«Κόμισσα της φάμπρικας»: Κριτική Παράστασης
✒️ Γράφει: Ιωάννης Αρμυριώτης
Παρακολουθήσαμε την παράσταση «Κόμισσα της φάμπρικας» στο Embassy Theater και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας .
Η «Κόμισσα της φάμπρικας», ένα από τα πιο χαρακτηριστικά έργα των Γιαλαμά και Πρετεντέρη, επέστρεψε δυναμικά από τις 16 Οκτωβρίου στο πλήρως ανακαινισμένο EMBASSY THEATER, σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή. Με αφορμή τα εκατό χρόνια από τη γέννηση του Πρετεντέρη, η νέα παραγωγή ζωντανεύει μια Αθήνα στα όρια της πολιτικής αλλαγής, λίγο πριν τη δικτατορία. Σε ένα περιβάλλον όπου οι ταξικές αντιθέσεις, οι ερωτικές εντάσεις και οι κοινωνικές ζυμώσεις πρωταγωνιστούν, η νεαρή μεγαλοαστή ηρωίδα –η «Κόμισσα»– γίνεται σημείο αναφοράς για ανθρώπους από κάθε κοινωνική βαθμίδα. Οι χώροι και οι χαρακτήρες αντικατοπτρίζουν την εποχή εκείνη: εργοστάσια σε αναβρασμό, ζαχαροπλαστεία, αυλές, τμήματα και πολιτικά πάθη, φέρνουν στην επιφάνεια ένα μωσαϊκό μιας Ελλάδας σε μετάβαση.
Στο επίκεντρο βρίσκεται ο έρωτας της Κόμισσας με έναν λαϊκής καταγωγής αστυφύλακα, που λειτουργεί ως καθρέφτης των αντιθέσεων μιας χώρας που αναζητά ταυτότητα. Γύρω τους, φιγούρες όπως ένας μικροδιαρρήκτης, ένας κομμουνιστής και μια αγωνίστρια εργάτρια, πλαισιώνουν την αφήγηση με χιούμορ και ρεαλισμό. Το έργο, με την κοινωνική οξυδέρκεια και την πολιτική του ματιά, αποτυπώνει εύστοχα το προδικτατορικό κλίμα και τις νοοτροπίες της εποχής, παραμένοντας επίκαιρο μέχρι σήμερα. Με πρωταγωνιστές υπέροχους ηθοποιούς και τη σκηνή του EMBASSY μεταμορφωμένη, τεχνικά και αισθητικά, η παράσταση ξανασυστήνει ένα κλασικό έργο με φρέσκια πνοή.
«Κόμισσα της φάμπρικας»: Μια θρυλική κωμωδία επιστρέφει στη σκηνή με νέα πνοή και διαχρονική γοητεία.
Η θρυλική «Κόμισσα της Φάμπρικας» επιστρέφει στη σκηνή μετά από 56 ολόκληρα χρόνια. Το εμβληματικό έργο των Γιαλαμά και Πρετεντέρη επέστρεψε στο Embassy Theater.
Σε μια μεγάλη αυλή κατοικούν τρία ξαδέλφια που έχουν το ίδιο ονοματεπώνυμο: Χρήστος Δελημάνης. Ο πρώτος είναι αστυφύλακας (Γιώργος Πυρπασόπουλος), ο δεύτερος κομμουνιστής και μόνιμα άνεργος (Ιάσων Παπαματθαίου), και ο τρίτος είναι ένας σεσημασμένος ψιλοαπατεώνας (Κυριάκος Σαλής). Μια μέρα, ο αστυφύλακας Δελημάνης συλλαμβάνει μια όμορφη κοπέλα, την Έφη (Δήμητρα Ματσούκα), επειδή είχε μπει κρυφά στο σπίτι του εραστή της αδελφής της (Αντιγόνη Δρακουλάκη), για να κλέψει κάποια ερωτικά γράμματα. Και κάπου εκεί αρχίζει μια ιστορία αγάπης, χτισμένη πάνω σε ένα μικρό ψέμα — την απόκρυψη της πραγματικής της ταυτότητας. Παράλληλα, η ίδια λέει στον Χρήστο και στη μητέρα του (Σάρα Γανωτή) πως θεία της είναι η κυρία Ουρανία (Μαργαρίτα Λουμάκη) και πως ζουν μαζί, φτωχικά, στο Περιστέρι. Την ίδια στιγμή, στον θείο της (Νίκος Σταυρακούδης) παρουσιάζει τον Χρήστο ως ανιψιό της κυρίας Ουρανίας, προκειμένου να τον βοηθήσει να μετατεθεί στην γενική ασφάλεια και να μπει στην σχολή αστυνομίας. Στην ιστορία αυτή μπλέκονται ακόμη ο συνάδελφος του Χρήστου στο αστυνομικό τμήμα (Βαγγέλης Σαλευρής), η σύζυγος του ενός ξαδέλφου (Κοραλία Τσόγκα), ένας πλανόδιος βιβλιοπώλης (Γιώργος Μπινιάρης) και μια υπάλληλος καφετέριας (Μαρία Ελευθεριάδη), συμπληρώνοντας με χιούμορ και ανθρωπιά το πολύχρωμο μωσαϊκό των χαρακτήρων.
Τέτοια κοπέλα, να μπαίνεις να κλέβεις! – Χρήστος (Γιώργος Πυρπασόπουλος)
Πρώτη φορά το έκανα. Δεν το έχω ξανακάνει! Πρεμιέρα είχα σήμερα! – Έφη (Δήμητρα Ματσούκα)
«Κόμισσα της φάμπρικας»: Μια παράσταση γεμάτη χρώμα, γέλιο και νοσταλγία. Ερμηνείες σε ένα ρετρό έργο εποχής.
Μια παράσταση που ξεχωρίζει για την ποιότητά της και την προσεγμένη αισθητική της. Από την πρώτη στιγμή, ο θεατής αντιλαμβάνεται πως πρόκειται για ένα έργο με σαφή σκηνοθετική άποψη και δημιουργική φαντασία. Τα σκηνικά είναι ευφυή και μοντέρνα, συνδυάζοντας απλότητα με εντυπωσιακή λειτουργικότητα. Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλούν τα φωτεινά πλαίσια, τα οποία χρησιμοποιούνται με εξαιρετικά εύστοχο τρόπο: άλλοτε λειτουργούν ως κάδρο, άλλοτε ως παράθυρα ή πόρτες, προσαρμοζόμενα στις ανάγκες κάθε σκηνής.
Η σκηνοθεσία αξιοποιεί στο έπακρο αυτά τα στοιχεία, δημιουργώντας ένα δυναμικό σκηνικό περιβάλλον που αλλάζει συνεχώς μορφή, χωρίς να χάνει τη συνοχή του. Οι ήχοι παίζουν καθοριστικό ρόλο — οι ήπιες ηχητικές λεπτομέρειες, όπως το άνοιγμα ενός παραθύρου ή μιας πόρτας, προσδίδουν ρεαλισμό και «ζωντανεύουν» τη σκηνή, κάνοντάς σε να νιώθεις πως βρίσκεσαι μέσα στο ίδιο το σπίτι. Οι φωτισμοί και οι μουσικές επιλογές ολοκληρώνουν το σύνολο. Κάθε σκηνή φωτίζεται με τρόπο που αναδεικνύει τη συναισθηματική της ένταση, ενώ η μουσική λειτουργεί διακριτικά, αλλά ουσιαστικά, οδηγώντας τον θεατή μέσα στο χρόνο και το συναίσθημα.
Τα κοστούμια είναι εντυπωσιακά, επιμελημένα με γούστο και απόλυτα εναρμονισμένα με την εποχή στην οποία εκτυλίσσεται η ιστορία. Τα φορέματα, ειδικά, ξεχωρίζουν για την κομψότητά τους και την προσοχή στη λεπτομέρεια — συμβάλλουν ουσιαστικά στη διαμόρφωση της ατμόσφαιρας και των χαρακτήρων.
Οι ερμηνείες της παράστασης είναι αξιοπρεπέστατες, με το πρωταγωνιστικό δίδυμο, Γιώργο Πυρπασόπουλο και Δήμητρα Ματσούκα, να ξεχωρίζει. Από τη μία, ο Πυρπασόπουλος ενσαρκώνει έναν δυναμικό, σκληρό και αυστηρό χαρακτήρα, ενώ από την άλλη, η Ματσούκα είναι χαριτωμένη, θηλυκή και παιχνιδιάρα, δημιουργώντας ένα ισορροπημένο και ακαταμάχητο δίπολο στη σκηνή.
Η Σάρα Γανωτή ξυπνά νοσταλγικές αναμνήσεις από παλιές χρυσές τηλεοπτικές εποχές, θυμίζοντας έντονα τον ρόλο της στους Στάβλους, αυτόν της Μαίρης Σκαρμούτσου με τον επαναστατικό της χαρακτήρα. Ο Ιάσων Παπαματθαίου και ο Κυριάκος Σαλής, υπηρετούν με ακρίβεια τους ρόλους τους· ο πρώτος ενσαρκώνει τον κουμουνιστή, που είναι και τεμπέλης και άνεργος, ενώ ο δεύτερος τον επαγγελματία απατεώνα, προσδίδοντας αληθοφάνεια και βάθος στους χαρακτήρες. Ο Κυριάκος Σαλής ξεχωρίζει ιδιαίτερα στη σκηνή όπου τραγουδά και παίζει μπουζούκι στα σκαλιά του σπιτιού. «Ωραίο πράγμα η τέχνη» — δεν μπορείς παρά να συμφωνήσεις!
Η Αντιγόνη Δρακουλάκη είναι κομψή, λαμπερή και άκρως θηλυκή, μπλέκοντας την αδερφή της σε όλη αυτή την τρέλα με φυσικότητα και χάρη. Ο Νίκος Σταυρακούδης ερμηνεύει εκπληκτικά τον αφελή αλλά ταυτόχρονα αυστηρό θείο, ενώ η Κοραλία Τσόγκα αναδεικνύεται ως φωτεινό ταλέντο, που λάμπει μέσα σε έναν τόσο ταλαντούχο θίασο και σε μια εξαιρετικά προσεγμένη θεατρική παραγωγή.
Τέλος, οι Βαγγέλης Σαλευρής, Γιώργος Μπινιάρης και Μαρία Ελευθεριάδη συμπληρώνουν με σιγουριά και χάρη τον θίασο, ενισχύοντας το συνολικό αποτέλεσμα και προσφέροντας μια παράσταση ολοκληρωμένη και γεμάτη ζωντάνια.
Ένας χαρακτήρας που σου μένει ανεξίτηλος από την παράσταση — χωρίς καν να είναι πρωταγωνιστικός. Η ερμηνεία της Μαργαρίτας Λουμάκη ως κυρία Ουρανία είναι αριστουργηματικά αστεία. Η έκφρασή της, η πρόζα της, ο τόνος της φωνής της και ο τρόπος που δίνει ζωή στον ρόλο είναι απλώς απίστευτα. Κάθε φορά που εμφανίζεται στη σκηνή, την περιμένεις με ανυπομονησία· θέλεις να την ακούσεις, έστω και για μια μόνο ατάκα. Κι όταν λέει το ανεπανάληπτο «Να φύγω τώρα;», όλο το θέατρο ξεσπά σε γέλια.
Να ωραία, βάλτε μου και ένα ντιβανάκι, γιατί άνθρωπος είμαι και εγώ μπορεί να θέλω να γύρω να τον πάρω λίγο! – Έφη
Στο δικό μου το κρεβάτι θα τον πάρετε; – Κυρία Ουρανία
[…]
Απλά θα πεις εκεί πέρα ότι είμαι ανιψιά σου! – Έφη
Ανιψιά μου; – Κυρία Ουρανία
Ναι, ναι! Κόρη της αδερφής σου! – Έφη
Ποιας; Γιατί έχω δυο αδερφές! Της Θεώνης ή της Αγγελικής; – Κυρία Ουρανία
Της Θεώνης! – Έφη
Η Θεώνη δεν παντρεύτηκε! – Κυρία Ουρανία
Πες της Αγγελικής […]. Είναι και κάτι άλλο. Θα πεις στον θείο μου ότι έχεις έναν ανιψιό αστυφύλακα. – Έφη
Τι ανιψιό αστυφύλακα; – Κυρία Ουρανία
Γιο της αδερφής σου, της Αγγελικής! – Έφη
Δηλαδή αδερφό σας; – Κυρία Ουρανία
Δεν θα πεις στον θείο μου, ότι είμαι ανιψιά σου. – Έφη
Και σε ποιον θα το πω; – Κυρία Ουρανία
Στον αστυφύλακα! – Έφη
Τώρα με μπερδέψατε! – Κυρία Ουρανία
[…]
Έχεις ανιψιό αστυφύλακα; – Θείος (Νίκος Σταυρακούδης)
Ναι. Τώρα έχω! – Κυρία Ουρανία
Παρά την εξαιρετική ποιότητα της παράστασης, δεν απουσιάζουν κάποια σημεία που θα μπορούσαν να θεωρηθούν αρνητικά. Η διάρκεια του έργου είναι αρκετά μεγάλη, γεγονός που μπορεί να κουράσει τον θεατή. Επιπλέον, το ύφος της παράστασης και η υπόθεση μπορεί να φανούν κάπως ρετρό για τη θεατρική σκηνή της Αθήνας του 2025. Πρόκειται για ένα έργο εποχής που θυμίζει ασπρόμαυρη ταινία, με μια σχετικά προβλέψιμη εξέλιξη και χωρίς εμφανή στοιχεία πρωτοτυπίας στην πλοκή.
ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ: ΕΔΩ
Αυτή η κριτική στοχεύει να προβάλει τις κεντρικές αρετές της παράστασης και να ενθαρρύνει τους αναγνώστες να βιώσουν την εμπειρία από κοντά καθώς και να δείξει τις αδυναμίες αυτής.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Κείμενο: Ασημάκης Γιαλαμάς, Κώστας Πρετεντέρης
Σκηνοθεσία: Σταμάτης Φασουλής
Σκηνική προσαρμογή: Σταμάτης Φασουλής – Αιμιλία Καραντζούλη
Σκηνικά: Πάρις Μέξις
Κοστούμια: Ντένη Βαχλιώτη
Σχεδιασμός Φωτισμών: Σάκης Μπιρμπίλης
Μουσική επιμέλεια: Σταμάτης Φασουλής
Βοηθός σκηνοθέτη: Αιμιλία Καραvτζούλη
Φωτογραφίες: Γιώργος Καβαλλιεράκης
Διεύθυνση καλλιτεχνικού προγραμματισμού & επικοινωνίας : Ελίνα Λαζαρίδου lazaridou@a-th.gr
Τμήμα Επικοινωνίας: Όλγα Κομνηνού okomninou@a-th.gr
Δημόσιες Σχέσεις: Μαργαρίτα Μαρμαρά mmarmara@dpgroup.gr
Παραγωγή: STAGES NETWORK ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ ΑΕ
Πρωταγωνιστούν: Δήμητρα Ματσούκα, Γιώργος Πυρπασόπουλος, Σάρα Γανωτή, Αντιγόνη Δρακουλάκη, Νίκος Σταυρακούδης, Γιώργος Μπινιάρης, Ιάσων Παπαματθαίου, Κυριάκος Σαλής, Κοραλία Τσόγκα, Βαγγέλης Σαλευρής, Μαργαρίτα Λουμάκη, Μαρία Ελευθεριάδη
