«Ένα μωρό για τρείς»: Κριτική Παράστασης
✒️Γράφει: Ιωάννης Αρμυριώτης & Σωτήρης Σουλούκος
Παρακολουθήσαμε την παράσταση «Ένα μωρό για τρείς» στο Θέατρο Αθηνά και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας.
Για ακόμη μία φορά, η Marossoulis Productions προσφέρει στο θεατρικό κοινό της Αθήνας μια παράσταση γεμάτη ενέργεια, χιούμορ και συναίσθημα. Υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση και τη θεατρική απόδοση της αγαπημένης και ταλαντούχας Θέμις Μαρσέλλου, η οικογενειακή κωμωδία «Ένα μωρό για τρεις» των Coline Serreau και Samuel Tasinaje ζωντανεύει στη σκηνή του Θέατρο Αθηνά, προσκαλώντας το κοινό σε ένα ξέφρενο ταξίδι γέλιου και συγκίνησης.
«Ένα μωρό για τρείς»: Γέλιο, συναίσθημα και κινηματογραφική ματιά στο Θέατρο Αθηνά!
Η υπόθεση είναι ευρηματική, απλή και απολαυστικά κωμική. Τρεις αμετανόητοι εργένηδες συγκατοικούν, απολαμβάνοντας μια ανέμελη και γεμάτη ένταση καθημερινότητα. Όμως, ένα καλάθι που εμφανίζεται ξαφνικά έξω από την πόρτα τους, μαζί με ένα σύντομο σημείωμα, αρκεί για να ανατρέψει τα πάντα. Από τη μία στιγμή στην άλλη, οι ζωές τους αλλάζουν δραματικά, καθώς καλούνται να αντιμετωπίσουν μια πραγματικότητα που δεν είχαν ποτέ φανταστεί. Μια καταιγιστική κωμωδία γεμάτη απρόβλεπτες ανατροπές, ευτράπελα και ξεκαρδιστικές καταστάσεις. Μέσα από το χάος που δημιουργείται, οι ήρωες ανακαλύπτουν τη δύναμη της φροντίδας, την αξία της αγάπης και το αληθινό νόημα της πατρότητας, χαρίζοντας στο κοινό στιγμές άφθονου γέλιου αλλά και ουσιαστικής συγκίνησης.
Από το σύνολο των ερμηνειών, ο Διονύσης Ατζαράκης ξεχωρίζει χάρη στο ιδιαίτερο κωμικό του ένστικτο. Με απόλυτα σοβαρό ύφος εκφέρει τις πιο απρόσμενες ατάκες, δημιουργώντας μια ευφυή ανατροπή των προσδοκιών του θεατή. Αυτή ακριβώς η αντίθεση ανάμεσα στο ύφος και το περιεχόμενο γεννά το γέλιο και αποτελεί ένα από τα πιο δυνατά στοιχεία της παρουσίας του.
Ο Ζήσης Ρούμπος αξιοποιεί κάθε εκφραστικό μέσο που διαθέτει. Η κίνηση του σώματος, οι μορφασμοί, ακόμη και το βλέμμα του λειτουργούν ως οργανικά εργαλεία κωμωδίας, χαρίζοντας στους χαρακτήρες του ζωντάνια και αμεσότητα.
Ιδιαίτερη είναι και η σκηνική παρουσία του Χάρη Χιώτη. Η χαρακτηριστική του απάθεια μετατρέπεται σε πηγή κωμικής δύναμης και του επιτρέπει να επικοινωνεί με το κοινό με έναν απολύτως προσωπικό και αναγνωρίσιμο τρόπο.
Η Ελένη Καρακάση προσθέτει στην παράσταση ζωντάνια, σπιρτάδα και μια παιχνιδιάρικη διάθεση, αλλά και μια ιδιαίτερα συγκινητική νότα όταν το απαιτεί η υπόθεση. Με την εκφραστικότητα του σώματος και το ιδιαίτερο σκηνικό της ύφος, συμβάλλει ουσιαστικά στον γρήγορο ρυθμό και την ευχάριστη ενέργεια του έργου.
Η Μαρία Βασιλάτου αποδεικνύει για ακόμη μία φορά την υποκριτική της ευελιξία, εναλλάσσοντας με άνεση εντελώς διαφορετικούς χαρακτήρες, από μια πληθωρική σεξοβόμβα έως μια αυστηρή αστυνομικό, χωρίς να χάνει στιγμή τη σκηνική της ακρίβεια.
Ο Πέτρος Ιωάννου έχει κομβικό ρόλο στην εξέλιξη της δράσης, στηρίζοντας αποτελεσματικά τις μεταβάσεις και τις πολλαπλές εναλλαγές χαρακτήρων που απαιτεί το έργο.
Τέλος, η Μαριλένα Λιακοπούλου κινείται με αξιοθαύμαστη άνεση ανάμεσα στην κωμωδία και τη συγκίνηση. Είτε ως Ρωσίδα με ξεκαρδιστικές αποχρώσεις είτε ως μητέρα που φέρνει στην επιφάνεια τις πιο τρυφερές πτυχές της ιστορίας, καταφέρνει να αφήσει έντονο το αποτύπωμά της.
Συνολικά, το καστ λειτουργεί με εξαιρετική χημεία και ρυθμό, στοιχείο που αναδεικνύει τις αρετές του έργου και κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού από την αρχή έως το τέλος της παράστασης.
Τα σκηνικά της Μαρία Φιλίππου ξεχωρίζουν για την ευρηματικότητα και τη λειτουργικότητά τους. Μια περιστρεφόμενη σκηνική κατασκευή μεταμορφώνεται διαρκώς, εξυπηρετώντας με ευκολία τις ανάγκες κάθε σκηνής και προσδίδοντας ζωντάνια στη δράση. Όλα τα αντικείμενα και τα επιμέρους στοιχεία του σκηνικού είναι προσεγμένα και απόλυτα εναρμονισμένα με την αισθητική της παράστασης, δημιουργώντας την αίσθηση ενός ζεστού και φιλόξενου σπιτιού.
Πρόκειται για ένα πλούσιο και λεπτομερώς σχεδιασμένο σκηνικό περιβάλλον, που κατορθώνει να «αγκαλιάσει» τον θεατή και να τον κάνει να αισθάνεται μέρος της ιστορίας. Από το σαλόνι του σπιτιού μέχρι το έξυπνα διαμορφωμένο φαρμακείο, αλλά και τον εξωτερικό χώρο μπροστά από την είσοδο, κάθε σκηνικός χώρος αποδίδεται με τέτοια αληθοφάνεια και δημιουργικότητα, ώστε μοιάζει πραγματικός. Η ατμόσφαιρα αυτή ενισχύεται ακόμη περισσότερο από τη μουσική επιμέλεια του Ιάσονα Γουάστωρ και τους φωτισμούς του Περικλή Μαθιέλλη. Σε συνδυασμό με τη σκηνοθετική προσέγγιση κάθε σκηνής, δημιουργείται μια έντονα κινηματογραφική αίσθηση, δίνοντας την εντύπωση ότι παρακολουθεί κανείς μια ταινία να ξετυλίγεται ζωντανά μπροστά στα μάτια του.
Τα κοστούμια της Σοφία Δριστέλα, μοντέρνα και ιδιαίτερα καλαίσθητα, συμπληρώνουν αρμονικά το σύνολο, αναδεικνύοντας την προσωπικότητα των χαρακτήρων και συμβάλλοντας στη σύγχρονη αισθητική ταυτότητα της παράστασης.
Μια παράσταση που σε αποσπά ευχάριστα από την καθημερινότητα, χαρίζοντάς σου άφθονο γέλιο αλλά και στιγμές συγκίνησης. Με έξυπνη και ευρηματική σκηνοθεσία, ένα απολαυστικά κωμικό κείμενο και ερμηνείες γεμάτες ενέργεια, ταλέντο και αμεσότητα, προσφέρει στο κοινό μια ξεχωριστή θεατρική εμπειρία, γεμάτη χιούμορ, ζεστασιά και διασκέδαση.
ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ: ΕΔΩ
Αυτή η κριτική στοχεύει να προβάλει τις κεντρικές αρετές της παράστασης και να ενθαρρύνει τους αναγνώστες να βιώσουν την εμπειρία από κοντά καθώς και να δείξει τις αδυναμίες αυτής.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σκηνοθεσία – απόδοση: Θέμις Μαρσέλλου
Σκηνικά: Μαρία Φιλίππου
Κοστούμια: Σοφία Δριστέλα
Φωτισμοί: Περικλής Μαθιέλλης
Μουσική επιμέλεια: Ιάσονας Γουάστωρ
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαρία Βασιλάτου
Βοηθός σκηνογράφου: Νεκταρία Ηλιάκη
Βοηθός ενδυματολόγου: Χαρά Μποτσιβάλη
Επικοινωνία – Γραφείο Τύπου παράστασης: Μαρκέλλα Καζαμία
Social Media – Διαφήμιση: Renegade Media
Σχεδιασμός αφίσας: Θοδωρής Λαλάγγας
Φωτογράφος: Χάρης Γερμανίδης
Παραγωγή: Marosssoulis Productions
Πρωταγωνιστούν: Διονύσης Ατζαράκης, Ζήσης Ρούμπος, Χάρης Χιώτης
Μαζί τους η Ελένη Καρακάση
Και οι Μαρία Βασιλάτου, Πέτρος Ιωάννου, Μαριλένα Λιακοπούλου
