«MISERY»: Κριτική Παράστασης

✒️Γράφει: Σωτήρης Σουλούκος

Παρακολουθήσαμε την παράσταση «MISERY» στο Θέατρο Άνεσις και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας.

Το «MISERY» του Stephen King, σε διασκευή William Goldman, ανεβαίνει στο Θέατρο Άνεσις από τη Happy Productions σε σκηνοθεσία Έλενας Καρακούλη, με τη Φιλαρέτη Κομνηνού και τον Αναστάση Ροιλό σε ένα εκρηκτικό σκηνικό ντουέτο· ένα καθηλωτικό θρίλερ για έναν παγιδευμένο συγγραφέα και μια θαυμάστρια εκτός ορίων, που εξερευνά με αγωνία και βιτριολικό χιούμορ τα όρια της εξουσίας, της χειραγώγησης, του εγκλεισμού και τη σκοτεινή πλευρά της δημιουργικότητας.

Υπόθεση: Ο διάσημος συγγραφέας Πωλ Σέλντον, μετά από ένα αυτοκινητικό ατύχημα, βρίσκεται εγκλωβισμένος σε ένα απομονωμένο σπίτι, αιχμάλωτος της «νούμερο ένα θαυμάστριάς του» Άννι Γουιλκς, μιας γυναίκας που κινείται επικίνδυνα ανάμεσα στη λατρεία και την ακραία βία· στο «MISERY» η Φιλαρέτη Κομνηνού και ο Αναστάσης Ροϊλός ζωντανεύουν μια καθηλωτική ιστορία εξάρτησης, εγκλεισμού και επιβίωσης, που ξεπερνά τα όρια του θρίλερ και αναμετριέται με τους σκοτεινούς δαίμονες της δημιουργίας — συνέχεια επί σκηνής στο Θέατρο Άνεσις.

Είμαι ελεύθερος! Ελεύθερος! Κουράστηκα να γράφω κατά παραγγελία…– Πωλ Σέλντον (Αναστάσης Ροϊλός)

«MISERY»: Η αποθέωση του τρόμου! Ένας συγγραφέας, μια ψυχοπαθής, καμία διέξοδος!

Ένας επιτυχημένος –και ελαφρώς υπερόπτης– συγγραφέας ανεβαίνει στη σκηνή για να παραλάβει το βραβείο του. Λίγη ύβρις, λίγο αλκοόλ, και η ζωή του ανατρέπεται βίαια. Από τη δημόσια αποθέωση, βρίσκεται αιχμάλωτος μιας γυναίκας βαθιά διαταραγμένης ψυχολογικά, εμπλεκόμενης σε υποθέσεις βίας και δολοφονιών. Από κυρίαρχος, μετατρέπεται σε απόλυτα ανήμπορο θύμα.

Μην ανησυχείς, νοσηλεύτρια ήμουν ξέρω τι κάνω! Λίγος πόνος στην αρχή και μετά θα τα αφήσουμε όλα πίσω μας. Άσε τα κλαψουρίσματα. Μην κάνεις και εσύ όπως οι άλλοι. Μην κουνιέσαι! Πρέπει να γίνουν όλα σωστά! – Άννι Γουιλκς

Ο Αναστάσης Ροιλός κατορθώνει κάτι εξαιρετικά δύσκολο: στην αρχή πείθει απόλυτα ως ο πετυχημένος συγγραφέας, με την έπαρση, την αυτοπεποίθηση αλλά και τη συσσωρευμένη κούραση ενός ανθρώπου που βρίσκεται διαρκώς στο προσκήνιο. Σταδιακά, όμως, βλέπουμε αυτή την εικόνα να καταρρέει. Ο χαρακτήρας του γίνεται ένας άνθρωπος σε απόγνωση, εγκλωβισμένος σωματικά και ψυχικά, έρμαιο μιας γυναίκας που δεν ελέγχει ούτε τον εαυτό της ούτε τον κόσμο γύρω της.

Η σωματική του ερμηνεία είναι συγκλονιστική. Χρησιμοποιεί το σώμα του με τέτοιο τρόπο που, όταν πέφτει, πονάς μαζί του. Βλέπεις τα σπασμένα του πόδια, αισθάνεσαι την αδυναμία του, και γεννιέται μέσα σου μια έντονη επιθυμία να τον βοηθήσεις — παρότι γνωρίζεις ότι δεν μπορείς. Είναι ένα θύμα καθηλωμένο, ανήμπορο, και το μόνο συναίσθημα που σου επιτρέπει η ερμηνεία του είναι η καθαρή, βαθιά συμπόνια. Το γεγονός ότι, περιορισμένος είτε στο κρεβάτι είτε στο αμαξίδιο, καταφέρνει να διοχετεύσει όλη του την ένταση και το εύρος των συναισθημάτων του, αποκαλύπτει το μέγεθος του ταλέντου του και την ευκολία με την οποία σωματοποιεί τον ψυχικό πόνο.

Οι άνθρωποι που είναι να πεθάνουν σπάνια ουρλιάζουν, δεν έχουν δύναμη. Ξέρω από αυτά. Αποφάσισα να ζήσεις… – Άννι Γουιλκς (Φιλαρέτη Κομνηνού)

Απέναντί του, η Φιλαρέτη Κομνηνού υποδύεται μια πραγματικά τρομακτική φιγούρα. Ενσαρκώνει μια ψυχοπαθή γυναίκα, τη «μεγαλύτερη φαν του συγγραφέα», με ένα βλέμμα που γυαλίζει επικίνδυνα. Από την εξωτερική της εικόνα μέχρι τη συμπεριφορά της, χτίζει με ακρίβεια το πορτρέτο μιας παράφρονης γυναίκας, εγκλωβισμένης –ψυχικά– στην παιδική της ηλικία. Δεν αφήνει ούτε δευτερόλεπτο χώρο για συμπόνια. Οι πράξεις της είναι σαδιστικές, οι εκρήξεις της απρόβλεπτες, και η ακραία συμπεριφορά της δημιουργεί μια συνεχή αγωνία.

Οι θεατές βρίσκονται διαρκώς στην κόψη του μαχαιριού, καθώς ποτέ δεν γνωρίζουν πώς θα αντιδράσει. Η διπολικότητα και η σχεδόν σχιζοφρενική της κατάσταση κόβουν την ανάσα. Όλα είναι μετρημένα: τα βλέμματα, οι ανάσες, οι παύσεις, οι λέξεις. Από τρυφερή γίνεται σκληρή μέσα σε δευτερόλεπτα, και αυτή η μετάβαση είναι ακριβώς που την καθιστά τόσο τρομακτική. Μετέωρη η ίδια μέσα στη ζωή της, απολαμβάνει να κρατά και τους άλλους σε μόνιμη συναισθηματική αιώρηση.

Όταν διαβάζω τα βιβλία της Misery είναι σαν να είμαι ερωτευμένη και καλύτερα μάλιστα. Η Misery με κάνει να θυμάμαι οτι δεν είμαι μόνη μου στον κόσμο! – Άννι Γουιλκς

Η χημεία των δύο ηθοποιών είναι μοναδική. Το αποτέλεσμα είναι εκρηκτικό, έντονο, καθηλωτικό. Υπάρχουν στιγμές που έχεις την αίσθηση ότι δεν παρακολουθείς θεατρική παράσταση, αλλά κινηματογραφική ταινία. Προσωπικά, έπιασα τον εαυτό μου να παρακαλά να μη τελειώσει. Η ατμόσφαιρα είναι τόσο ζωντανή, που σχεδόν μπορείς να μυρίσεις τα δέντρα έξω από το παράθυρο.

Άννι; Θέλω να καταλάβεις οτι είμαι με το μέρος σου! – Πωλ Σέλντον
Κανένας δεν είναι με το μέρος μου από τότε που πέθανε η μαμά μου… – Άννι Γουιλκς

Ο Ευθύμης Χρήστου, στον ρόλο του σερίφη, έχει μικρή σκηνική παρουσία, αλλά την υποστηρίζει απόλυτα, λειτουργώντας ως αναγκαία ισορροπία μέσα στον εφιαλτικό κόσμο του έργου.

Η σκηνοθεσία της Έλενα Καρακούλη κινείται σε χαμηλούς τόνους αφήνοντας το βάρος της ιστορίας στους ηθοποιούς. Δεν επιβάλλεται, δεν κραυγάζει, αλλά υπηρετεί τη δραματουργία με ακρίβεια και σεβασμό. Οι φωτισμοί του Νίκου Βλασσόπουλου συμβάλουν στο ψυχολογικό ψυχρό κλίμα της υπόθεσης της παράστασης.

Σε ξέχασαν Πωλ. Σαν εμένα είσαι. Εμείς οι δύο δεν τα καταφέρνουμε με τους ανθρώπους… – Άννι Γουιλκς

Το σκηνικό της Εύας Μανιδάκη χαρακτηρίζεται από αυστηρή συμμετρία και απλότητα. Το κρεβάτι δεσπόζει στο κέντρο, δεξιά μια πολυθρόνα –ο χώρος της Άννι– και αριστερά το γραφείο του συγγραφέα. Στο βάθος, ένα τμήμα της κουζίνας και δεξιά μια πόρτα που οδηγεί στο εσωτερικό του σπιτιού. Ένας χώρος φαινομενικά τακτοποιημένος, που όμως κρύβει μέσα του τη φρίκη. Και πίσω φαίνεται το δάσος.

Πρόκειται για μια παράσταση σκληρή, καθηλωτική και βαθιά ψυχολογική. Ένα θέατρο που δεν χαρίζεται, δεν καθησυχάζει, αλλά σε αναγκάζει να κοιτάξεις κατάματα τη βία, την εξουσία και την απόλυτη ανθρώπινη αδυναμία.

Σε αυτή τη γη ερχόμαστε για να βοηθάμε τους ανθρώπους. Όλα τα άλλα δεν έχουν καμία σημασία. – Άννι Γουιλκς

ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ: ΕΔΩ

Αυτή η κριτική στοχεύει να προβάλει τις κεντρικές αρετές της παράστασης και να ενθαρρύνει τους αναγνώστες να βιώσουν την εμπειρία από κοντά καθώς και να δείξει τις αδυναμίες αυτής.

Με τους Φιλαρέτη Κομνηνού και Αναστάση Ροϊλό
Μαζί τους, στο ρόλο του Σερίφη, ο Ευθύμης Χρήστου

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Συγγραφέας: Stephen King
Θεατρική Δισκευή: William Goldman
Σκηνοθεσία: Έλενα Καρακούλη
Μετάφραση: Αντώνης Γαλέος
Πρωτότυπη Μουσική: Θοδωρής Οικονόμου
Σκηνογραφία: Εύα Μανιδάκη
Ενδυματολογία: Αλέγια Παπαγεωργίου
Φωτισμοί: Νίκος Βλασσόπουλος
Κινησιολογία: Φαίδρα Σούτου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ευθύμης Χρήστου
Βοηθός Σκηνογράφου: Άννα Μπίζα
Βοηθός Ενδυματολόγου: Φλώρα Σαμπροβαλάκη
Φωτογραφία / Trailer: Πάτροκλος Σκαφίδας
Γραφιστική Επιμέλεια: Μαύρα Γίδια
Διεύθυνση Παραγωγής: Ιωάννης Παντελίδης

Προβολή/Επικοινωνία: Αγλαΐα Παγώνα (email aglaiapagona@gmail.com)

Ευχαριστούμε την Pizza Fan για τη συνεχή υποστήριξη και τη γευστική ενέργεια που προσφέρει στην παραγωγή

Πηγή: Allaboutarts.gr