«ΚΕΪΚ»: Κριτική Παράστασης

✒️Γράφει: Ιωάννης Αρμυριώτης

Παρακολουθήσαμε την παράσταση «ΚΕΪΚ» στο Θέατρο Εμπορικόν και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας.

Η παράσταση «ΚΕΪΚ» στο Θέατρο Εμπορικόν είναι μια γλυκόπικρη κωμωδία που υπογράφει ο Βαγγέλης Χατζηγιαννίδης και σκηνοθετεί ο Θανάσης Ζερίτης. Μέσα από απλές καθημερινές στιγμές και μικρές ανθρώπινες συγκρούσεις, το έργο αποκαλύπτει με ζωντάνια και ευαισθησία τις κρυφές πτυχές της ζωής, τις προκαταλήψεις και τις εύθραυστες ισορροπίες των σχέσεων, δημιουργώντας ένα θεατρικό σύμπαν γεμάτο χιούμορ, παρεξηγήσεις και τρυφερές στιγμές — όλα ενώ ένα κέικ ψήνεται στον φούρνο.

Υπόθεση: Η ιστορία ακολουθεί τη Σάσα (Φαίδρα Δρούκα), μια «ημι-διάσημη» συγγραφέα, που ξεσηκώνει την πολυκατοικία διαμαρτυρόμενη για τα σκουπίδια στην είσοδο και κατηγορώντας έναν ένοικο χωρίς αποδείξεις, οδηγώντας σε μια αυτοσχέδια συνέλευση όπου αποκαλύπτονται μυστικά, ψέματα και βαθύτερα συναισθήματα μεταξύ των κατοίκων της οικοδομής. Μέσα από συγκρούσεις, προκαταλήψεις και στιγμές τρυφερότητας, οι σχέσεις δοκιμάζονται και επαναπροσδιορίζονται, η καθημερινότητα μετατρέπεται σε μια κωμική αλλά ουσιαστική εξερεύνηση της ανθρώπινης ύπαρξης και των λόγων για να ζει κανείς.

Τουλάχιστόν ας λύσουμε το άλλο μυστήριο σήμερα! – Πέτρος (Έρρικος Λίτσης)
Ποιο άλλο μυστήριο; – Μπάμπης (Γιάννης Λεάκος)
Των σκουπιδιών! Ποιος πετάει τα σκουπίδια!– Πέτρος
Ε, όχι και μυστήριο τώρα. Αφού όλοι ξέρουμε… – Μπάμπης

«ΚΕΪΚ»: Όταν η καθημερινότητα γίνεται θέατρο. Μια ευφυής κωμωδία!

Η παράσταση εντυπωσιάζει αρχικά με το μοντέρνο και απόλυτα λειτουργικό σκηνικό το οποίο ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια του θεατή. Μια τεράστια σκηνή μεταμορφώνεται σε έναν ζωντανό, πολυδιάστατο χώρο που φιλοξενεί μια κουζίνα, ένα σαλόνι και ένα γραφείο, όλα επιμελημένα με σύγχρονα έπιπλα και προσεγμένα αντικείμενα. Η αίσθηση που δημιουργείται είναι εκείνη ενός πραγματικού σπιτιού —ενός χώρου οικείου, ζεστού, στον οποίο θα ήθελε κανείς να ζει. Κι όμως, μέσα στην ζεστασιά και την ησυχία αυτού του σπιτιού υπάρχει εμφανίζεται εκείνο το στοιχείο που συχνά βαραίνει την καθημερινότητα:οι γείτονες μιας πολυκατοικίας.

Η παράσταση καταφέρνει να αναπαραστήσει με εντυπωσιακή ακρίβεια την ατμόσφαιρα μιας πολυκατοικίας. Οι ήχοι της πόλης, οι μουσικές, τα αυτοκίνητα, ακόμα και οι στιγμές απόλυτης ησυχίας όταν κλείνουν πόρτες και παράθυρα, δημιουργούν μια εμπειρία βαθιά ρεαλιστική. Ο θεατής δεν παρακολουθεί απλώς — νιώθει πως συμμετέχει, πως βρίσκεται μέσα σε αυτή τη μικρή, καθημερινή «γειτονιά».

Η ιστορία ξεκινάει από ένα φαινομενικά απλό, αλλά χαρακτηριστικά ανθρώπινο περιστατικό: μια περίεργη γειτόνισσα επισκέπτεται τον διαχειριστή για να διαμαρτυρηθεί. Κάποιος πετάει τα σκουπίδια του από το μπαλκόνι, με αποτέλεσμα να καταλήγουν μπροστά στην είσοδο της πολυκατοικίας. Οι ύποπτοι είναι τρεις: ο Μπάμπης, ο Ακμπάρ και η Σάσα. Στο επίκεντρο της παρεξήγησης βρίσκεται ο διαχειριστής Πέτρος, ο οποίος καλείται να αποκαταστήσει την τάξη και να αποδώσει δικαιοσύνη.

Οι ερμηνείες των ηθοποιών αποτελούν έναν από τους βασικούς πυλώνες της επιτυχίας της παράστασης. Η Φαίδρα Δρούκα ενσαρκώνει μια γυναίκα σπιρτόζα, σύγχρονη και γεμάτη ενέργεια. Η παρουσία της είναι απολαυστική, με έναν γοητευτικό συνδυασμό χιούμορ και αυθορμητισμού που αγγίζει τα όρια της θεατρικής «τρέλας». Κάθε της ατάκα προκαλεί γέλια.

ΟΈρρικος Λίτσης αποδίδει με ακρίβεια τον σοβαρό, αυστηρό και γνώριμο τυπικό πατέρα και διαχειριστή της πολυκατοικίας — έναν άνθρωπο που προσπαθεί να διατηρήσει την ισορροπία μέσα στο χάος των μικρών καθημερινών συγκρούσεων.

Ο Γιάννης Λεάκος ερμηνεύει έναν χαρακτήρα ακατέργαστο, λαϊκό και αυθεντικό, έναν άνθρωπο που δεν φιλτράρει τη συμπεριφορά του και κινείται με μια σχεδόν προκλητική φυσικότητα. Είναι ο τύπος που, χωρίς δεύτερη σκέψη, θα χρησιμοποιήσει το ίδιο χέρι για να αγγίξει τη μύτη του, τα παπούτσια του και αμέσως μετά το φαγητό του — μια λεπτομέρεια που, αντί να απωθεί, λειτουργεί απολαυστικά μέσα στο πλαίσιο της κωμωδίας. Ένας χαρακτήρας που προκαλεί γέλιο μέσα από την αμεσότητα, αλλά ταυτόχρονα είναι εκείνος που, με την παρουσία και τη συμπεριφορά του, πυροδοτεί την ένταση και διαταράσσει την ισορροπία μιας μέχρι πρότινος ήρεμης συνέλευσης, ταράζοντας τα νερά και φέρνοντας στην επιφάνεια συγκρούσεις που μέχρι εκείνη τη στιγμή έμεναν υπόγειες.

Ξεχωριστή είναι και η παρουσία του Προμηθέα Νεραττίνι Δοκιμάκη στον ρόλο του Ακμπάρ. Η ερμηνεία του είναι εξαιρετικά πειστική — τόσο στον λόγο όσο και στην κίνηση. Με χιούμορ αλλά και ευαισθησία, αποτυπώνει την εμπειρία του «άλλου», προσφέροντας μια απολαυστική και ταυτόχρονα ουσιαστική θεατρική στιγμή, ιδιαίτερα μέσα από το έντονο ξέσπασμά του κατά την είσοδο του για το προσωπικό του πρόβλημα με τον γιο του. Μια αστεία και ταλαντούχα παρουσία.

Θα φύγω! Ρε συ, δεν νιώθω καλά! – Μπάμπης
Ούτε εγώ νιώθω καλά, Μπάμπη. Κανένας μας δεν νιώθει καλά. Όλοι οι άνθρωποι έχουμε κάποια πράγματα που μας κάνουν να μην νιώθουμε καλά!– Πέτρος

Πέρα από το χιούμορ, η παράσταση αγγίζει με ευφυΐα ζητήματα βαθιά ανθρώπινα και κοινωνικά. Πόσο δύσκολο είναι τελικά να συνυπάρξουμε με τους γείτονές μας; Πόσο εύκολα κρίνουμε κάποιον με βάση την καταγωγή του; Και πόσο συχνά αφήνουμε την περιέργεια να μας οδηγήσει σε παρεμβατικές συμπεριφορές; Μέσα από μια απλή αφορμή, ξεδιπλώνεται ένας καθρέφτης της σύγχρονης αστικής ζωής.

Το κείμενο του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη ξεχωρίζει για την αμεσότητα, την κοινωνική του οξυδέρκεια  και την ευφυΐα του. Οι διάλογοι είναι γρήγοροι, ζωντανοί και ουσιαστικοί, κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή. Η διάρκεια της παράστασης είναι ιδανική: αρκετή για να αναπτυχθούν οι χαρακτήρες και οι σχέσεις, χωρίς να κουράζει. Το τέλος αφήνει μια ευχάριστη αίσθηση, ένα χαμόγελο που συνοδεύει τον θεατή φεύγοντας.

Η σκηνοθεσία του Θανάση Ζερίτη είναι ευρηματική και λειτουργική, αξιοποιώντας πλήρως τον σκηνικό χώρο και τον ρυθμό του έργου. Σε συνδυασμό με τα σκηνικά και τα κοστούμια της Γεωργίας Μπούρδα και τους φωτισμούς του Σάκη Μπριμπίλη, δημιουργείται ένα περιβάλλον ζεστό, σύγχρονο και άκρως ρεαλιστικό. Ο θεατής αισθάνεται πως αποτελεί μέρος της δράσης, σαν να συμμετέχει σε μια πραγματική συνέλευση πολυκατοικίας.

Τέλος, η μουσική και τα τραγούδια του Σπύρου Γραμμένου συμπληρώνουν αρμονικά το σύνολο, ενισχύοντας την ατμόσφαιρα και προσδίδοντας έναν ιδιαίτερο τόνο στην παράσταση.

Συνολικά, πρόκειται για μια έξυπνη, διασκεδαστική και βαθιά ανθρώπινη κωμωδία. Μια παράσταση που αξίζει να δει κανείς — για να γελάσει, να ταυτιστεί, να προβληματιστεί και, πάνω απ’ όλα, να περάσει ένα όμορφο και γεμάτο βράδυ.

Αυτό συζητάμε. Πρέπει να πούμε σε όποιον το κάνει, να μην το κάνει πια! – Πέτρος
Ναι, δεν είναι σωστό! – Ακμπάρ (Προμηθέας Νεραττίνι Δοκιμάκης)
Πρέπει να σταματήσει!– Σάσα (Φαίδρα Δρούκα)
Κύριε Πέτρο, που είναι διαχειριστή; Το πει;! – Ακμπάρ
Ναι, καλά το λες! – Μπάμπης
Ξέρουμε ποιο είναι; – Ακμπάρ
Ποιος; – Πέτρος
Ο σκουπίδας! – Ακμπάρ

ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ: ΕΔΩ

Αυτή η κριτική στοχεύει να προβάλει τις κεντρικές αρετές της παράστασης και να ενθαρρύνει τους αναγνώστες να βιώσουν την εμπειρία από κοντά καθώς και να δείξει τις αδυναμίες αυτής.

Συντελεστές – Ταυτότητα παράστασης

Συγγραφέας: Βαγγέλης Χατζηγιαννίδης
Σκηνοθεσία: Θανάσης Ζερίτης
Sound design, Πρωτότυπη μουσική, Τραγούδια, Ερμηνεία: Σπύρος Γραμμένος
Σκηνικά- Κοστούμια: Γεωργία Μπούρδα 
Κίνηση: Πάνος Τοψίδης
Σχεδιασμός Φωτισμών: Σάκης Μπριμπίλης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ελένη Τσιμπρικίδου
Βοηθός σκηνογράφου/ενδυματολόγου: Ηρώ Παρδαβέλλα
Φωτογραφίες : Γιώργος Καλφαμανώλης
Διεύθυνση καλλιτεχνικού προγραμματισμού και επικοινωνίας : Ελίνα Λαζαρίδου, lazaridou@a-th.gr       
Τμήμα Επικοινωνίας:  Όλγα Κομνηνού, okomninou@a-th.gr & Ιωάννα Ζωζέφα Πέγκου, izpegkou@a-th.gr
Δημόσιες Σχέσεις: Μαργαρίτα Μαρμαρά, mmarmara@dpgroup.gr
Πρωταγωνιστούν: Φαίδρα Δρούκα, Έρρικος Λίτσης, Γιάννης Λεάκος, Προμηθέας Νεραττίνι Δοκιμάκης
Παραγωγή : STAGES NETWORK ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ ΑΕ

Πηγή: Allaboutarts.gr