«GIRLS & BOYS»: Κριτική Παράστασης
✒️Γράφει: Σωτήρης Σουλούκος
Παρακολουθήσαμε την παράσταση «GIRLS & BOYS» στο Θέατρο Αλάμπρα και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας.
Συνάντησα τον άντρα μου στην ούρα για να επιβιβαστώ σε μια πτήση της easyjet και ομολογώ οτι τον αντιπάθησα από την πρώτη στιγμή! Και πραγματικά, πραγματικά, πραγματικά, λέω όλη την αλήθεια. Δεν έχω πια κανένα λόγο να πω ψέματα!
Μια ιστορία αγάπης — ή μήπως μια ιστορία για το πώς η αγάπη μπορεί να μετατραπεί σε κάτι σκοτεινό; Η παράσταση «Girls & Boys» δεν αφηγείται απλώς μια σχέση· ξετυλίγει, σχεδόν ανεπαίσθητα, το νήμα μιας ζωής που ξεκινά με μια σειρά από τυχαία γεγονότα και καταλήγει σε κάτι αναπόφευκτο.
Ένα κορίτσι κι ένα αγόρι γνωρίζονται τυχαία, σε ένα ταξίδι. Από εκεί ξεκινά ένας έρωτας που μοιάζει οικείος: έρχεται η αγάπη, ο γάμος, τα παιδιά, μια καθημερινότητα με χαρές και απογοητεύσεις. Όμως το έργο θέτει από την αρχή ένα υπόγειο ερώτημα: είναι όλα αυτά αποτέλεσμα επιλογών ή μιας αόρατης μοίρας που καθορίζει τις ζωές μας;
Η Νατάσα Εξηνταβελόνη σηκώνει μόνη της το βάρος της παράστασης και καταφέρνει να μονοπωλήσει το ενδιαφέρον με έναν τρόπο αφοπλιστικά άμεσο και ειλικρινή. Η αφήγησή της είναι βιωματική, σχεδόν εξομολογητική — δεν ερμηνεύει απλώς, αλλά μοιάζει να θυμάται μπροστά μας. Με χιούμορ που προκύπτει από την απλότητα και την κυριολεκτική χρήση της γλώσσας, δημιουργεί μια οικειότητα που κάνει τον θεατή να χαμηλώσει τις άμυνές του.
Οι αναμνήσεις για μένα είναι όμορφο μέρος. Είναι ένα ευτυχισμένο μέρος και δεν θα επιτρέψω να είναι και αυτός εκεί. Μαζί με εμένα και τα παιδιά μου…
Η σκηνική φόρμα θυμίζει ένα ιδιότυπο ντοκιμαντέρ: η χρήση κάμερας και βίντεο δημιουργεί την αίσθηση μιας ζωντανής μετάδοσης αναμνήσεων, σαν να παρακολουθούμε τη ζωή της να εκτυλίσσεται σε πραγματικό χρόνο. Οι στιγμές «παραισθήσεων», όπου η ηρωίδα φαίνεται να συνομιλεί με πρόσωπα που δεν υπάρχουν, λειτουργούν διττά — την αποπροσανατολίζουν, αλλά ταυτόχρονα τη βοηθούν να προχωρήσει βαθύτερα στην αφήγησή της.
Η σκηνοθεσία της Λητώς Τριαντάφυλλου αξιοποιεί με ευρηματικότητα όλα τα μέσα — εικόνα, ήχο, φωνή — χωρίς να χάνει το μέτρο. Η επανάληψη της μορφής της πρωταγωνίστριας και η διάσπαση της σκηνής σε επιμέρους «δωμάτια», μέσα από τα σκηνικά του Δημήτρη Πολυχρονιάδη, δημιουργούν μια αίσθηση κατακερματισμένης μνήμης, σαν η ιστορία να ανασυντίθεται μπροστά μας κομμάτι-κομμάτι.
Σκέφτομαι τη βία… Εμείς οι άνθρωποι είχαμε αυτή την ασύλληπτη ιδέα να φτιάξουμε αυτό το πανέμορφο πράγμα που λέγεται ανθρώπινη κοινωνία μόνο και μόνο για αυτό το σκοπό. Για να μας κρατήσει ζωντανούς και να μας αποτρέψει από το να βλάψουμε ο ένας τον άλλον. Μερικές φορές τον κοιτούσα και σκεφτόμουν τώρα εσύ είσαι πατέρας, σύζυγος, άντρας και έχεις φτάσει σε μια ορισμένη ηλικία που δεν χρειάστηκε να σκοτώσεις ποτέ σου κανέναν. ποτέ σου δεν χρειάστηκε να υπερασπιστείς το σπίτι σου. Να φύγεις με την οικογένεια σου στα βουνά. να αφαιρέσεις μια ανθρώπινη ζωή. σε καμιά άλλη στιγμή στην ιστορία αυτού του κόσμου δεν θα μπορούσε να ειπωθεί κάτι τέτοιο.
Οι μουσικές της Αλεξάνδρας Κατερινοπούλου λειτουργούν με ακρίβεια και ισορροπία, υποστηρίζοντας τη συναισθηματική διαδρομή χωρίς να την υπερφορτώνουν, ενώ η κίνηση του Κωνσταντίνου Παπανικολάου είναι μελετημένη και ουσιαστική, προσδίδοντας ρυθμό και ένταση χωρίς περιττές εξάρσεις.
Όλο αυτό είναι μέρος του ίδιου του ανδρικού ενστίκτου. Επειδή όλοι αυτοί, τι να κάνουμε τώρα, είναι άντρες.
Και έπειτα έρχεται η στιγμή της αποκάλυψης. Τα φώτα στρέφονται προς το κοινό, η ηθοποιός προειδοποιεί, και η αφήγηση αποκτά ξαφνικά άλλο βάρος. Η προσωπική ιστορία μετατρέπεται σε κάτι συλλογικό, σχεδόν ασήκωτο. Η βία — σωματική, ψυχολογική, έμφυτη, οικογενειακή — εισβάλλει και ανατρέπει ό,τι μέχρι τότε έμοιαζε γνώριμο.
Δεν με ενδιαφέρει καθόλου αν είσαι ευτυχισμένη. Δεν με ενδιαφέρει αν θα είσαι ποτέ ξανά ευτυχισμένη. Θέλω να με ακούσεις πολύ καλά. Δεν πρόκειται να σε αφήσω να πάρεις ποτέ τα παιδιά μου από εμένα. Το κατάλαβες; Δεν πρόκειται ποτέ να έχεις εσύ τα παιδιά μου και εγώ όχι… – Αυτός
Το «Girls & Boys» είναι, τελικά, μια παράσταση-γροθιά. Μια υπενθύμιση ότι τα δίπολα που καθορίζουν τις ζωές μας — άνδρας/γυναίκα, δύναμη/αδυναμία, αγάπη/βία — δεν είναι ποτέ αθώα. Και ίσως το πιο ανησυχητικό στοιχείο της είναι αυτό: ότι η ιστορία που αφηγείται δεν μοιάζει μακρινή ή ξένη. Αντίθετα, μοιάζει τρομακτικά πιθανή.
Το ξέρω ότι δεν είναι εδώ. Παρεμπιπτόντως… Τα παιδιά μου… Το ξέρω, δεν είναι ότι πιστεύω ότι είναι πραγματικά εδώ. Ξέρω. Ξέρω ότι δεν είναι εδώ […] Και δεν ξέρω γιατί κάθε φορά που τους μιλάω διαλέγω πάντα τις δύσκολες στιγμές τους. Όπως όταν εκείνα ήταν άτακτα ή όταν εγώ δεν ήμουν καλή μαμά […] Υποτίθεται ότι θα μπορούσα να διαλέξω τις ευτυχισμένες στιγμές. Όπως όταν ήμασταν οι τρεις μας ξαπλωμένοι στον καναπέ […] Να τους διαβάζω παραμύθια… […] Ίσως επειδή όλες αυτές τις στιγμές δεν τις αξίζω ακόμα και δεν τις έχω κερδίσει; Ή κάτι τέτοιο…
ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ: ΕΔΩ
Αυτή η κριτική στοχεύει να προβάλει τις κεντρικές αρετές της παράστασης και να ενθαρρύνει τους αναγνώστες να βιώσουν την εμπειρία από κοντά καθώς και να δείξει τις αδυναμίες αυτής.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Μετάφραση – Σκηνοθεσία: Λητώ Τριανταφυλλίδου
Σκηνικά: Δημήτρης Πολυχρονιάδης
Μουσική: Αλεξάνδρα Κατερινοπούλου
Κίνηση: Κωνσταντίνος Παπανικολάου
Φωτογραφίες – Βίντεο: Δέσποινα Σπύρου
Video Editing: Μαριάνα Τρούμπη
Βοηθός Σκηνοθέτη: Τζέσικα Κουρτέση
Graphic Design: Γκέλυ Καλαμπάκα
Επικοινωνία: Αντώνης Κοκολάκης
Social Media: Renegade Media
Οργάνωση Παραγωγής: Κωνσταντίνα Νταντάμη
Παραγωγή: Θεατρικές Επιχειρήσεις Τάγαρη
