκολο ξεκίνημα μετά από αυτόν.

ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ: ΕΔΩ

Αυτή η κριτική στοχεύει να προβάλει τις κεντρικές αρετές της παράστασης και να ενθαρρύνει τους αναγνώστες να βιώσουν την εμπειρία από κοντά καθώς και να δείξει τις αδυναμίες αυτής.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Διασκευή – Πρωτότυπο Κείμενο – Τραγούδια: Φοίβος Δεληβοριάς
Σκηνοθεσία – Σύλληψη: Νίκος Καραθάνος
Συνεργασία στη σκηνοθεσία: Άγγελος Τριανταφύλλου
Συνεργάτις δραματουργός: Έρι Κύργια
Σκηνικά: Εύα Μανιδάκη
Κοστούμια: Άγγελος Μέντης
Μουσική: Φοίβος Δεληβοριάς, Άγγελος Τριανταφύλλου
Sound designer – Ηχοληψία : Νικόλας Καζάζης
Φωτισμοί: Ελίζα Αλεξανδροπούλου
Κίνηση: Αμάλια Μπένετ
Χορογραφία: Αλέξανδρος Σταυρόπουλος
Σύμβουλος επί του αρχαίου κειμένου: Γιάννης Αστερής 
Βοηθοί σκηνοθέτες: Δημήτρης και Ορέστης Σταυρόπουλος
Βοηθός σκηνογράφου: Μαρία Καλοφούτη
Bοηθός β’ σκηνογράφου: Μαρίλια Διάφα
Βοηθός ενδυματολόγου: Αλεξάνδρα Αναστασία Φτούλη
Βοηθός σκηνοθέτη: Ναυσικά Κίρκη
Μακιγιάζ: Όλγα Φαλέι
Κομμώσεις: Θωμάς Γαλαζούλας
Φωτογραφίες promo: Ελίνα Γιουνανλή
Υπεύθυνη Περιοδείας: Κατερίνα Καμαρινοπούλου
Επικοινωνία – Γραφείο Τύπου: Μαρία Τσολάκη
Social Media – Διαφήμιση: Renegade Media, Βασίλης Ζαρκαδούλας
Διεύθυνση παραγωγής: Έφη Πανουργιά
Εκτέλεση παραγωγής: Γιάννης Κουλούρης, Κατερίνα Καμαρινοπούλου 
Παραγωγή Θεατρικές Παραγωγές Τεχνηχώρος
Σε συμπαραγωγή με το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου.
Το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού.

Διανομή: Γαλήνη Χατζηπασχάλη, Θανάσης Αλευράς, Έμιλυ Κολιανδρή, Γιάννης Κότσιφας, Πάνος Παπαδόπουλος, Ζέτα Μακρυπούλια, Βάσω Καβαλιεράτου, Φοίβος Δεληβοριάς, Νίκος Καραθάνος, Άγγελος Τριαντάφυλλου, Γιλμάζ Χουσμέν, Άλκης Μπακογιάννης, Κωνσταντίνος Κοντογεωργόπουλος, Κωνσταντίνος Ζωγράφος, Γιάννης Σαμψαλάκης, Βασίλης Παπαδόπουλος, Σπύρος Μπόσγας, Αντώνης Χρήστου

Ορχήστρα επι σκηνής: Ανδρέας Πολυζωγόπουλος, Θοδωρής Ρέλλος, Γιόελ Σότο, Γιάννης Αγγελόπουλος (Jan Van De Engel)

Πηγή: Allaboutarts.gr