«Η Παπλωματού»: Κριτική Παράστασης
✒️Γράφει: Σωτήρης Σουλούκος
Φωτογραφίες ©: Ιωάννης Αρμυριώτης
Παρακολουθήσαμε την παράσταση «Η Παπλωματού» στο Θέατρο Βασιλάκου – Μαριάννα Τόλη και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας.
Δείτε επίσης: «Η Παπλωματού»: Συγκίνηση και φαντασία στην επίσημη πρεμιέρα!
Ένα εμβληματικό έργο του παιδικού θεάτρου, μέσα από τη μοναδική ματιά της αξέχαστης Μαριάννας Τόλη, επιστρέφει φέτος στη σκηνή, δίνοντας στις νεότερες γενιές την ευκαιρία να το γνωρίσουν και στις παλαιότερες να το ξαναθυμηθούν. Την αναβίωση υπογράφει ο Σωκράτης Μαϊδώνης, διατηρώντας αναλλοίωτη τη μαγεία και τα διαχρονικά του μηνύματα: την ιστορία της γενναίας Παπλωματούς, που με καλοσύνη και φαντασία χαρίζει ζεστασιά και ελπίδα στους φτωχούς, ώσπου έρχεται αντιμέτωπη με έναν άπληστο βασιλιά χωρίς χαρά. Ένα μουσικοθεατρικό έργο υψηλής αισθητικής, με χιούμορ, ευαισθησία, τραγούδια και χορευτικά, που αγγίζει βαθιά τις καρδιές μικρών και μεγάλων.
Εκεί έξω βρίσκεται κάτι φοβερό και τρομερό. Σκέτη τρομερή τρομάρα! Δεν κάνει για τα ματάκια σας.
«Η Παπλωματού»: Ένα παραμύθι για το καλό που επιμένει!
Η «Η Παπλωματού» είναι ένα από εκείνα τα έργα που, πίσω από την παραμυθένια του όψη, κρύβει μεγάλες αλήθειες. Η αιώνια πάλη του καλού με το κακό, η κοινωνική ανισότητα, η αυτοθυσία, η ενσυναίσθηση και η ανάγκη για φροντίδα του Άλλου ξεδιπλώνονται με τρόπο τρυφερό αλλά και ουσιαστικό. Πρόκειται για μια βαθιά συγκινητική παράσταση, γεμάτη μηνύματα που αφορούν τόσο τα παιδιά όσο και τους ενήλικες.
Ο θίασος λειτουργεί σαν ένα καλοκουρδισμένο σύνολο. Οι νεράιδες εμφανίζονται με τρόπο μαγικό, σχεδόν ονειρικό, ενώ οι φτωχοί έξω από το παλάτι σχηματίζουν μια εικόνα γνώριμη και διαχρονική: ανθρώπους στο περιθώριο, που περιμένουν λίγη ζεστασιά — κυριολεκτικά και μεταφορικά. Η σκηνή γίνεται ένας τόπος παραμυθιού, αλλά και ένας καθρέφτης της πραγματικότητας.
Η Κική Τσαλίκη είναι η καρδιά της παράστασης. Ένα σπουδαίο ταλέντο, που δεν διαθέτει μόνο μια υπέροχη αγγελική φωνή, αλλά και σπάνια υποκριτική ευαισθησία. Η ψυχή της αποτυπώνεται με μοναδικό τρόπο στον ρόλο της Παπλωματούς. Είναι τόσο γλυκιά και ταυτόχρονα τόσο ανήσυχη σκηνικά, που μοιάζει γεννημένη γι’ αυτόν τον ρόλο. Η Παπλωματού της είναι γενναιόδωρη, δοτική, πρόθυμη να τα παρατήσει όλα για να κάνει το καλό. Αυτοθυσία, ενσυναίσθηση και ευαισθησία συνυπάρχουν σε μια ερμηνεία που δεν «παίζεται», αλλά βιώνεται. Με την παρουσία της σε κάνει, σχεδόν αθόρυβα, να θέλεις να γίνεις καλύτερος άνθρωπος.
Τα παπλώματα μου είναι για τους φτωχούς που έχουν την ανάγκη τους. Και εσείς βασιλιά μου από ότι βλέπω ούτε φτωχός είστε αλλά ούτε την ανάγκη τους έχετε! – Παπλωματού (Κική Τσαλίκη)
Απαιτώ να αποκτήσω ένα από τα παπλώματα σου. Το θέλω! Το θέλω! Το θέλω… Μπορεί να με κάνει ευτυχισμένο! Το απαιτώ!– Βασιλιάς (Σωκράτης Μαϊδώνης)
Ο Σωκράτης Μαϊδώνης είναι απολαυστικός με υποκριτική και φωνητική δεινότητα. Ταλαντούχος, εύστροφος και απόλυτα ταιριαστός στον ρόλο του κακού βασιλιά, τσαλακώνεται χωρίς φόβο και χαρίζει γέλιο τόσο στα παιδιά όσο και στους μεγάλους, εισβάλλοντας σε… πατίνια. Έχει τη γλυκιά αυστηρότητα ενός ηγεμόνα που, πίσω από το κύρος του, κρύβει ένα μικρό παιδί. Η αρχική του σκληρότητα σταδιακά υποχωρεί και μεταμορφώνεται μπροστά στα μάτια μας. Αυστηρός και ταυτόχρονα αστείος, παίζει με όλο του το είναι — ακόμη και τα μαλλιά του συμμετέχουν στην παράσταση. Η αγάπη του για το έργο και τον ρόλο του είναι εμφανής σε κάθε του κίνηση.
🎶 Θέλω να πετάξω, να βγάλω φτερά. Να δω τον κόσμο από ψηλά με ορθάνοιχτη ματιά. Μην φοβηθείς, το άγνωστο να δεις. Μην φοβηθείς και θα προστατευτείς. Ότι και αν δεις μην φοβάσαι, θα σωθείς… 🎶
Τα υπόλοιπα μέλη του θιάσου λειτουργούν με έναν συνεκτικό και ομαδικό τρόπο, υποδυόμενοι διάφορους ρόλους, ως πλούσιοι, φτωχοί, ένορκοι, νεράιδες, συνοδοί του κακού βασιλιά κ.α.. Ωστόσο, η συμβολή τους είναι σημαντική και σε επιμέρους βασικούς ρόλους με καταλυτική σημασία για την εξέλιξη της υπόθεσης. Οι χορευτικές, υποκριτικές και φωνητικές τους δυνατότητες προσθέτουν μία υπέροχη δυναμική στην παράσταση.
Η Χριστίνα Μπαρλογιάννη αποτελεί κινησιολογικά, φωνητικά και υποκριτικά, τη σιωπηλή σταθερά της παράστασης Στον ρόλο της νάνας είναι πάντα παρούσα, προστατευτική χωρίς υπερβολές, σαν μια ήρεμη δύναμη που δεν χρειάζεται να υψώσει τη φωνή της για να στηρίξει. Με τη στάση του σώματός της και τη γαλήνη που αποπνέει, γίνεται το ασφαλές καταφύγιο της Παπλωματού, μια φιγούρα φροντίδας που θυμίζει πως η αγάπη εκφράζεται συχνά μέσα από τη συνέπεια και τη διακριτική παρουσία.
Ποτέ το φόβο, τις σκιές δεν τις αναζητώ… Δεν πρέπει να φοβάμαι το άγνωστο και πρέπει να αντιμετωπίζω την ζωή με θάρρος! Πρέπει να βγω εκεί έξω και να κάνω όλο αυτόν τον κόσμο να χαμογελάσει ξανά! – Παπλωματού
Η Φένια Ζαχαρίου κινείται ανάλαφρα και ποιητικά πάνω στη σκηνή. Υποδυόμενη το πουλί πετά κυριολεκτικά και συμβολικά, λειτουργώντας σαν αγγελιοφόρος ελπίδας. Η παρουσία της δίνει αίσθηση ελευθερίας, φωτίζει τη διαδρομή της Παπλωματού και υπενθυμίζει πως, ακόμη και στις πιο δύσκολες συνθήκες, υπάρχει πάντα κάτι που μπορεί να σε σηκώσει λίγο πιο ψηλά. Η κίνησή της, η σκηνική της ενέργεια και η συγκλονιστική φωνή της χαρίζουν στην παράσταση μια ανάσα ονείρου και προσμονής.
Τόσοι άνθρωποι, τόση δυστυχία. Ποτέ μου δεν περίμενα ότι όλος ο υπόλοιπος κόσμος θα ζει σε αυτήν την φτώχια! Μου λείπει η ζεστασιά του σπιτιού μου. Αλλά και όλος αυτός ο κόσμος δεν έχει ούτε μια κουβέρτα για να σκεπαστεί. Πώς θα τους βοηθήσω; – Παπλωματού
Ο Κωνσταντίνος Κατσούδας αποπνέει μία εξαιρετική κινησιολογική, υποκριτική και φωνητική ενέργεια. Η ακρίβεια στις κινήσεις του και η συμμετοχή του στις σκηνές της παράστασης προσδίδουν τον δικό του τόνο σε αυτή.
Δεν νομίζω οτι μπορώ να σας βοηθήσω σε κάτι. Εγώ δεν έχω τίποτα να δώσω. Αλλά να, βλέπω μια ηλιαχτίδα εκεί ψηλά στον ουρανό που με ζεσταίνει και την περιμένω με χαρά κάθε πρωί… – Φτωχό παιδί
Ο Πάνος Μπέκας διαθέτει μια σπάνια υποκριτική και φωνητική ευαισθησία. Με τη σωματικότητά του συμμετέχει ενεργά σε όλες τις σκηνές τις παράστασης.
Η συμβολή της Αργιέττα Οκαλίδου είναι εξίσου σημαντική, καθώς συμβάλει στο συλλογικό αποτέλεσμα, υποκριτικά, φωνητικά και κινησιολογικά.
Το μυστικό της χαράς είναι να δίνεις χαρά! – Παπλωματού
O Αλέξανδρος Μαυρουδόπουλος έχει ένα σπάνιο δυναμικό ταλέντο φωνητικά, υποκριτικά και χορευτικά. Ως παιδί που έχει ζήσει με φτώχια και στέρηση, δημιουργεί μία συγκινητική και ρεαλιστική σκηνή, μέχρι τη στιγμή που γίνεται ατζαμής και προκαλεί το γέλιο. Το παιδί της ιστορίας λειτουργεί ως ο καθρέφτης της αθωότητας, εκεί όπου όλα τα βλέμματα και οι πράξεις αποκτούν νόημα.
Αν κανένα από όλα αυτά δεν σε κάνει πραγματικά ευτυχισμένο τότε ποιο το όφελος να τα έχεις; – Παπλωματού
Η Εμμανουέλα Καρυτινού αντανακλά με τις ερμηνείες της μία άνεση με τρόπο που το κοινό τη θεωρεί αναπόσπαστο κομμάτι του συνόλου.
Στο πιάνο επί σκηνής ο Αντώνης Παπακωνσταντίνου, δεν συνοδεύει απλώς τη δράση, αλλά γίνεται μέρος της αφήγησης. Η μουσική αγκαλιάζει τις σκηνές και ενισχύει το συναίσθημα, χωρίς να τις επισκιάζει.
Μα, τι μπορεί να λείπει από μια ζωή που τα έχει κανείς όλα; […] Νομίζω πως το τέρας που δεν ήθελαν οι γέροντες να δεις είναι η φτώχια μας. Είναι λίγο δυσάρεστη αλλά εμείς την έχουμε συνηθίσει και δεν είμαστε καθόλου επικίνδυνοί. Φροντίζουμε ο ένας τον άλλον και όποτε υπάρχει ανάγκη τρέχουμε για να βοηθήσουμε. Δίνουμε και από το υστέρημα μας. – Φτωχή κοπέλα
Μα δεν καταλαβαίνω πως δίνεται κάτι που δεν έχετε; – Παπλωματού
Η πρωτότυπη σκηνοθεσία και οι στίχοι τη Μαριάννα Τόλη, σε συνδυασμό με την αναβίωση της σκηνοθεσίας από τον Σωκράτη Μαϊδώνη, κρατούν ζωντανό το πνεύμα του έργου, χωρίς να το εγκλωβίζουν στο παρελθόν.
🎶 Όλα δικά του τα θέλει αυτός, τα θέλει όλα είναι τρελός! 🎶
Τα σκηνικά των Μιχάλη Σδούγκου και Νατάσας Τσιντικίδη δημιουργούν έναν κόσμο παραμυθιού, λειτουργικό και ατμοσφαιρικό. Τα πρωτότυπα κοστούμια των Μιχάλη Σδούγκου και Μαριάννας Τόλη είναι μοναδικά: το κρινολίνο που φαίνεται παραπέμπει σε μια άλλη εποχή — στο «μια φορά κι έναν καιρό» και σε έναν τόπο μακρινό, ένα neverland. Τα όμορφα σχέδια στα ενδύματα όλου του θιάσου δημιουργούν αίσθηση ηρεμίας και συνοχής. Τα σκούρα ρούχα των δικαστών υπογραμμίζουν την αυστηρότητα και την ακαμψία τους, ενώ τα κουρελιασμένα ρούχα των φτωχών είναι μια έξυπνη, καθαρή εικόνα κοινωνικής ανισότητας.
Δεν μπορώ να πάψω να τους σκέφτομαι. Νιώθω πως κάτι πρέπει να κάνω. Δεν μπορώ να αδιαφορώ για όλα αυτά που γίνονται γύρω μου. Δεν μπορεί να λέγομαι άνθρωπος αν δεν πάρω θέση. Δεν μπορώ να κάνω σαν να μην είδα τίποτα! – Παπλωματού
Η «Παπλωματού» δεν είναι απλώς ένα παιδικό παραμύθι. Είναι μια παράσταση για τη δύναμη της καλοσύνης, για την αξία της προσφοράς και για την ανάγκη να βλέπουμε τον άλλον. Ένα έργο που αγγίζει την καρδιά και θυμίζει —σε μικρούς και μεγάλους— ότι το καλό, όσο εύθραυστο κι αν μοιάζει, πάντα βρίσκει τον τρόπο να επιμένει.
Γίνεται βασιλιά μου. Γίνεται! Λίγη καλοσύνη θέλει και τα άγρια ένστικτα εξημερώνονται. Λίγη φροντίδα θέλει βασιλιά μου. Λίγη αγάπη! – Παπλωματού
🎶Κάνε το καλό… 🎶
ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ: ΕΔΩ
Αυτή η κριτική στοχεύει να προβάλει τις κεντρικές αρετές της παράστασης και να ενθαρρύνει τους αναγνώστες να βιώσουν την εμπειρία από κοντά καθώς και να δείξει τις αδυναμίες αυτής.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Πρωτότυπη Σκηνοθεσία – Στίχοι: Μαριάννα Τόλη
Αναβίωση Σκηνοθεσίας: Σωκράτης Μαϊδώνης
Σκηνικά: Μιχάλης Σδούγκος – Νατάσα Τσιντικίδη
Κοστούμια: Μιχάλης Σδούγκος – Μαριάννα Τόλη
Χορογραφίες: Αγγελική Ανδρινοπούλου
Μουσική Διδασκαλία / Πιάνο επί σκηνής: Αντώνης Παπακωνσταντίνου
Φωτισμοί: Παναγιώτης Πλασκασοβίτης
Ήχος: Παναγιώτης Χρονέας
Βίντεο: Δημήτρης Γαλανός
Βοηθός Σκηνοθέτη: Βίκυ Μώρου
Παίζουν: Κική Τσαλίκη, Σωκράτης Μαϊδώνης, Χριστίνα Μπαρλογιάννη, Φένια Ζαχαρίου, Κωνσταντίνος Κατσούδας, Πάνος Μπέκας, Αργιέττα Οκαλίδου, Αλέξανδρος Μαυρουδόπουλος, Εμμανουέλα Καρυτινού
Παραστάσεις:
Θέατρο Κ. Βασιλάκου
Καθημερινές: παραστάσεις για σχολεία
Κάθε Κυριακή: 12:00 & 15:00
Διάρκεια: 90’ (με διάλειμμα 10’)
Κατάλληλη για όλες τις ηλικίες
Κρατήσεις για σχολεία & Ομαδικές: 6944 310395
Τηλ. ταμείου: 211 01 32 002–005
Παραγωγή: ART AND ETHER
Υπεύθυνος επικοινωνίας: Αντώνης Κοκολάκης
Email: kokolakispr@yahoo.gr και kokolakispr@gmail.com
