«ΓΙΟΥΚάΛΙ»: Κριτική Παράστασης
✒️Γράφει: Σωτήρης Σουλούκος
Παρακολουθήσαμε την παράσταση «ΓΙΟΥΚάΛΙ» στο Θέατρο Μικρός Κεραμεικός και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας.
Ένας τόπος άχρονος και άυλος. Ένας τόπος όπου μπορείς να πραγματοποιήσεις όλα σου τα όνειρα, μα και να έρθεις αντιμέτωπος με τον…εαυτό σου! Ένας τόπος που μπορείς να επισκεφθείς μόνο στα όνειρα σου. Στο Γιουκάλι μπορείς να ταξιδέψεις μόνο τρεις φορές. Πρόσεχε τι θα ευχηθείς…
Λίγα λόγια για την υπόθεση του έργου: Ο Αλέξης, ένας νέος αλλά εσωτερικά κουρασμένος πανεπιστημιακός, ζει μια ασπρόμαυρη καθημερινότητα. Όλα αλλάζουν όταν μπαίνει στο Γιουκάλι. Η παράσταση «Γιουκάλι» είναι ένα ποιητικό, υπαρξιακό ταξίδι ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα, για την αναζήτηση της ευτυχίας και του νοήματος. Εσύ; Θα έμπαινες στο Γιουκάλι;
Αν μπορούσαμε να γυρίσουμε πίσω και να σώσουμε κάποιον που αγαπάμε, θα το κάναμε; Κι αν αυτό είχε κόστος; Αν έπρεπε να πληρώσουμε με κάτι από εμάς; Με τη μνήμη μας, με το μέλλον μας, με τη ζωή μας;
Αυτό το μέρος όπου δεν θα υπάρχουν άσχημα πράγματα και θα είναι όλα σαν όνειρο εμείς θα ζούσαμε ανάλαφροι, ευτυχισμένοι. Αυτόν τον τόπο επινόησα. Θυμάσαι πως τον είχα ονομάσει; Γιουκάλι! – Νάταλι (Τατιάνα Κίρχοφ)
«ΓΙΟΥΚάΛΙ»: Εκεί όπου το όνειρο συναντά τη μνήμη!
Το «ΓΙΟΥΚάΛΙ» μάς οδηγεί σε έναν τόπο μαγικό. Μακρινό, ονειρικό, σχεδόν άπιαστο. Είναι ένας τόπος επινοημένος. Εκεί μπορούν να συμβούν όλα: να δούμε όσα έγιναν, να τα ξαναζήσουμε, αλλά όχι να τα αλλάξουμε. Είναι ο κόσμος του ονείρου, ο κόσμος του «μεταξύ». Ούτε εδώ ούτε εκεί. Ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα. Στη μέση. Σε έναν χώρο όπου η μνήμη, η επιθυμία και η απώλεια μπλέκονται. Εκεί το όνειρο μοιάζει να γίνεται πραγματικότητα – ή μήπως η πραγματικότητα γίνεται όνειρο;
Θα είχαμε μικρύνει τόσο τον κόσμο, γιατί θα είχαμε μεγαλώσει τα όνειρα μας… – Νάταλι
Μέσα σε αυτόν τον τόπο ξετυλίγονται σκηνές τρυφερές από το παρελθόν, στιγμές του παρόντος, στιγμές που πληγώνουν και στιγμές που μας γεμίζουν χαρά. Ο πρωταγωνιστής είναι ένας άνθρωπος επιτυχημένος, αλλά βαθιά πληγωμένος. Συγκλονισμένος, μόνος. Έχει για παρέα ένα ψάρι. Μιλάει μαζί του. Είναι ο μόνος του φίλος. Δεν έχει κανέναν άλλον. Η μοναξιά του μοιάζει να έχει σάρκα και οστά.
Υπάρχει και μια φωνή τεχνητής νοημοσύνης, που του λύνει απορίες, τον καθοδηγεί, τον προκαλεί. Κι εκείνος ακροβατεί επικίνδυνα. Ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο. Ανάμεσα στην επιθυμία να μείνει και στην επιθυμία να χαθεί. Στεναχωρημένος με όσα έγιναν στο παρελθόν, ψάχνει τρόπο να τα διορθώσει. Ή τουλάχιστον να τα ξαναδεί.
Δεν γίνεται να ξυπνήσω. Πρέπει να βρω έναν τρόπο για να μείνω για πάντα εδώ! – Άλεξ (Ραφαήλ Καριωτάκης)
Το έργο μιλά με φιλοσοφικό και υπαρξιακό τρόπο για όσα μας απασχολούν όλους: την αγάπη, την απώλεια, την ενοχή, τη μνήμη, την επιθυμία. Είναι μια ιστορία αγάπης, αλλά και μια ιστορία απώλειας. Τρεις φορές μπορείς να μπεις στο Γιουκάλι. Τρεις φορές – αρχή, μέση, τέλος. Ο μαγικός αριθμός της ολοκλήρωσης.
Ο Ραφαήλ Καριωτάκης είναι εξαιρετικός ως πληγωμένος, προβληματισμένος άνθρωπος. Με την ερμηνεία του δίνει έναν άνθρωπο Αλέξη Πετρίδη που η μοναξιά του τον έχει οδηγήσει να μιλάει με ένα ψάρι. Επιτυχημένος ακαδημαϊκός και συγγραφές. Πληγωμένος, μόνος, εγκλωβισμένος σε μια ρουτίνα, χωρίς ελπίδα πως κάτι μπορεί να αλλάξει. Παλεύει με όσα έγιναν και με όσα θα γίνουν. Υποκριτικά είναι άριστος: θλιμμένος, φοβισμένος, ευάλωτος, αλλά και δυναμικός όταν χρειάζεται.
Πρέπει να σκοτωθώ. Πρέπει να βρω έναν τρόπο για να μείνω για πάντα εδώ! – Άλεξ
Η Τατιάνα Κίρχοφ ως Ναταλί (Νάτα) είναι η προσωποποίηση της ζωής. Εμφανίζεται σαν φως μέσα στο σκοτάδι του Άλεξ. Με χειρουργική ακρίβεια επαναλαμβάνει την ίδια σκηνή, την ίδια στάση, την ίδια έκφραση, σαν να παγιδεύτηκε σε μια στιγμή που δεν τελείωσε ποτέ. Είναι συγκινητική, δυνατή, αληθινή.
Όλα όσα ονειρεύτηκα δεν έχουν καμία αξία πια. – Άλεξ
Κανένα πράγμα δεν έχει αξία από μόνο του. Εμείς πρέπει να τους δίνουμε την αξία που θέλουμε. – Νάταλι
Δεν είναι τόσο αυτά, που δεν έχουμε πει, όσο αυτά που δεν έχουμε ζήσει. – Άλεξ
Και τόσα αυτά που χάνεις όσο μένεις; προσηλωμένος στο παρελθόν. – Νάταλι
Ο Σπύρος Κατσιάνος ως αφηγητής και ξεναγός είναι αυστηρός και κωμικός μαζί. Βάζει τα όρια, δένει την πλοκή, εξηγεί και καθοδηγεί – εμάς και τον ήρωα. Δίνει ανάλαφρη ματιά σε μια βαριά ιστορία και προκαλεί γέλιο χωρίς να αφαιρεί βάθος.
Στο Γιουκάλι δεν μπορείς ποτέ να γίνεις κανείς άλλος. Θα είσαι για πάντα ο εαυτός σου. – Ξεναγός (Σπύρος Κατσιάνος)
Το κείμενο της Τατιάνας Κίρχοφ είναι έξυπνο, βαθύ, γεμάτο νοήματα. Συγκινητικό αλλά και αισιόδοξο. Μιλά για την ανάγκη να μετακινηθείς μέσα σου. Το Γιουκάλι είναι ένας φανταστικός τόπος, επινοημένος για να χωρέσει την ανάγκη του ανθρώπου να ξεφύγει από τον πόνο. Εκεί όλα μοιάζουν όμορφα, ανάλαφρα, σαν όνειρο. Όμως στο Γιουκάλι δεν μπορείς να γίνεις άλλος∙ κουβαλάς πάντα τον εαυτό σου και ό,τι σε έχει πληγώσει. Οι πληγές δεν σβήνουν, απλώς σε ακολουθούν. Η ιστορία μιλά για τη σύγκρουση ανάμεσα στην επιθυμία να κρυφτείς στο όνειρο και στην ανάγκη να ζήσεις. Δεν μας βαραίνουν τόσο όσα δεν είπαμε, όσο όσα δεν τολμήσαμε να ζήσουμε. Και όσο μένουμε κολλημένοι στο παρελθόν, τόσο χάνουμε το παρόν και το μέλλον μας. Το Γιουκάλι δεν είναι ένας τόπος για να μείνεις, αλλά ένας καθρέφτης για να καταλάβεις ποιος είσαι και να βρεις το κουράγιο να συνεχίσεις.
Αυτό που ποθείς είναι που σε κρατάει ζωντανό. ‘Όχι αυτό που βρίσκεις! – Ξεναγός
Η σκηνοθεσία και η κίνηση του Φώτη Καράλη αξιοποιούν τον χώρο με έξυπνο τρόπο. Η διαχωριστική γραμμή δημιουργεί μία τομή σε δύο τμήματα της σκηνής, η επανάληψη της σκηνής πριν τον αποχωρισμό των δύο ηρώων, όλα δουλεύουν υπέρ της ιδέας της επανάληψης, της μνήμης, της αδυναμίας να φύγεις. Οι κινήσεις είναι μετρημένες, ακριβείς.
Η ουσία είναι να μετακινηθείς μέσα σου… Δεν είναι το μέρος, Αλέξη, που κάνει τη διαφορά… – Νάταλι
Το sound design και η μουσική του Πιέρρου Παπαδάκου είναι συγκινητικά και απόλυτα ταιριαστά με τις σκηνές. Τα σκηνικά και τα κοστούμια της Σπυριδούλας Λιαράτσικα και οι φωτισμοί του Γιώργου Αγιαννίτη δένουν αρμονικά, δημιουργώντας έναν χώρο που μοιάζει πραγματικός και ονειρικός μαζί.
Έναν τόπο επινόησα για να πηγαίνω όταν είμαι βαθιά λυπημένη. Λυπημένη ως τους άλιωτους πάγους μέσα μου! – Νάταλι
Το «ΓΙΟΥΚάΛΙ» δεν είναι ένας τόπος. Είναι μια εσωτερική γλυκόπικρη διαδρομή. Ένα ταξίδι ανάμεσα σε αυτό που ήσουν, σε αυτό που είσαι και σε αυτό που φοβάσαι να γίνεις. Και στο τέλος, μένει μια φράση: αυτό που ποθείς είναι που σε κρατάει ζωντανό. Όχι αυτό που βρίσκεις.
Θα σε ξαναδώ; – Άλεξ
Θα με βλέπεις κάθε φορά που δεν φοβάσαι. – Νάταλι
ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ: ΕΔΩ
Αυτή η κριτική στοχεύει να προβάλει τις κεντρικές αρετές της παράστασης και να ενθαρρύνει τους αναγνώστες να βιώσουν την εμπειρία από κοντά καθώς και να δείξει τις αδυναμίες αυτής.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Κείμενο: Τατιάνα Κίρχοφ
Σκηνοθεσία/ Κίνηση: Φώτης Καράλης
Παίζουν: Ραφαήλ Καριωτάκης, Τατιάνα Κίρχοφ, Σπύρος Κατσιάνος
Sound design/ Μουσική: Πιέρρος Παπαδάκος
Σκηνικά/ Κοστούμια: Σπυριδούλα Λιαράτσικα
Φωτογραφίες: Κωνσταντίνος Γαλάνης
Φωτισμοί: Γιώργος Αγιαννίτης
Social Media: Χαρά Αποστολάκη
Αφίσα: Μαρία Ναθαναήλ
Επικοινωνία: Άντζυ Νομικού
Παραγωγή: Μικρός Κεραμεικός
