«ΜΗΔΕΙΑ»: Κριτική Παράστασης
✒️ Γράφει: Σωτήρης Σουλούκος
Φωτογραφίες ©: Ιωάννης Αρμυριώτης
Παρακολουθήσαμε την παράσταση «ΜΗΔΕΙΑ» στο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας.
Σπαράζει η καρδιά μου. Πονάω! Για εσένα! Τι έγινε; Πες μας! Πες μας! – Τροφός (Ρένη Πιττακή)
Είμαι νεκρή, σαν φάντασμα πλανιέμαι σε τούτη τη ζωή που δεν την θέλω! Να ζω δεν θέλω πια! – Μήδεια (Καρυοφυλλιά Καραμπέτη)
Τι λες; – Τροφός
Ο άντρας μου, αυτός που ήταν για εμένα ο κόσμος όλος, όλη μου η ζωή, είναι το μεγαλύτερο ψέμα του κόσμου. Με αδίκησε χωρίς να τον πειράξω! – Μήδεια
«ΜΗΔΕΙΑ»: Μια συγκλονιστική επιστροφή που μετατρέπει την τραγωδία σε βαθύ ανθρώπινο δράμα
Είκοσι εννέα χρόνια μετά τη θρυλική ερμηνεία της στη Μήδεια, η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη επιστρέφει στον εμβληματικό ρόλο, πρωταγωνιστώντας στη νέα καλοκαιρινή παραγωγή του πολιτιστικού οργανισμού «Λυκόφως» σε σκηνοθεσία του διεθνώς καταξιωμένου Nikita Milivojević. Η παράσταση, που έκανε πρεμιέρα στις 5 Ιουλίου στο Θέατρο Βράχων και ακολουθεί περιοδεία σε όλη την Ελλάδα, προσεγγίζει την τραγωδία του Ευριπίδη με σεβασμό στο πρωτότυπο κείμενο, αλλά και με μια σύγχρονη σκηνική ματιά που αναδεικνύει τη διαχρονικότητα των θεμάτων της. Ο Milivojević φωτίζει την ανθρώπινη πλευρά της ηρωίδας, αφήνοντας τη δράση να ξεδιπλωθεί σαν μια αλληλουχία αναμνήσεων που επιστρέφουν αδιάκοπα στη μνήμη της: ο έρωτας, η φυγή, η προδοσία, η μητρότητα και η εκδίκηση συνθέτουν το τραγικό της πεπρωμένο.
Στο πλευρό της Καραμπέτη, ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος, ο Άρης Λεμπεσόπουλος και η Ρένη Πιττακή συγκροτούν έναν ισχυρό πυρήνα ερμηνειών, ενώ ο Χορός και η ζωντανή μουσική του Δημήτρη Καμαρωτού, που εκτελείται επί σκηνής, ενισχύουν τη δραματική ένταση και τη σύνδεση του αρχαίου λόγου με τη σύγχρονη θεατρική εμπειρία. Η παράσταση προσεγγίζει τη Μήδεια όχι ως ένα μυθικό τέρας, αλλά ως μια γυναίκα που, προδομένη και απομονωμένη, οδηγείται στα άκρα, αναδεικνύοντας με ένταση ζητήματα όπως η εξορία, η αξιοπρέπεια, η θέση της γυναίκας και τα όρια της ανθρώπινης αντοχής.
Επειδή ο άντρας σου τριγυρίζει άλλο κρεβάτι, καλείς τον Άδη στο δικό σου; Μην παίζεις με τον θάνατο! Δεν είναι της μιας νύχτας εκδίκηση αυτός. Άσε τον άπιστο άντρα σου στην κρίση των Θεών και πίστεψε με θα το πληρώσει ακριβά. Δεν σου αξίζει τέτοιος άντρας! – Τροφός
Άλλο εσύ και άλλο εγώ. Εσείς έχετε τόπο και σπίτι πατρικό. Και φίλους και γνωστούς! Εγώ είμαι μόνη σε ξένη χώρα. Λάφυρο μιας εκστρατείας σε τόπο βάρβαρο, χωρίς μητέρα και αδερφό και συγγενή. Και να φύγω, τι να την κάνω τέτοια ζωή; – Μήδεια
Η Μήδεια δεν είναι ένα έργο που μιλά απλώς για την εκδίκηση. Είναι ένα έργο για την απώλεια, την προδοσία και τη στιγμή που ένας άνθρωπος βρίσκεται στο απόλυτο αδιέξοδο. Αυτήν ακριβώς τη διάσταση ανέδειξε η παράσταση μέσα από μια σκηνοθεσία γεμάτη συμβολισμούς, όπου κάθε αντικείμενο και κάθε χρώμα έμοιαζε να υπηρετεί τη δραματουργία.
Η σκηνή κυριαρχείται από οκτώ πόρτες, ένα διαρκές όριο ανάμεσα στο μέσα και το έξω, στον ιδιωτικό και τον δημόσιο χώρο. Το κατώφλι αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς η Μήδεια στέκεται κυριολεκτικά και μεταφορικά ανάμεσα σε δύο κόσμους. Δεν ανήκει πλέον στο σπίτι, αφού ο Ιάσονας την έχει απογυμνώσει από τη θέση της συζύγου, αλλά ούτε και στην κοινωνία της Κορίνθου, όπου παραμένει μια ξένη, ανεπιθύμητη και υπό την απειλή της εξορίας. Η αυλή λειτουργεί ως ένας ενδιάμεσος τόπος, ένα κοινωνικό και υπαρξιακό κενό που αποτυπώνει με ακρίβεια τη θέση της ηρωίδας.
Μήδεια πρέπει να σκεφτείς τι πας να κάνεις! – Χορός
Στο σκηνικό επικρατούν οι αποχρώσεις του κόκκινου και του μαύρου, με αποκόμματα από υφάσματα που παραπέμπουν σε σβησμένα κάρβουνα και έναν κυκλικό σχηματισμό που κλείνει μέσα του το δράμα, σαν ένας αέναος κύκλος βίας και εκδίκησης. Το κόκκινο δεν λειτουργεί μόνο ως προμήνυμα του αίματος που ακολουθεί, αλλά και ως σύμβολο του έρωτα, του πάθους και της καταστροφής που γεννά.
Είσαι διαφορετική και φοβάμαι. Εδώ που φτάσαμε δεν έχει νόημα να το κρύβω. Σε έχω ικανή να κάνεις το μεγαλύτερο κακό αφού ότι ξέρω για σένα μου λέει να φυλάγομαι. Είσαι μάγισσα Μήδεια. Μάγισσα πληγωμένη. Απειλείς συνέχεια τον άντρα σου, την νύφη του και εμένα προσωπικά. Προτιμώ να σε τσακίσω σήμερα εγώ, παρά να με τσακίσεις αύριο εσύ επειδή σε λυπήθηκα. – Κρέων (Άρης Λεμπεσόπουλος)
Τα ανδρόγυνα κοστούμια και οι υπερμεγέθεις, σχεδόν τρομακτικές μάσκες δημιουργούν μια αίσθηση απόστασης και συλλογικής φωνής. Ωστόσο, στη στιγμή που ο λόγος στρέφεται στον έρωτα, οι μάσκες πέφτουν. Μόνο ένας άνδρας παραμένει μασκοφόρος, ντυμένος στα κόκκινα, με μάσκα λύκου, μια εικόνα που μοιάζει να υπαινίσσεται ότι ο έρωτας μπορεί να απογυμνώσει τους περισσότερους ανθρώπους, όχι όμως το αρπακτικό που συνεχίζει να κρύβει τη φύση του.
Ο Άρης Λεμπεσόπουλος, ως Κρέων, εμφανίζεται ως η προσωποποίηση της εξουσίας. Το χρυσό χέρι που φέρει λειτουργεί ως ευθύς συμβολισμός της δύναμης που ασκεί και της απόστασης που τον χωρίζει από τους υπόλοιπους. Η παρουσία του είναι σταθερά απειλητική, χωρίς να χρειάζεται υπερβολές.
Η ερμηνεία της Καρυοφυλλιάς Καραμπέτη υπήρξε καθηλωτική. Ξυπόλητη, μέσα σε ένα επιβλητικό πορφυρό φόρεμα, απέδωσε τη Μήδεια με έναν έντονο εσωτερικισμό που έκανε ακόμη και τις σιωπές της να αποκτούν βάρος. Ιδιαίτερα δυνατές ήταν οι στιγμές που τα μαλλιά της σκέπαζαν το πρόσωπό της, σαν να έκρυβαν κάθε ίχνος λογικής και να άφηναν να φανεί μόνο η εσωτερική της θύελλα. Οι συνεχείς εναλλαγές από την απόγνωση στη γαλήνη και από τη μητρική τρυφερότητα στην ακραία αποφασιστικότητα ανέδειξαν όλες τις αντιφάσεις της ηρωίδας.
Άκου τώρα! Θα είχες σπίτι και πατρίδα αν δεχόσουν με συγκατάβαση τις αποφάσεις των ανωτέρων σου. Τα κούφια σου τα λόγια σε εξορίζουν και εμένα δεν με νοιάζει πες με ότι θέλεις. Πες πως δεν υπάρχει άντρα χειρότερος στον κόσμο από τον Ιάσονα! Όμως την εξουσία δεν μπορείς να την προσβάλεις! Κοστίζει! Και η εξορία είναι το πιο μικρό τίμημα! – Ιάσονας (Λάζαρος Γεωργακόπουλος)
Ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος ως Ιάσονας παρουσιάστηκε πονηρός και αυτάρεσκος, ένας άνθρωπος που προσπαθεί να ντύσει τον καιροσκοπισμό του με επιχειρήματα λογικής. Αντίθετα, ο Κρέων απέπνεε σταθερά την απειλή της εξουσίας, χωρίς να χάνει την ανθρώπινη διάστασή του.
Ξεχωριστή υπήρξε και η Ρένη Πιττακή ως τροφός, η οποία λειτούργησε ως η φωνή της συνείδησης αλλά και ως το μοναδικό σταθερό στήριγμα της Μήδειας. Η παρουσία της πρόσφερε μια ανθρώπινη διάσταση απέναντι στη γενικευμένη βία και τον επερχόμενο όλεθρο.
Ο Τάσος Σωτηράκης αποδίδει έναν Αιγέα ήρεμο και καλοπροαίρετο, που εμφανίζεται ανυποψίαστος για όσα πρόκειται να συμβούν. Με φυσικότητα αναδεικνύει την ανθρωπιά του ήρωα, προσφέροντας στη Μήδεια την προστασία που ζητά.
Βάλθηκαν όλοι να σε αφανίσουν!; Σε τρικυμία σκοτεινή σε έστειλε Μήδεια ο Θεός και πουθενά δεν φέγγει η γη! – Αιγέας (Τάσος Σωτηράκης)
Ο Διονύσης Πιφέας ερμηνεύει τον Παιδαγωγό με λιτότητα και ευαισθησία. Ως αγγελιοφόρος των δυσάρεστων εξελίξεων, αποδίδει έναν απλό άνθρωπο με ενσυναίσθηση, που συμμερίζεται τον πόνο των προσώπων του έργου.
Με χλευάζεις, αλλά εσύ έχεις σπίτι να γυρίσεις. Εγώ έχω μόνο την μοναξιά της εξορίας! Με πρόδωσες, για ένα κρεβάτι. Άτιμε άντρα. Ανάξιε πατέρα! – Μήδεια
Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ήταν και η παρουσία του Χορού: Ηλέκτρα Καρτάνου, Εμμανουήλ Κοντός, Ιωάννα Μπιτούνη, Κατερίνα Νταλιάνη, Μαριάμ Ρουχάτζε, Νίκος Τσιμάρας, οι οποίοι δίνουν την εντύπωση πως ξεπήδησαν από το θεάτρο προς τιμή του Διονύσου. Ένα όμιλος εφιαλτικών μορφών, που στοιχειώνουν τη Μήδεια ή ένα αυθεντικό σύνολο μελών του χορού της αρχαιότητας. Μία ευφυής σκηνοθετική προσθήκη που λειτούργησε μοναδικά προς όφελος του συνόλου της παράστασης.
Η παράσταση αξιοποίησε με συνέπεια το παιχνίδι ανάμεσα στο σημαίνον και το σημαινόμενο. Οι συμβολισμοί δεν χρησιμοποιήθηκαν ως διακοσμητικά στοιχεία, αλλά ως οργανικά μέρη της αφήγησης. Στο τέλος, όταν η Μήδεια παίρνει την οριστική της απόφαση, δεν υπάρχει πια επιστροφή. Οι δισταγμοί της δεν εξαφανίζονται ποτέ, όμως δεν είναι αρκετοί για να ανατρέψουν την πορεία προς την εκδίκηση.
Και να ευτυχίσουμε όλοι;! Είσαι πράγματι πολύ καλός στα λόγια! Αχ Δία φρόντισες να δείξεις στους ανθρώπους να ξεχωρίζουν τον χρυσό από ότι λάμπει, τι ήταν να μας δείξεις πως ξεχωρίζει ο άντρας από το κάθαρμα; Δεν θα μπορέσω να καταλάβω ποτέ πως σκέφτονται οι θνητοί! Εγώ νομίζω πως αυτός που λέει σοφίες και πράττει αδικίες, πρέπει να τιμωρείται αμίληκτα. Γιατί αν μπορεί να ντύσει με όμορφα λόγια την κάθε αδικία, παίρνει θάρρος και νομίζει πως ο κόσμος είναι παιχνίδι του και όχι πως τελικά έχει σταλιά μυαλό. Εσύ ανήκεις σε αυτό το είδος! […] Η σιωπή δεν πάει με την αγάπη! – Μήδεια
Η σκηνοθεσία του Nikita Milivojević υπήρξε πραγματικά εκπληκτική, καθώς προσέγγισε το έργο με ευαισθησία, ακρίβεια και βαθιά κατανόηση της δραματουργίας του. Ανέδειξε τις εσωτερικές συγκρούσεις των ηρώων χωρίς περιττές υπερβολές, χτίζοντας μια παράσταση με συνεχή ένταση και ρυθμό. Κάθε σκηνική επιλογή υπηρετούσε ουσιαστικά το κείμενο, επιτρέποντας στο κοινό να παρακολουθήσει τόσο τη συναισθηματική όσο και τη νοηματική του διαδρομή.
Η σκηνογραφική πρόταση του Σωτήρη Μελανού ήταν μελετημένη με αξιοσημείωτη ακρίβεια. Ο σκηνικός χώρος λειτούργησε όχι μόνο ως τόπος δράσης αλλά και ως ενεργό δραματουργικό στοιχείο, αποτυπώνοντας τις ψυχικές μεταπτώσεις της ηρωίδας και τη σταδιακή εξέλιξη της πλοκής. Η λιτότητα, όπου επιλέχθηκε, αποδείχθηκε ιδιαίτερα εύγλωττη, ενώ κάθε αντικείμενο είχε σαφή λειτουργία και συμβολική βαρύτητα.
Ανάθεμα σε! Ανάθεμα την ώρα που σε γνώρισα! Ανάθεμα σε ύπουλε λύκε! Που είσαι παντοδύναμη Θέμις; Που είσαι Άρτεμις των τίμιων σεντονιών μου; Πίστεψα πως το έδεσα με όρκους και αυτός ο αχρείος κοίταζε πότε θα μείνει ανοιχτή η πόρτα του σπιτιού μου για να φύγει από εμένα! Την Μήδεια! Πως τόλμησε; Εγώ είμαι κόρη μεγάλου βασιλιά! Απόγονος του Ήλιου! Όχι σπορά του Σίσυφου! – Μήδεια
Η πρωτότυπη μουσική του Δημήτρη Καμαρωτού αποτέλεσε έναν από τους πιο δυνατούς άξονες της παράστασης. Δεν λειτουργούσε ως απλή μουσική επένδυση, αλλά συνομιλούσε οργανικά με τη δράση, ακολουθώντας τις ψυχικές μεταπτώσεις της ηρωίδας και υπογραμμίζοντας τις δραματικές κορυφώσεις. Η δραματουργική της χρήση ενίσχυσε τη συναισθηματική ένταση και δημιούργησε μια ατμόσφαιρα που καθοδηγούσε διακριτικά τον θεατή, χωρίς ποτέ να επισκιάζει τον λόγο.
Ποιος δαίμονας, ποιο πρόστυχο στοιχειό σε ζήλεψε, σε αφάνισε παιδί μου; Και με παράτησες τον γέροντα ορφανό στου Χάρου το κατώφλι! Πάρε με μαζί σου, τι να την κάνω την ζωή; – Κρέων
Η κινησιολογική επιμέλεια της Amalia Bennett διακρίθηκε για την ακρίβεια και τη σαφήνειά της. Η κίνηση των ηθοποιών δεν ήταν διακοσμητική αλλά οργανικά ενταγμένη στη σκηνική δράση, αποκαλύπτοντας σχέσεις, συναισθήματα και εσωτερικές εντάσεις. Κάθε σωματική έκφραση είχε στόχο και συνέβαλε στη συνολική αφηγηματική δύναμη της παράστασης.
Τα κοστούμια της Βασιλικής Σύρμα ήταν επιμελημένα με ιδιαίτερη προσοχή στη λεπτομέρεια και συνέβαλαν ουσιαστικά στη σκιαγράφηση των χαρακτήρων. Οι επιλογές των υφών, των χρωμάτων και των γραμμών υποστήριζαν την ψυχολογική κατάσταση των προσώπων, ενισχύοντας τη συνοχή της σκηνικής εικόνας. Με έναν μαγικό τρόπο οι αποχρώσεις των κοστουμιών συνδέονται μεταξύ τους και δημιουργούν μια αισθητική αρμονία, ακόμη και μέσω των αντιθέσεων.
Το κακό με αρπάζει από την καρδιά και με κατασπαράζει. Ξέρω πως είναι τρομερό αυτό που πάω να κάνω μα το θηρίο μέσα μου δεν σκέφτεται. Ουρλιάζει και χάνω το μυαλό μου. Όχι, δεν είμαι άνθρωπος. Ποιος άνθρωπος θα έκανε ποτέ τόσο κακό; – Μήδεια
Οι φωτισμοί του Νίκου Βλασόπουλου υπήρξαν γοητευτικοί και εξαιρετικά λειτουργικοί. Με διακριτικότητα αλλά και εκφραστική δύναμη διαμόρφωσαν την ατμόσφαιρα κάθε σκηνής, καθοδήγησαν το βλέμμα του θεατή και ανέδειξαν τις συναισθηματικές διακυμάνσεις του έργου. Οι εναλλαγές φωτός και σκιάς λειτούργησαν ως προέκταση της δραματικής αφήγησης.
Φαίνεται πως σήμερα ο Θεός αποφάσισε να κλείσει όλους τους λογαριασμούς του με τα κρίματα του Ιάσονα! – Παιδαγωγός (Διονύσης Πιφέας)
Η παρουσία των μουσικών, Στέλιου Κατσατσίδη και Βαγγέλη Παρασκευαΐδη επί σκηνής πρόσθεσε μια ξεχωριστή διάσταση στην παράσταση. Η ζωντανή εκτέλεση της μουσικής δημιούργησε μια αμεσότητα που ενίσχυσε τη σχέση του θεατή με το κείμενο και τη δράση. Οι μουσικοί δεν περιορίστηκαν στον ρόλο της συνοδείας· αποτέλεσαν οργανικό μέρος της σκηνικής σύνθεσης, συνομιλώντας με τους ηθοποιούς και ενισχύοντας τη δραματουργική εξέλιξη. Η συνεχής αυτή αλληλεπίδραση χάρισε στην παράσταση ζωντάνια, ένταση και μια ιδιαίτερη θεατρική ποιότητα.
Μέσα στο σπίτι ακόμα η φόνισσα ή πρόλαβε να φύγει; Η γη να ανοίξει και να την καταπιεί. Φτερά να βγάλει και να πετάξει δεν γλιτώνει! Αν νομίζει πως σκότωσε τον Βασιλιά και το παιδί του και θα μείνει ατιμώρητη, γελιέται! Όμως εγώ δεν ήρθα εδώ για εκείνη, για τα παιδιά μου ανησυχώ! – Ιάσονας
Η Μήδεια παρουσιάζεται ως μια βαθιά αμφίθυμη προσωπικότητα. Σκληρή και αποφασισμένη, αλλά ταυτόχρονα εύθραυστη και γεμάτη αμφιβολίες. Θρηνεί αδιάκοπα όσα έχασε και όσα γνωρίζει ότι θα χάσει. Έχει εγκαταλείψει την πατρίδα της, έχει αποξενωθεί από την οικογένειά της και έχει θυσιάσει τα πάντα για έναν έρωτα που την πρόδωσε. Δεν διαθέτει συμμάχους, γιατί στο παρελθόν η ίδια προκάλεσε ανεπανόρθωτο κακό για χάρη του Ιάσονα. Ο Ευριπίδης δεν παρουσιάζει απλώς μια γυναίκα που εκδικείται· συνθέτει ένα βαθύ ψυχογράφημα μιας γυναίκας που βρίσκεται στο όριο της ανθρώπινης αντοχής.
Ιάσονα δεν έχεις πια παιδιά. Πήγαινε και δες την συμφορά σου! – Χορός
Πρόκειται για μια παράσταση που δεν επιδιώκει να δικαιολογήσει τη Μήδεια ούτε να την καταδικάσει. Επιλέγει να φωτίσει την τραγική συνθήκη μιας γυναίκας που έχει χάσει την πατρίδα της, την οικογένειά της, την κοινωνική της θέση και τελικά τον ίδιο της τον εαυτό. Και ακριβώς γι’ αυτό το τέλος δεν προκαλεί μόνο φρίκη· προκαλεί και βαθιά θλίψη.
Θηρίο, λυσσασμένο! Βδέλυγμα, Θεών και ανθρώπων! Σκότωσες τα παιδιά σου; Με άφησες χωρίς παιδιά! Φόνισσα! Ανάθεμα σε! Αχ παιδιά μου! […] Γιατί; Γιατί; Γιατί τα αφάνισες; […] Σου χάρισα παιδιά και εσύ τα χάρισες στον Άδη; Για ένα κρεβάτι! Βάρβαρη! – Ιάσονας
ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ: ΕΔΩ
Αυτή η κριτική στοχεύει να προβάλει τις κεντρικές αρετές της παράστασης και να ενθαρρύνει τους αναγνώστες να βιώσουν την εμπειρία από κοντά καθώς και να δείξει τις αδυναμίες αυτής.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σκηνοθεσία-Διασκευή: Nikita Milivojević
Μετάφραση: Γιώργος Μπλάνας
Σκηνογραφία: Σωτήρης Μελανός
Πρωτότυπη μουσική / δραματουργία: Δημήτρης Καμαρωτός
Κίνηση: Amalia Bennett
Ενδυματολόγος: Βασιλική Σύρμα
Σχεδιασμός Φωτισμών: Νίκος Βλασόπουλος
Σχεδιασμός Ήχου: Κώστας Μπώκος
Μετάφραση Σέρβικα: Natasa Mijatovic
Βοηθοί σκηνοθέτη: Νίκος Τσιμάρας – Γιώτα Σερεμέτη
Βοηθός Σκηνογράφου: Σοφία Θεοδώρου
Βοηθός Ενδυματολόγου: Δήμητρα Σαρρή
Βοηθός Κινησιολόγου: Κατερίνα Γεβετζή
Πρωταγωνιστούν: Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Λάζαρος Γεωργακόπουλος, Άρης Λεμπεσόπουλος, Τάσος Σωτηράκης, Διονύσης Πιφέας
Στον ρόλο της Τροφού η Ρένη Πιττακή
Χορός: Ηλέκτρα Καρτάνου, Εμμανουήλ Κοντός, Ιωάννα Μπιτούνη, Κατερίνα Νταλιάνη, Μαριάμ Ρουχάτζε, Νίκος Τσιμάρας
Μουσικοί επί σκηνής: Στέλιος Κατσατσίδης, Βαγγέλης Παρασκευαΐδης
Φωτογραφίες promo: Πάνος Γιαννακόπουλος
Φωτογραφίες παράστασης: Ελίνα Γιουνανλή – Έφη Γούση
Visual Identity – Γραφιστικά: Δημήτρης Γκέλμπουρας / forbidden.designs
Video / Trailer: Ελένη Κατρακαλίδη
Κομμώσεις φωτογράφισης: Κωνσταντίνος Κολιούσης
Μακιγιάζ Φωτογράφισης: Olga Faleichyk
Βοηθοί σκηνοθέτη στο πλαίσιο πρακτικής άσκησης ΕΚΠΑ: Πηνελόπη Πανταζή, Βασιλική Χατζηχαμπή
Κατασκευή Σκηνικού: Μιχάλης Λαγουβάρδος
Σχεδιασμός- Κατασκευή Μασκών/ Πατίνες κοστουμιών: Νικόλας Παπαδόπουλος
Κατασκευή κοστουμιών: Ευαγγελία Τσιούνη, Γιώργος Παρλιάρος
Κατασκευή παπουτσιών (Κ. Καραμπέτη – Ρ. Πιττακή) : Theodoropoulos shoes
Θερμές ευχαριστίες στην Teti Charitou για την ευγενική παραχώρηση του φορέματος που φόρεσε η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη για τις ανάγκες της φωτογράφισης promo. Η φωτογράφιση πραγματοποιήθηκε στους χώρους του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής (Ψ.Ν.Α.) «Δρομοκαΐτειο», το οποίο ευχαριστούμε θερμά για τη φιλοξενία.
Διαφήμιση – social media – Renegade Media / Βασίλης Ζαρκαδούλας
Υποστήριξη παραγωγής: Κατερίνα Λιακοπούλου, Μυρτώ Κατσανεβάκη
Υπεύθυνη ticketing: Στέλλα Μαυροειδή
Λογιστήριο Λυκόφως: Γιώργος Αναγνώστου, Δωροθέα Νικολάου
Νομική Υποστήριξη: Φιλιώ Καστραντά
Επικοινωνία : Άρης Ασπρούλης, Μαργαρίτα Σίσιου
Διεύθυνση Παραγωγής: Κωνσταντίνα Αγγελέτου
Οργάνωση Παραγωγής: Ξένια Καλαντζή
Οργάνωση Περιοδείας: Artrack productions – Παναγιώτης Πάντος
Βοηθός Παραγωγής: Πανούτσι Μαργέλος
Παραγωγή Πολιτιστικός Οργανισμός «Λυκόφως» – Γ. Λυκιαρδόπουλος
Διάρκεια: 1 ώρα και 40 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)
