«Ιππόλυτος» του Ευριπίδη: Κριτική Παράστασης
Παρακολουθήσαμε την παράσταση «Ιππόλυτος» του Ευριπίδη στο Σχολείον της Αθήνας – Ειρήνη Παπά και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας μέσα από αυτήν την ανασκόπηση.
✒️ Γράφει: Σωτήρης Σουλούκος
To Εθνικό Θέατρο άνοιξε το φετινό Φεστιβάλ Επιδαύρου με τον Ιππόλυτο του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία της Κατερίνας Ευαγγελάτου με μια σπουδαία ομάδα συνεργατών και με έναν δυναμικό 24μελή θίασο ηθοποιών και μουσικών.
Το σκηνικό της παράστασης, ένα βαλτώδες τοπίο, άκρως εντυπωσιακό μεταφέροντας τον θεατή σε έναν κόσμο μακρινό και συγχρόνως οικείο. Φυσικά, η σκηνοθεσία είναι ιδιαίτερα ξεχωριστή, φρέσκια και σημερινή σε σημείο που να ξεχνάς πως βλέπεις αρχαίο δράμα. Η παράσταση ξεκινά και ο θίασος εισβάλει στη σκηνή και σε λίγα λεπτά διασπάται και χωρίζεται. Υπάρχει μία δωρικότητα και μία απλότητα στις κινήσεις όλων. Μέχρι τη στιγμή που εισβάλει η Αφροδίτη και αποκαλύπτει την υπόθεση του έργου. Όλοι και όλα φαίνονται μικρά μπροστά στη δύναμη της. Η παρουσία των συντρόφων του Ιππόλυτου δημιουργεί ένα σύνολο αρμονικά δεμένο με την παράσταση.
Οι ερμηνείες εξαιρετικές. Η Φαιδρά, τραγική ηρωίδα, και τόσο ειλικρινής σε σημείο να νιώθεις συμπόνοια. Ο Ιππόλυτος, περήφανος και αγνός, προτιμά να μην μιλήσει και να ακολουθήσει τη μοίρα του. Ο Θησέας, τραγική μορφή, δεν αντιλαμβάνεται από την αρχή τις προθέσεις του γιού του και σε τελική ανάλυση δεν γνωρίζει το ίδιο του το παιδί. Και η Αφροδίτη κρυφοκοιτάζει όλη την ιστορία και μας δίνει τη δυνατότητα να κρυφοκοιτάξουμε κι εμείς. Πανηγυρίζει και χαίρεται όταν βλέπει το σχέδιο της να έχει την έκβαση που θέλει.
Ο πολυπληθής χορός να παρεμβαίνει και να γεμίζει τον χορό με κινήσεις που συμπληρώνουν την παράσταση και την εξέλιξη του δράματος. Να γεμίζει το χορό και κάποιες στιγμές να δίνουν την εντύπωση πως πετούν στον αέρα. Στο τέλος, τα γυμνά κορμιά, ανδρών και γυναικών, θυμίζουν ιδιαιτέρως αγάλματα της αρχαιότητας και δημιουργούν ένα εντυπωσιακό θέαμα.
Μια παράσταση που όσοι είναι λάτρεις του θεάτρου δεν θα πρέπει να χάσουν.
Αυτή η κριτική στοχεύει να προβάλει τις κεντρικές αρετές της παράστασης και να ενθαρρύνει τους αναγνώστες να βιώσουν την εμπειρία από κοντά καθώς και να δείξει τις αδυναμίες αυτής.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Μετάφραση: Κώστας Τοπούζης
Δραματουργική επεξεργασία-Διασκευή-Σκηνοθεσία: Κατερίνα Ευαγγελάτου
Σκηνικά: Eύα Μανιδάκη
Μουσική σύνθεση-Ενορχήστρωση: Αλέξανδρος-Δράκος Κτιστάκης
Σχεδιασμός Βίντεο: Παντελής Μάκκας
Χορογραφία: Aλέξανδρος Σταυρόπουλος
Κοστούμια: Εύα Γουλάκου
Φωτισμοί: Ελίζα Αλεξανδροπούλου
Ηχητικός σχεδιασμός: Κώστας Παυλόπουλος
Δραματολόγος παράστασης: Εύα Σαραγά
Φωνητική προετοιμασία: Μελίνα Παιονίδου
Βοηθός σκηνοθέτριας: Γιώργος Μπραουδάκης
Βοηθός σκηνογράφου: Κατερίνα Βλάχμπεη
Βοηθός ενδυματολόγου: Αλεξάνδρα-Αναστασία Φτούλη
Βοηθός φωτίστριας: Λάμπρος Παπούλιας
Βοηθός σχεδιαστή βίντεο: Ανθή Παρασκευά Βελουδογιάννη
Σχεδιασμός κομμώσεων: Κωνσταντίνος Κολιούσης
Σχεδιασμός μακιγιάζ: Olga Faleichyk
Γλυπτική κατασκευή μάσκας: Νεκτάριος Διονυσόπουλος
Διανομή (αλφαβητικά)
Κόρα Καρβούνη Φαίδρα
Δημήτρης Παπανικολάου Εξάγγελος
Μαρία Σκουλά Τροφός
Έλενα Τοπαλίδου Αφροδίτη/Άρτεμις
Γιάννης Τσορτέκης Θησέας
Ορέστης Χαλκιάς Ιππόλυτος
ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ: Δάφνη Κιουρκτσόγλου, Αναστασία-Ραφαέλα Κονίδη, Ιωάννα Λέκκα, Αμαλία Νίνου, Μελίνα Πολυζώνη, Ηρώ Χαλκίδη
ΧΟΡΟΣ ΚΥΝΗΓΩΝ: Διαμαντής Αδαμαντίδης, Γιώργος Βασιλόπουλος, Κωνσταντίνος Γεωργαλής, Νίκος Γονίδης, Νίκος Γρηγοριάδης, Χρήστος Διαμαντούδης, Μάριος Κρητικόπουλος, Ηρακλής Κωστάκης, Αλέξανδρος Πιεχόβιακ, Αλέξανδρος Τωμαδάκης, Μάριος Χατζηαντώνη, Νικόλας Χατζηβασιλειάδης
ΜΟΥΣΙΚΟΙ ΕΠΙ ΣΚΗΝΗΣ: Γιάννος Γιοβάνος (τσέλο), Γιάννης Παπαδόπουλος (keyboards), Βαγγέλης Παρασκευαΐδης (βιμπράφωνο- κρουστά), Σπύρος Πολυχρονόπουλος (electronics)
Φωτογραφίες παράστασης: Ανδρέας Σιμόπουλος
Βίντεο παράστασης: Μιχάλης Κλουκίνας
