«Materialists» (2025): Κριτική Ταινίας
Παρακολουθήσαμε την ταινία «Materialists» στην δημοσιογραφική προβολή της και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας.
✒️ Γράφει: Ιωάννης Αρμυριώτης
Σήμερα, 7 Αυγούστου 2025, η ταινία «Materialists» ξεκινάει να προβάλλεται στους κινηματογράφους από την Feelgood Entaitrainment.
Υπόθεση – Πληροφορίες ταινίας
Στο επίκεντρο της ταινίας βρίσκεται η Dakota Johnson, η οποία ενσαρκώνει με εξαιρετική φυσικότητα και κομψότητα τη Lucy, μια προξενήτρα της ελίτ της Νέας Υόρκης. Η ερμηνεία της ισορροπεί ανάμεσα στη φαινομενική απάθεια μιας γυναίκας που έχει μάθει να ελέγχει τα συναισθήματά της και στη σταδιακή αποκάλυψη μιας εσωτερικής ευαλωτότητας. Η Johnson καταφέρνει να αποδώσει έναν χαρακτήρα που φαινομενικά «τα έχει όλα», αλλά στην πραγματικότητα αναμετράται με προσωπικά διλήμματα και αντιφάσεις. Aπό την άλλη, οι δύο ανδρικοί χαρακτήρες που την πλαισιώνουν δεν είναι καρικατούρες, αλλά αληθινοί, σύνθετοι άντρες. Ο Pedro Pascal υποδύεται τον Harry, έναν πλούσιο, χαρισματικό άνδρα που φαντάζει ως η τέλεια επιλογή με βάση τη λογική – οικονομική σταθερότητα, κοινωνική επιτυχία, κοσμική γοητεία. O Chris Evans στον ρόλο του John, του πρώην της Lucy, φέρνει μια μελαγχολική ζεστασιά. Η χημεία του με την Johnson είναι αυθεντική και τρυφερή, ενώ ο χαρακτήρας του, αν και οικονομικά ασταθής, προσφέρει στην ηρωίδα κάτι πιο ανεκτίμητο: συναισθηματική αλήθεια και παρελθοντική οικειότητα.
Εμπνευσμένη από την Jane Austen και τις ρομαντικές ταινίες των 00s, η ταινία εξερευνά με χιούμορ, τρυφερότητα και ειλικρίνεια το αιώνιο δίλημμα: αγάπη ή χρήματα; Με κομψή αισθητική, έξυπνους διαλόγους και συναισθηματικό βάθος, η ταινία «Materialists» ισορροπεί ανάμεσα στο παραμύθι και την πραγματικότητα, χαρίζοντας ένα τέλος συγκινητικό και ρεαλιστικό.
Η σχέση είναι μια μπίζνα αλλά πρέπει να υπάρχει και αγάπη…
«Materialists»: Όταν η αγάπη δεν είναι αλγόριθμος αλλά επιλογή
Πρόκειται για μια γυναίκα που έχει μάθει να μετρά τα πάντα: το ύψος, το επάγγελμα, την οικογενειακή κατάσταση, την οικονομική επιφάνεια. Όλα αριθμοί, όλα είναι μαθηματικά. Όλα κομμάτια ενός αλγορίθμου που πρέπει να βγάλει το ιδανικό ταίρι. Ζει μέσα σ’ έναν κόσμο όπου η αγάπη δεν είναι πια μυστήριο ή συναίσθημα, αλλά μαθηματικός υπολογισμός. Εκείνη έχει μάθει να αποκαλεί τους «τέλειους» —εκείνους που συνδυάζουν εμφάνιση, πλούτο και κύρος— μονόκερους: σπάνια, σχεδόν μυθικά πλάσματα, που θεωρητικά υπάρχουν αλλά λίγοι τα βρίσκουν.
Όμως, μέσα σ’ αυτή την αυστηρή αριθμητική, παραμένει το ερώτημα: έρωτας ή χρήματα; Ή μήπως το ερώτημα δεν είναι αυτό; Μήπως σημασία έχει να είμαστε με κάποιον που μας κάνει να αισθανόμαστε ότι έχουμε αξία; Που, όταν μας κοιτάζει, δεν βλέπει απλώς «προτερήματα», αλλά εμάς ολόκληρους.
Σημασία έχει η αξία. Να είμαστε με κάποιον που μας κάνει να έχουμε αξία…
Δεν περιμένω θαύματα. Θέλω κάποιον να τον αγαπήσω και να με αγαπήσει και αυτός…
Η ταινία αναλύει την πραγματικότητα του σύγχρονου dating – έναν κόσμο όπου όλοι είμαστε προϊόντα προς κατανάλωση. Τα dating apps μας ζητούν να γίνουμε ελκυστικοί, τέλειοι, να φιλτράρουμε και να φιλτραριστούμε. «No fats, no fems». Αν δεν ταιριάζεις στα καλούπια, απλώς δεν ανήκεις. Όσο πιο πολύ «πειράζουμε» τον εαυτό μας – με επεμβάσεις, φίλτρα, πανοπλίες αυτοπεποίθησης – τόσο περισσότερο απομακρυνόμαστε από την ουσία: την ανάγκη να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε όπως πραγματικά είμαστε.
«Materialists», μια ταινία για αυτήν την αγωνία. Για την λαχτάρα να βρούμε κάποιον που, όταν τον κοιτάμε, να βλέπουμε το μέλλον: ρυτίδες, λευκά μαλλιά, φωνές παιδιών στο πίσω κάθισμα, τα χέρια μας δεμένα πάνω από ένα τραπέζι γεμάτο ψίχουλα και κοινές αναμνήσεις. Ένας ρεαλιστικός ρομαντισμός, γεμάτος αλήθεια, ευαισθησία και αναζήτηση για κάτι που αντέχει στον χρόνο — όχι επειδή είναι «τέλειο», αλλά επειδή είναι αληθινό.
Όταν βλέπω το πρόσωπο σου, βλέπω ρυτίδες, άσπρα μαλλιά και παιδιά γύρω σου…
«Materialists»: Ο ρεαλιστικός ρομαντισμός
Το σενάριο της Celine Song είναι ίσως το πιο δυνατό στοιχείο της ταινίας. Οι διάλογοι είναι άμεσοι, αλλά με μια ποιητικότητα που σπανίζει στο σύγχρονο κινηματογράφο. Η γραφή της αποφεύγει το μελό και εστιάζει σε αυθεντικούς ανθρώπινους δισταγμούς, επιθυμίες και φόβους. Kαταφέρνει να δείξει πώς μια απλή φράση μπορεί να κρύβει έναν ολόκληρο συναισθηματικό κόσμο.
Η φωτογραφία του Shabier Kirchner και η μουσική του Daniel Pemberton παίζουν καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία της ιδιαίτερης ατμόσφαιρας της ταινίας. Η εικόνα και ο ήχος εναλλάσσονται ανάλογα με την ψυχολογική διάθεση των χαρακτήρων, προσθέτοντας εικαστικό και συναισθηματικό βάθος. H αισθητική υπηρετεί την αφήγηση, εντείνοντας τη νοσταλγία και την τρυφερότητα.
Ξέρω οτί δεν είμαι προϊόν. Είμαι άνθρωπος και αξίζω κάποιον να με αγαπήσει…
Η ταινία «Materialists» είναι μια ταινία που επιλέγει να «παίξει» με τις προσδοκίες του θεατή. Ενώ αρχικά μοιάζει να ακολουθεί τη φόρμουλα της κλασικής ρομαντικής κομεντί, γρήγορα αποδεικνύεται πιο πολυεπίπεδη. Δεν προσφέρει ένα παραμυθένιο τέλος, αλλά κάτι πιο γήινο και συγκινητικό, ένα «ευτυχώς» που κερδίζεται μέσα από την αυτογνωσία και όχι από τη σύμπτωση. Έτσι, καταφέρνει να παραμείνει ρεαλιστική, χωρίς να χάνει την αίσθηση του ρομαντισμού.
Μια ταινία ώριμη, συγκινητική και έξυπνη εξερεύνηση των επιλογών που κάνουμε στον έρωτα και στη ζωή. Μια ταινία που συνδυάζει αξιοπρεπέστατες ερμηνείες και άκρως ποιοτικό και άμεσο σενάριο, χαρίζοντας ένα τέλος που συγκινεί.
Είδος: Feel-good Romance / Romantic Comedy / Comedy/ Romance
Σκηνοθεσία: Celine Song
Σενάριο: Celine Song
Πρωταγωνιστούν: Dakota Johnson, Chris Evans, Pedro Pascal
