«ΕΝΑ ΚΑΠΟΙΟ ΚΕΝΟ»: Κριτική Παράστασης

✒️Γράφει: Δρ. Σωτήρης Σουλούκος

Παρακολουθήσαμε την παράσταση «ΕΝΑ ΚΑΠΟΙΟ ΚΕΝΟ» στο Θέατρο Εμπορικόν και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας.

Το Θέατρο Εμπορικόν παρουσιάζει το νέο έργο της Βαλέριας Δημητριάδου «Ένα κάποιο κενό», σηματοδοτώντας την επιστροφή της μετά τις επιτυχίες των έργων «Και εφύτευσεν ο Θεός παράδεισον» και «Ενενήντα». Το έργο αποτελείται από επτά παράλληλες ιστορίες ανθρώπων σε διαφορετικές φάσεις της ζωής τους: μια νέα μητέρα, ένα ζευγάρι που ζει σε ένα σπίτι χωρίς τα παιδιά, ένας εργένης ταξιτζής, ένας φοιτητής που αποκαλύπτει την ταυτότητά του, ένας νεαρός μουσικός με αναπηρία, και μια γυναίκα που έρχεται αντιμέτωπη με τη φθορά του χρόνου. Κάθε χαρακτήρας κινείται μέσα στη δική του πραγματικότητα, με κοινό παρονομαστή τις ανησυχίες, τις επιθυμίες και την ανάγκη του για σύνδεση.

Μέσα από λιτές, συγκινητικές και συχνά χιουμοριστικές σκηνές, το έργο αναδεικνύει το υπαρξιακό «κενό» που κρύβεται πίσω από την καθημερινότητα και την ψευδαίσθηση της κανονικότητας. Θέτει ερωτήματα για τη ρουτίνα, τη μοναξιά και την αδράνεια, καλώντας τον θεατή να αναλογιστεί αν τελικά επιλέγουμε να ζούμε ουσιαστικά ή απλώς παραμένουμε θεατές της ζωής μας, ακόμα και μπροστά στην πιθανότητα αλλαγής.

Για δύο ακόμα παραστάσεις στο Θέατρο Εμπορικόν! Σάββατο 4 και Κυριακή 5 Απριλίου 2026

Ποιος από εσάς έχει δει ή ,ακόμα καλύτερα, έχει συναναστραφεί με ανθρώπους για τους οποίους όμως δεν ξέρει πολλά πράγματα και έχει σκεφτεί πως θα μπορούσε να είναι αυτοί οι άνθρωποι σε μια άλλη ζωή; Υποθετική τελείως! Με ένα τελείως διαφορετικό παρελθόν να τους στοιχειώνει και ένα τελείως διαφορετικό μέλλον να τους τρομοκρατεί. Το κάνετε ποτέ αυτό; Φαντάζεστε ζωές πίσω από ανθρώπους;– Θοδωρής (Μιχάλης Πανάδης)

«ΕΝΑ ΚΑΠΟΙΟ ΚΕΝΟ»: Το κενό μέσα μας. Μια παράσταση για όσα δεν λέγονται!

Εδώ δεν υπάρχει απλώς ένα «κενό»· υπάρχει μια ανοιχτή πληγή σκέψης. Ένα ερώτημα που επιμένει: ποιοι είμαστε τελικά; Και, ίσως πιο δύσκολο, ποιοι θα θέλαμε να είμαστε;

Η παράσταση ξετυλίγεται γύρω από επτά ιστορίες, επτά πρόσωπα, επτά εσωτερικά κενά που ζητούν να συμπληρωθούν. Ο αριθμός επτά λειτουργεί σχεδόν τελετουργικά — σαν κάτι μαγικό, αλλά και βαθιά ανθρώπινο. Γιατί το κενό, όσο κι αν αλλάζουν οι εποχές, παραμένει ένας από τους μεγαλύτερους φόβους μας. Όπως ο προϊστορικός άνθρωπος γέμιζε τα αγγεία του με σχέδια για να ξορκίσει το άδειο (αποκαλείται από τους αρχαιολόγος ως ο φόβος του κενού-horror vacui), έτσι κι εμείς γεμίζουμε τη ζωή μας με λέξεις, σχέσεις, ρόλους. Και όμως, το κενό επιμένει.

Όχι έξω μας — μέσα μας. Σε όσα δεν είπαμε. Σε όσα είπαμε και μετανιώσαμε. Στις σχέσεις μας, στην οικογένεια, στη δουλειά, στους φίλους, στον ίδιο μας τον εαυτό. Και το πιο δύσκολο ερώτημα: αν έπρεπε να επιλέξουμε έναν άνθρωπο για να γεμίσει αυτό το κενό, ποιον θα επίλεγαμε;

Όχι! Ο έρωτας δεν κρατάει τρία χρόνια. Οι εντυπώσεις, οι προσδοκίες κρατάνε τόσο. Ο έρωτας μπορεί να μείνει ζωντανός ακόμα και μετά από εμάς τους ίδιους! – Σταύρος (Αντώνης Καρυστινός)

Η σκηνοθετική προσέγγιση ξεκινά με έναν σχεδόν μυητικό τρόπο: με κλειστά μάτια. Όχι σαν ένα παραμύθι με την εναρκτήρια φράση «μια φορά κι έναν καιρό», αλλά σαν μια βύθιση σε κάτι πιο προσωπικό, πιο βιωματικό. Η είσοδος στον κόσμο της παράστασης δεν γίνεται με αφήγηση, αλλά με αίσθηση.

Και οι ερμηνείες είναι ο πυρήνας της δύναμής της. Η Αθηνά Αλεξοπούλου διαθέτει μια αμεσότητα που σε διαπερνά, καθώς όσα λέει φτάνουν κατευθείαν στον θεατή, χωρίς φίλτρα. Δεν έχει όσα θα ήθελε, όπως κανένας μας άλλωστε. Η Ιωάννα Ασημακοπούλου κινείται με μια λεπτή ευαισθησία· η θλίψη της δεν δηλώνεται, αποκαλύπτεται στο βλέμμα της. Θέλεις να την πάρεις αγκαλιά, να της πεις πως όλα είναι καλά και πως δεν είναι μόνη. Ο Αντώνης Καρυστινός ισορροπεί ανάμεσα στην ειλικρίνεια και μια υπόγεια απογοήτευση, αποδίδοντας έναν βαθιά ανθρώπινο χαρακτήρα. Σε κάποιες στιγμές γίνεται λίγο αντιπαθής, αλλά είναι μέρος της γοητείας του ρόλου του. Ο Αλέξανδρος Μαυρόπουλος, φέρνει μια πιο γήινη, σχεδόν αντιφατική παρουσία — ένας άνθρωπος που δείχνει αυτάρκης, αλλά ίσως απλώς δεν έχει ακόμη εκτεθεί. Μία παρουσία κομβική για την εξέλιξη της υπόθεσης. Ο Μιχάλης Πανάδης ξεχωρίζει με την αμεσότητα του και συγκινεί με την απλότητα του· μια παρουσία καθαρή, σχεδόν αθώα. Από την πρώτη στιγμή μέχρι το τέλος μας πιάνει από το χέρι και μας οδηγεί με ασφάλεια. Με μία φωνή ήρεμη, γαλήνια και καθαρή. Ένα ταξίδι, όχι στο κενό, σίγουρα. Ο Νικόλας Παπαδομιχελάκης, με τη μουσική και την ερμηνεία του, κινείται ανάμεσα στο χιούμορ και τη μελαγχολία, σαν μια φιγούρα εκτός τόπου και χρόνου. Τέλος, η Αθηνά Σακαλή ξεχωρίζει για τη ζωντάνια και τη δυναμική της· δημιουργεί μια ενέργεια που παρασύρει, καθώς δεν μπορείς να πάρεις το βλέμμα σου από πάνω της.

Δεν υπάρχει λένε μεγαλύτερη ευτυχία στον κόσμο από ένα παιδί! Και διερωτώμαι εγώ, από πότε νιώθουμε όλοι ευτυχισμένοι με τα ίδια πράγματα. Δηλαδή αν εγώ δεν νιώθω πλήρης και ευτυχισμένη; Και δεν ανυπομονώ; Τι γίνεται; Νιώθω ενοχές προφανώς. Νιώθω πριν καν γεννηθεί αυτό το παιδί κακή μάνα. Ανεπαρκής. Το οτι δεν χαίρομαι αρκετά πάει να πει οτι δεν το αγαπάω αρκετά. – Ξένια (Ιωάννα Ασημακοπούλου)

Το κείμενο και η σκηνοθεσία της Βαλέριας Δημητριάδου αποδεικνύονται ευφυή και πολυεπίπεδα. Οι ιστορίες συνυφαίνονται οργανικά, χωρίς να χάνουν την αυτονομία τους, ενώ η χρήση της σκηνής δημιουργεί μια συνεχή μετατόπιση τόπων και συναισθημάτων. Η μουσική λειτουργεί όχι ως συνοδεία, αλλά ως ένα έξυπνο αφηγηματικό εργαλείο. Ακόμη και τα «κουτιά» που αιωρούνται πάνω από τους ηθοποιούς λειτουργούν σαν μια ισχυρή μεταφορά —μικροί χώροι που χωρούν ολόκληρες ζωές.

Τα σκηνικά της Ζωής Μολυβδά Φαμέλη δεν υποστηρίζουν απλώς τη δράση — συνομιλούν με αυτήν. Τα κοστούμια του Δήμου Κλιμενώφ παραμένουν σύγχρονα και ρεαλιστικά, ενισχύοντας την αναγνωρισιμότητα των χαρακτήρων. Η κίνηση της Κατερίνας Γεβετζή προσθέτει μια διακριτική, σχεδόν υπόγεια μαγεία στο σκηνικό αποτέλεσμα. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στον σχεδιασμό video του Αποστόλη Κουτσιανικούλη: η εικόνα δεν είναι διακοσμητική, αλλά ουσιαστική. Τέλος, ο ήχος του Φοίβου Παπαγιάννη ολοκληρώνει την εμπειρία με ακρίβεια και ευαισθησία.

Το κενό που νιώθω μέσα μου. Είμαι κενός! – Σταύρος

Στο τέλος, η παράσταση δεν δίνει απαντήσεις. Δεν γεμίζει το κενό. Σου υπενθυμίζει απλώς ότι υπάρχει — και ότι ίσως η αναζήτηση του τρόπου να το γεμίσουμε είναι αυτό που μας ορίζει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.

Εσείς; Βλέπετε ζωές πίσω από ανθρώπους; Φαντάζεστε ζωές τελείως διαφορετικές από αυτή που ζείτε; Ζωές παράλογες, ακραίες, σχεδόν εξωπραγματικές; Εγώ πολύ! […] Γιατί το κάνω; Ποιος ξέρει; Ίσως γιατί έτσι έρχομαι πιο κοντά στο εαυτό μου. Έτσι και αλλιώς όλοι βαθιά μέσα μας, τον ίδιο εαυτό κρύβουμε. Το ίδιο φοβισμένο παιδί που βγαίνει στον έξω κόσμο! – Θοδωρής

ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ: ΕΔΩ

Αυτή η κριτική στοχεύει να προβάλει τις κεντρικές αρετές της παράστασης και να ενθαρρύνει τους αναγνώστες να βιώσουν την εμπειρία από κοντά καθώς και να δείξει τις αδυναμίες αυτής.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Κείμενο/σκηνοθεσία/μουσική: Βαλέρια Δημητριάδου
Σκηνικά: Ζωή Μολυβδά Φαμέλη
Κοστούμια: Δήμος Κλιμενώφ
Κίνηση: Κατερίνα Γεβετζή
Σχεδιασμός φωτισμών: Ιωάννα Αθανασίου και Τάσος Παλαιορούτας 
Σχεδιασμός video: Αποστόλης Κουτσιανικούλης
Σχεδιασμός ήχου: Φοίβος Παπαγιάννης
Καλλιτεχνική συνεργάτις: Αντριάνα Ανδρέοβιτς
Βοηθός σκηνοθέτριας: Μελίνα Κόφφα
Φωτογραφίες: Δομνίκη ΜητροπούλουΔιεύθυνση καλλιτεχνικού προγραμματισμού και επικοινωνίας : Ελίνα Λαζαρίδου, lazaridou@a-th.gr
Τμήμα Επικοινωνίας: Όλγα Κομνηνού, okomninou@a-th.gr & Ιωάννα Ζωζέφα Πέγκου, izpegkou@a-th.gr
Δημόσιες Σχέσεις: Μαργαρίτα Μαρμαρά, mmarmara@dpgroup.gr
Συμπαραγωγή: Stages Network και C for Circus
Η παράσταση πραγματοποιείται με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού

Παίζουν (με αλφαβητική σειρά): Αθηνά Αλεξοπούλου, Ιωάννα Ασημακοπούλου, Αντώνης Καρυστινός, Αλέξανδρος Μαυρόπουλος, Μιχάλης Πανάδης, Νικόλας Παπαδομιχελάκης, Αθηνά Σακαλή

Πηγή: Allaboutarts.gr