«Λόλα»: Κριτική Παράστασης
✒️Γράφει: Σωτήρης Σουλούκος
Φωτογραφίες ©: Ιωάννης Αρμυριώτης
Παρακολουθήσαμε την πρεμιέρα της παράστασης «Λόλα» στο Θέατρο Παλλάς και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας.
Στην πειραιώτικη Τρούμπα, με τα νυχτερινά της μαγαζιά και τον σκληρό υπόκοσμό της, ο Άρης (Γιάννης Στάνκογλου) αποφυλακίζεται και επιστρέφει στο καμπαρέ όπου ξεκίνησαν όλα. Στόχος του είναι να ξεκαθαρίσει παλιούς λογαριασμούς με τη συμμορία που τον πρόδωσε και τον έστειλε για τρία χρόνια στη φυλακή, αλλά και να ανακαλύψει αν ανάμεσα στους προδότες βρίσκεται η Λόλα (Έλλη Τρίγγου), η γυναίκα με την οποία είχε μια παθιασμένη ερωτική σχέση. Το καμπαρέ ανήκει στον Στέλιο (Γιώργος Γάλλος), αρχηγό της συμμορίας, ο οποίος κρατά τη Λόλα κοντά του, όχι μόνο από συμφέρον αλλά και από έρωτα. Η επιστροφή του Άρη απειλεί τις ισορροπίες και πυροδοτεί έναν κύκλο βίας και εκβιασμών. Για να τον ξεφορτωθεί, ο Στέλιος πληρώνει τον Μαύρο (Κωνσταντίνος Σειραδάκης), μπράβο του, με εντολή να σκοτώσει τον Άρη, ενώ ταυτόχρονα διατάζει την απαγωγή της Λόλας, ασκώντας αφόρητη ψυχολογική πίεση.
Και βάλτο καλά στο μυαλό σου. Θα κάνεις αυτό που θέλω εγώ και μόνο εγώ! Μπήκες; Είμαστε δεμένοι γερά με το ίδιο σχοινί, πάρ’ το χαμπάρι. Θα μείνεις δικιά μου, θες δεν θες! – Στέλιος (Γιώργος Γάλλος)
Καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη παίζει ένας ηλικιωμένος δεσμοφύλακας (Νίκος Αρβανίτης), που στο τέλος αποκαλύπτεται πως είναι ο πατέρας της Λόλας. Στην τελική αναμέτρηση, εκείνος θα επέμβει αποφασιστικά, εξοντώνοντας τον αρχηγό της συμμορίας για να σώσει τον Άρη από την κατηγορία του φόνου και να προστατεύσει το παιδί του. Μέσα σε έναν κόσμο βίας, προδοσίας και παθών, η ιστορία κορυφώνεται ως μια σκοτεινή τραγωδία αγάπης, όπου η λύτρωση έρχεται αργά, με τίμημα την αυτοθυσία.
Μην τολμήσεις να ανοίξεις το στόμα σου, γιατί ξέρεις τι σε περιμένει! – Στέλιος
Εγώ ξέρω τι με περιμένει. Εσύ; Ξέρεις τι σε περιμένει, Στέλιο; – Λόλα (Έλλη Τρίγγου)
«Λόλα»: Mια παράσταση για το παρελθόν και τη δύναμη της αγάπης
Το έργο ξεδιπλώνεται σε οκτώ κεφάλαια κι έναν επίλογο, δομημένα με σχεδόν μαθηματική ακρίβεια. Τίποτα δεν μοιάζει τυχαίο. Κάθε μετάβαση, κάθε παύση, κάθε κίνηση υπηρετεί μια συνολική σύνθεση όπου οι λεπτομέρειες είναι αυτές που κάνουν τη διαφορά. Όπως ακριβώς και στη ζωή: τίποτα δεν αλλάζει απότομα, αλλά μέσα από μικρές, σχεδόν ανεπαίσθητες μετατοπίσεις.
Το σκηνικό μεταμορφώνεται διαρκώς, χωρίς ποτέ να διακόπτει τη ροή. Αλλάζει όπως αλλάζουν οι συνθήκες των ανθρώπων: άλλοτε μπροστά στα μάτια μας, άλλοτε σχεδόν ανεπαίσθητα. Οι μετακινήσεις του θυμίζουν τις μετακινήσεις των σωμάτων μέσα στον χρόνο και στον χώρο — τίποτα δεν μένει ακίνητο, τίποτα δεν επιστρέφει ίδιο. Όπως και τα σώματά μας, έτσι κι ο χώρος προσαρμόζεται, φθείρεται, επαναπροσδιορίζεται, σχεδόν πάντα υποφωτισμένος μέσα σε ένα πλαίσιο τελετουργικής μυσταγωγίας ακολουθώντας τις ανάγκες και τις συγκρούσεις των προσώπων που τον κατοικούν.
Ο όμιλος των ανθρώπων που χορεύει μέσα στο κατάστημα και είναι γεμάτος ζωή στην αρχή, το καμαρίνι της Λόλας (Έλλη Τρίγγου) στη μέση και το γραφείο του Στέλιου (Γιώργος Γάλλος) στην άλλη άκρη συνυπάρχουν στον ίδιο χώρο, σε παράλληλα επίπεδα δράσης. Αυτή η συνύπαρξη δεν αποσπά, δεν μπερδεύει· αντίθετα, ενισχύει την αφήγηση. Η παράλληλη κίνηση λειτουργεί σαν υπόκωφος παλμός που συνοδεύει την ιστορία, χωρίς ποτέ να την επισκιάζει.
Και πως κλείνουν όλα; Όπως ξεκίνησαν. Αλλά η ζωή υποχωρεί και ο κύκλος ολοκληρώνεται με έναν πανέξυπνο τρόπο.
Το κορίτσι σου είναι αυτό, παλικαρά; –Δεσμοφύλακας (Νίκος Αρβανίτης)
Ήταν! Τι έπαθες; Σε ζάλισε η ομορφιά της; – Άρης (Γιάννης Στάνκογλου)
Ίσως… –Δεσμοφύλακας
Η Έλλη Τρίγγου καθηλώνει από την πρώτη της εμφάνιση. Η Λόλα που ενσαρκώνει δεν είναι ένας ρόλος που ερμηνεύεται, αλλά μια ύπαρξη. Η ερμηνεία της είναι σωματική και ψυχική, απόλυτα δοσμένη, χωρίς προστατευτικά φίλτρα. Ευαίσθητη και ταυτόχρονα σκληρή, ερωτευμένη αλλά όχι αφελής, αγέρωχη και ατρόμητη. Δεν ζητά κατανόηση, δεν εκλιπαρεί. Είναι τολμηρή, δεν φοβάται να εκτεθεί, δεν φοβάται να ραγίσει μπροστά μας. Ο χορός της είναι μεθυστικός, σχεδόν τελετουργικός, και γεμίζει ολόκληρη τη σκηνή με μια παρουσία που δεν αφήνει περιθώρια αδιαφορίας. Το σώμα της αφηγείται πριν από τα λόγια, και όταν έρθουν τα λόγια, έρχονται φορτωμένα με αλήθεια.
Δεν έπρεπε να έρθεις πάλι εδώ κάτω. Δεν έπρεπε να κατηφορίσεις πάλι στην κόλαση. Εμείς μείναμε ίδιοι. Δεν αλλάξαμε. Χωθήκαμε ακόμα πιο βαθιά στον βούρκο. Δεν έπρεπε να ξανά έρθεις. Eίχε δίκιο ο γέρος… – Λόλα
Ο Γιάννης Στάνκογλου στήνει έναν Άρη γοητευτικό και άγριο, έναν άντρα προδομένο —ή έτσι πιστεύει— που κουβαλά τη φυλακή ακόμη πάνω του. Η προσπάθειά του να αποδείξει πως έχει αλλάξει μετά την αποφυλάκισή του δεν παρουσιάζεται ως βεβαιότητα, αλλά ως αγώνας. Δεν εξωραΐζει τον χαρακτήρα, δεν τον «καθαρίζει». Αφήνει τις ρωγμές να φανούν, τις σιωπές να μιλήσουν. Η σχέση του με τη Λόλα αιωρείται συνεχώς ανάμεσα στην αγάπη και στην καχυποψία. Το ερώτημα της προδοσίας —και το αν αυτή υπήρξε ή απλώς γεννήθηκε από τον φόβο— παραμένει ανοιχτό, βαραίνει κάθε τους συνάντηση.
Δεν ήρθα για εκείνους. Πάει καιρός που δεν μισώ πια κανέναν. Για εσένα ήρθα! Για να σε πάρω από την κόλαση. Και οτιδήποτε έκανα σήμερα, ήταν γιατί μου πληγώσανε τον εγωισμό. Και η μόνη γλώσσα που θα μπορούσα να μιλήσω μαζί τους είναι η δική τους. Αυτήν ξέρουν, αυτήν φοβούνται! – Άρης
Ο Γιώργος Γάλλος, στον ρόλο του Στέλιου, είναι υποδειγματικός ως σκοτεινός προαγωγός και αρχηγός της συμμορίας. Ψυχρός και επικίνδυνα ήρεμος, αποπνέει μια εξουσία που δεν χρειάζεται να υψώσει τη φωνή της για να επιβληθεί. Το σώμα του και οι κινήσεις του δεν συνοδεύουν απλώς τον λόγο, αλλά συμμετέχουν ενεργά στην εξέλιξη της δράσης. Κάθε του βήμα μοιάζει υπολογισμένο, κάθε παύση απειλητική. Δεν είναι απλώς ο «κακός»· είναι ένας άνθρωπος που ερωτεύεται τη Λόλα και γι’ αυτό ακριβώς γίνεται ακόμη πιο επικίνδυνος. Είναι αποφασισμένος να φτάσει στα άκρα για να την κρατήσει κοντά του, συγχέοντας τον έρωτα με την κατοχή.
Δεν φοβάται τίποτα! Δεν λογαριάζει τίποτα! Ποιος νομίζει οτι είναι; – Στέλιος
Αυτός που τρέμεις, κούκλε! Αυτός είναι! – Λόλα
Η Μαρίζα Τσάρη, ως βοηθός του Στέλιου, ξεχωρίζει με μια ερμηνεία λιτή και ακριβή. Χωρίς υπερβολές, χωρίς περιττές εξάρσεις, καταφέρνει να γίνεται αντιπαθητική από την πρώτη στιγμή. Η χρήση της τσίχλας δεν είναι απλώς μια σκηνική λεπτομέρεια, αλλά στοιχείο χαρακτήρα: προσθέτει σκληρότητα, θράσος, μια ωμή μαγκιά που εντείνει την αίσθηση απειλής. Είναι πάντα εκεί, παρατηρητική, έτοιμη να παρέμβει, σαν σκιά που δεν φεύγει ποτέ.
Ξέρεις γιατί με φωνάζουν Ζωή; Γιατί όταν σε πλησιάζω το νιώθεις οτι σου μένει λίγη! – Ζωή (Μαρίζα Τσάρη)
Ο Νίκος Αρβανίτης, αρχικά ως δεσμοφύλακας και στη συνέχεια, όπως αποκαλύπτεται, ως πατέρας της Λόλας, συγκινεί βαθιά με την ήσυχη δύναμή του. Η ερμηνεία του δεν βασίζεται σε μεγάλες χειρονομίες, αλλά σε μια εσωτερική αξιοπρέπεια που διαπερνά κάθε του σκηνή. Η τελική του πράξη αυτοθυσίας λειτουργεί ως ηθική κορύφωση της παράστασης. Η επιλογή του να σταθεί δίπλα στο παιδί του με αγάπη, έστω και την τελευταία στιγμή, δεν κραυγάζει — ψιθυρίζει. Και ακριβώς γι’ αυτό αφήνει ένα βουβό, βαθύ αποτύπωμα, που σε ακολουθεί και μετά το τέλος.
Η Κλεοπάτρα Μάρκου, όταν παίρνει το μικρόφωνο και τραγουδάει, προσθέτει μια ονειρική, σχεδόν κινηματογραφική διάσταση. Η παρουσία της θυμίζει βίντεο κλιπ, δίνοντας ρυθμό και ατμόσφαιρα, ενώ η φωνή της λειτουργεί υπόγεια ως συναισθηματικό σχόλιο της δράσης.
Ο Στέφανος Μουαγκιέ ξεχωρίζει ως ο πιστός φίλος του Άρη: δυναμικός, σταθερός και προστατευτικός, είναι μια ήρεμη δύναμη που στηρίζει χωρίς θόρυβο τον Άρη και τη Λόλα και δίνει ανθρώπινο βάθος στην ιστορία.
Οι υπόλοιποι ηθοποιοί — Κωνσταντίνος Σειραδάκης, Δημήτρης Μπίτος, Τάσος Σωτηράκης, Κώστας Ξυκομηνός, Πανάγος Ιωακείμ, Έλενα Βακάλη, Χάρης Γεωργιάδης, Πάνος Κούγιας, Νεφέλη Παπαναστασοπούλου, Ιωάννης Τζεδάκης, Δημήτρης Δημάκης, Γιάννης Ίτσιος, Έλσα Λουμπαρδιά, Νεφέλη Φραντσέσκα Βλαχούλη, Νάστια Ντεντιάεβα, Χρόνης Στρίκος — λειτουργούν σαν ένα καλοκουρδισμένο ρολόι. Απόλυτα συγχρονισμένοι, ακριβείς στις κινήσεις και στις παύσεις τους, υπηρετούν τη συλλογική αφήγηση χωρίς να διεκδικούν χώρο εις βάρος της.
Μην με υπολογίζεις για την δουλειά! – Μαύρος (Κωνσταντίνος Σειραδάκης)
Φοβάσαι Μαύρε! – Στέλιος
Όχι δεν φοβάμαι, Στέλιο! Απλά ξέρω πότε πρέπει να κάνω πίσω! Εσύ ξέρεις; – Μαύρος
Συνολικά, οι ερμηνείες συνθέτουν ένα πυκνό ανθρώπινο τοπίο, όπου κανείς δεν είναι μονοδιάστατος και τίποτα δεν παρουσιάζεται απλοϊκά. Κάθε ρόλος κουβαλά το δικό του βάρος, τη δική του σκιά, και ακριβώς αυτή η αίσθηση του «φορτίου» είναι που κάνει την παράσταση να αναπνέει. Ζωντανή, σφιχτοδεμένη, βαθιά αληθινή.
Ο ρυθμός της παράστασης είναι καταιγιστικός. Δεν υπάρχει χαλαρότητα, δεν υπάρχει «νεκρός χρόνος». Ακόμη και οι μετακινήσεις των ορίων του σκηνικού —για να αλλάξουμε τοποθεσία ή κεφάλαιο— είναι ευρηματικές, καθαρές, οργανωμένες με τρόπο που κρατά τον θεατή μέσα στη δράση. Σε στιγμές ξεχνάς πως βρίσκεσαι σε θέατρο· νιώθεις ότι παρακολουθείς κινηματογραφική αφήγηση, με τη ζωντάνια όμως και την ένταση της σκηνής.
Η σκηνοθεσία του Χρήστου Σουγάρη είναι πανέξυπνη, δουλεμένη με ακρίβεια και βαθιά επίγνωση του υλικού. Τίποτα δεν είναι περιττό, τίποτα δεν υπάρχει για εντυπωσιασμό. Κάθε επιλογή μοιάζει μετρημένη, αποτέλεσμα συνειδητής δραματουργικής σκέψης.
Η χρήση των καμερών αποτελεί ένα από τα πιο ισχυρά σκηνοθετικά εργαλεία. Δεν λειτουργεί ως εντυπωσιασμός, αλλά ως δραματουργικό εργαλείο. Τα κοντινά πλάνα στα πρόσωπα των ηθοποιών και η προβολή τους στις οθόνες στο πίσω μέρος της σκηνής δημιουργούν μια διπλή ανάγνωση της δράσης: τη θεατρική και την κινηματογραφική. Το βλέμμα του θεατή καθοδηγείται με ακρίβεια — από το σύνολο στη λεπτομέρεια, από το σώμα στο πρόσωπο, από τη δημόσια εικόνα στην εσωτερική ρωγμή. Στιγμές που θα χάνονταν στην απόσταση, εδώ μεγεθύνονται και αποκτούν δραματικό βάρος. Ένα βλέμμα, μια σύσπαση του προσώπου, μια σιωπή. Είναι σαν να βλέπεις ταινία χωρίς να χάνεται η ζωντανή αναπνοή της σκηνής.
Ρε, κούκλα τι είπαμε; Ψυχή Βαθιά! Χαμογέλα ντε! Δύο πράγματα αξίζουν σε αυτήν την παλιοζωή. Η λεβεντιά και το χαμόγελο! Έλα γεια μας και ψυχή βαθιά! – Φαρέας (Τάσος Σωτηράκης)
Τα σκηνικά και ο τρόπος που μεταφέρονται στον χώρο λειτουργούν οργανικά μέσα στη ροή της παράστασης. Οι αλλαγές χώρου δεν «κόβουν» τη δράση, αλλά τη συνεχίζουν. Το καμπαρέ, οι σκοτεινές γωνιές της Τρούμπας, οι ιδιωτικοί χώροι των ηρώων συνυπάρχουν, μετασχηματίζονται μπροστά στα μάτια μας, σαν να αλλάζει ο ίδιος ο κόσμος μαζί με τις ζωές των προσώπων. Η σκηνοθεσία αξιοποιεί τον χώρο σαν ζωντανό οργανισμό, όχι σαν στατικό σκηνικό.
Ιδιαίτερη φροντίδα φαίνεται στην είσοδο και την έξοδο των ηθοποιών. Κανείς δεν εμφανίζεται ή αποχωρεί τυχαία. Κάθε είσοδος έχει βάρος, κάθε έξοδος αφήνει ίχνος. Οι κινήσεις τους μοιάζουν χαρτογραφημένες με ακρίβεια, υπηρετώντας τον ρυθμό και την ένταση της αφήγησης. Η παράλληλη δράση δεν αποσπά, αλλά εμπλουτίζει — ο θεατής αισθάνεται ότι ο κόσμος της παράστασης συνεχίζει να κινείται ακόμη κι όταν το βλέμμα του εστιάζει αλλού.
Εξαιρετικά ευφυής είναι και η χρήση του μουσικού με το πνευστό όργανο. Δεν λειτουργεί απλώς ως συνοδεία, αλλά ως δραματουργική παρουσία. Ο ήχος του διαπερνά τις σκηνές, σχολιάζει, προειδοποιεί, φορτίζει συναισθηματικά τη δράση. Είναι σαν μια ανάσα του ίδιου του έργου, που εμφανίζεται τη σωστή στιγμή και αποσύρεται όταν πρέπει.
Θα τινάξω την Τρούμπα στον αέρα! Αυτό θα κάνω! – Δεσμοφύλακας
Τι να καταλάβω; Πως θα είσαι παλικαράς και σκοτωμένος; Τι να τον κάνω τον εγωισμό σου όταν τα μάτια σου θα έχουν σβηστεί; Τι να την κάνω την λεβεντιά σου όταν θα σου έχουν καρφώσει ένα μαχαίρι στην καρδιά; Σε θέλω ζωντανό, Άρη! Με ακούς; Βαρέθηκα τους σκοτωμούς, θέλω να ζήσω σαν άνθρωπος!– Λόλα
Συνολικά, η σκηνοθεσία του Σουγάρη ξεχωρίζει για την καθαρότητα, την τόλμη και τη λεπτομέρεια. Όλα είναι επιλεγμένα με φροντίδα: από την τεχνολογία μέχρι τη σιωπή, από τη μεγάλη εικόνα μέχρι το πιο μικρό βλέμμα. Ένα σκηνοθετικό αποτέλεσμα που δεν επιβάλλεται, αλλά υπηρετεί το έργο και τους ανθρώπους του — και γι’ αυτό ακριβώς λειτουργεί τόσο δυνατά.
Οι φωτισμοί είναι εξαιρετικοί, λειτουργούν αφηγηματικά και συναισθηματικά.
Το σύνολο μοιάζει με αριστούργημα του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου. Ερμηνείες δουλεμένες μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, σκηνοθεσία με όραμα και τόλμη, μουσική που μιλά κατευθείαν στο συναίσθημα. Μια παράσταση φτιαγμένη με χειρουργική ακρίβεια και βαθιά αγάπη για την τέχνη, που δεν σε αφήνει απλώς εντυπωσιασμένο, αλλά ουσιαστικά συγκινημένο.
Εσείς μου δώσατε ελπίδα! Η αγάπη σας με ανάστησε! […] Πάρ’ την παλικαρά, πάρ’ την από το χέρι και οδήγησε την στο φως! Αλλά πρόσεξε! Πρόσεχε! Να μην κοιτάξεις πίσω σου ούτε στιγμή! … Στο φως! –Δεσμοφύλακας
ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ: ΕΔΩ
Αυτή η κριτική στοχεύει να προβάλει τις κεντρικές αρετές της παράστασης και να ενθαρρύνει τους αναγνώστες να βιώσουν την εμπειρία από κοντά καθώς και να δείξει τις αδυναμίες αυτής.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Διασκευή/Σκηνοθεσία: Χρήστος Σουγάρης
Σκηνικά: Τίνα Τζόκα
Κοστούμια: Εύα Γουλάκου
Σύνθεση Πρωτότυπης Μουσικής: Τζεφ Βάγγερ
Κίνηση: Άντι Τζούμα
Σχεδιασμός Φωτισμών: Αλέκος Αναστασίου
Σκηνοθεσία Ζωντανής Κινηματογράφησης / Video Σχεδιασμός: Χρήστος Σουγάρης
Σχεδιασμός Ήχου: Χρήστος Λαμπρόπουλος
Σκηνές Πάλης: Χάρης Γεωργιάδης
Τεχνική Υποστήριξη Σχεδιασμού Βίντεο: Ιγνάτιος Σκανδάλης, Δημήτρης Κλουβάτος
Εικονολήπτες: Γεωργία Αδάμη – Χρήστος Κεκές
Σχεδιασμός κομμώσεων: Κωνσταντίνος Κολλιούσης
Σχεδιασμός Μακιγιάζ : Αλεξάνδρα Σπαρού
Φωτογραφίες promo: Πάνος Γιαννακόπουλος
Φωτογραφίες παράστασης: Ελίνα Γιουνανλή
Video trailer: Θωμάς Παλυβός
Teaser trailers: Αχιλλέας Τσούτσης / Kiss the Frog
Social media προβολή: Renegade / Βασίλης Ζαρκαδούλας
Βοηθοί Σκηνοθέτη: Πάνος Κούγιας, Στέλλα Παπακωνσταντίνου, Σίλια Κόη
Βοηθός Σκηνογράφου: Μελίνα Κοντοσφύρη
Βοηθός Ενδυματολόγου: Αλεξάνδρα Φτούλη
Σύμβουλος Δραματουργίας: Νεφέλη Παπαναστασοπούλου
Βοηθοί στο πλαίσιο πρακτικής άσκησης: Θοδωρής Κουρτέσης, Νεφέλη Αδαμίδου
Διεύθυνση Παραγωγής: Κωνσταντίνα Αγγελέτου
Οργάνωση Παραγωγής: Ρόζα Καλούδη, Ξένια Καλαντζή
Βοηθοί παραγωγής : Ιουλία Κουκουζέλη, Πανούτσι Μαργέλλος
Υποστήριξη παραγωγής «ΛΥΚΟΦΩΣ»: Κατερίνα Λιακοπούλου, Μυρτώ Κατσανεβάκη
Οργάνωση επικοινωνίας, φωτογράφισης & trailer : Καρυοφυλλιά Χατζηλάμπρου
Υπεύθυνη τμήματος εισιτηρίων «ΛΥΚΟΦΩΣ»: Στέλλα Μαυροειδή
Λογιστήριο «ΛΥΚΟΦΩΣ»: Γιώργος Αναγνώστου, Δωροθέα Νικολάου , Γιώργος Φραγκολιάς
Επικοινωνία παράστασης: Μαργαρίτα Δρούτσα
Παραγωγή: Λυκόφως – Γιώργος Λυκιαρδόπουλος
Με τους: Έλλη Τρίγγου, Γιάννης Στάνκογλου, Γιώργος Γάλλος
Πρωταγωνιστούν: Μαρίζα Τσάρη, Κωνσταντίνος Σειραδάκης, Δημήτρης Μπίτος, Τάσος Σωτηράκης, Κώστας Ξυκομηνός, Κλεοπάτρα Μάρκου, Στέφανος Μουαγκιέ, Πανάγος Ιωακείμ, Έλενα Βακάλη, Χάρης Γεωργιάδης, Πάνος Κούγιας, Νεφέλη Παπαναστασοπούλου, Ιωάννης Τζεδάκης, Δημήτρης Δημάκης, Γιάννης Ίτσιος, Έλσα Λουμπαρδιά, Νεφέλη Φραντσέσκα Βλαχούλη, Νάστια Ντεντιάεβα, Χρόνης Στρίκος
Και ο Νίκος Αρβανίτης στο ρόλο του Δεσμοφύλακα
