«Μονόκλινο σε Μπουάτ»: Κριτική Παράστασης
✒️ Γράφει: Σωτήρης Σουλούκος & Ιωάννης Αρμυριώτης
Φωτογραφίες ©: Ιωάννης Αρμυριώτης
Παρακολουθήσαμε την επίσημη πρεμιέρα της παράστασης «Μονόκλινο σε Μπουάτ» στο Θέατρο Αλκμήνη στην σκηνή Intermedia και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας μέσα από την παρακάτω ανασκόπηση.
Δείτε επίσης: «Μονόκλινο σε Μπουάτ»: Πλήθος επωνύμων στην επίσημη πρεμιέρα!
Το «Μονόκλινο σε Μπουάτ» της Όλγας Στέφου, σε σκηνοθεσία Άννας Χατζησοφιά, επιστρέφει στο θέατρο Αλκμήνη από την Κυριακή 12 Οκτωβρίου και θα παρουσιάζεται κάθε Κυριακή στις 21:00 για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων. Στο έργο πρωταγωνιστούν τρεις γυναίκες, δεμένες με ένα κόκκινο σκοινί, που μέσα από ποιητικές και σκληρές εικόνες παλεύουν με προσωπικούς δαίμονες, τραύματα και ερωτήματα γύρω από την ταυτότητα, την κακοποίηση, την ασθένεια, την ψυχική υγεία και τη μνήμη. Η αφήγηση κινείται ανάμεσα στο ρεαλιστικό και το συμβολικό, με χιούμορ, αυτοσαρκασμό και ευαισθησία, αποτυπώνοντας τον αγώνα για αυτογνωσία και ανάταση. Ερμηνεύουν (με αλφαβητική σειρά): Ιφιγένεια Καραμήτρου, Τζίνη Παπαδοπούλου, Ελένη Φίλιππα.
Το έργο, όπως αποκαλύπτει η συγγραφέας, γεννήθηκε από προσωπική ανάγκη εξομολόγησης και μετασχηματισμού του πόνου σε κοινή εμπειρία. Η σκηνοθέτρια, συγκινημένη από την ειλικρίνεια και το θάρρος της γραφής, αναδεικνύει τη δύναμη του κειμένου μέσα από έναν θεατρικό κόσμο που εναλλάσσει σκοτάδι και φως, ρεαλισμό και φαντασία. Η «Μπουάτ» γίνεται έτσι ένας χώρος όπου το προσωπικό τραύμα αποκτά συλλογική φωνή, φωτίζοντας θέματα κακοποίησης, αποκλεισμού, ψυχικής πάλης και αντίστασης, με τρόπο άμεσο, ανατρεπτικό και βαθιά ανθρώπινο.
Αγάπη μου δεν θα προχωρήσω απλά… Δεν έχω πλέον χόνδρους! Τώρα θα πετάξω! Τώρα θα πετάξω! – Ιφιγένεια Καραμήτρου
«Μονόκλινο σε Μπουάτ»: Μια γυναίκα ανάμεσα στις μνήμες, τον πόνο και τη λύτρωση
«Μονόκλινο σε μπουάτ», μια παράσταση που κοιτάζει θαρραλέα μέσα στο βάθος της ανθρώπινης εμπειρίας. Είναι μια εξομολόγηση, μια σιωπηλή συνομιλία με το σώμα, τη μνήμη και τον χρόνο. Μια πορεία γεμάτη πληγές και αναμνήσεις, αλλά και απέραντη αντοχή.
Έτσι ήρθε η Casablanca στην ζωή μου. Πόσο λάθος μπορεί να είναι κάτι με όνομα; Ο θάνατος ας πούμε, έχει όνομα. Άρα τον ξέρεις. Έρχεται και κάποτε αρχίζεις να τον περιμένεις. Ο έρωτάς έχει όνομα. Έρχεται και σε γεμίζει μελανιές σε όλο σου το σώμα, όπως με γέμισε εκείνος… – Τζίνη Παπαδοπούλου
Στο σκηνικό δεσπόζουν τρεις πόρτες — ή ίσως τρία πλαίσια από πίνακες ζωγραφικής. Οι τρεις πόρτες υποδέχονται τις τρεις ηθοποιούς και συνδέονται με ένα κόκκινο νήμα· τη ζωή της πρωταγωνίστριας. Ένα νήμα που κουβαλά ευχάριστες και οδυνηρές αναμνήσεις, φως και σκοτάδι, εικόνες και στοχασμούς. Το λευκό —αγνότητα, αρχή— συναντά το κόκκινο του αίματος, της εξέλιξης. Το κόκκινο νήμα και τα κόκκινα παπούτσια γίνονται σύμβολα μιας γυναίκας που πέρασε μέσα από τη φωτιά και συνέχισε να περπατά.
Τρόμος. Τρόμος βαθύς. Τρόμος. Τρόμος. Πρώτη φορά τρόμος. Ο θάνατος έχει κίτρινα μάτια σαν το τέρας της ιστορίας μου. Το τέρας της Μπο…- Ελένη Φιλίππα
Οι τρεις μορφές που συνυπάρχουν στη σκηνή λειτουργούν σαν τις τρεις ηλικίες αυτής της γυναίκας: το παιδί, η ενήλικη, και η πιο ώριμη εκδοχή της. Κάθε ηθοποιός κουβαλά έναν διαφορετικό χρόνο της ίδιας ζωής· μαζί, συνθέτουν το σύνολο ενός ανθρώπου που φέρει μέσα του όσα έγιναν από τότε που ήταν παιδί και όσα ακόμη αναπολεί. Οι τρεις φωνές, οι τρεις εκδοχές, κάποτε ξεχωρίζουν, κάποτε μπλέκονται — και στο τέλος ενώνονται σε μία.
Εσύ ήσουν και ο έρωτας και το τέρας. Εγώ ήμουν η Μπο και η αμυγδαλιά η Casablanca μου. Ένα βράδυ με ρώτησες «Μ ’αγαπάς, έτσι;» έκανα ότι κοιμάμαι…- Ελένη Φιλίππα
Η Ιφιγένεια Καραμήτρου, με ένα βλέμμα καθαρό και ειλικρινές, είναι προικισμένη με ένα σπάνιο επικοινωνιακό χάρισμα. Ερμηνεύει μέσα από την ψυχή της, χωρίς επιτήδευση. Ακόμη και στις πιο ανάλαφρες στιγμές, καταφέρνει να φέρει στο φως το βάρος και την αλήθεια του πόνου.
Η Τζίνη Παπαδοπούλου προσεγγίζει την ηρωίδα με έναν πιο ανάλαφρο, χαριτωμένο τρόπο. Με όπλο το χιούμορ, κατορθώνει να εκφράσει τα πιο σκληρά πράγματα χωρίς να τα κάνει αφόρητα — και αυτή η αντίθεση συγκινεί.
Η Ελένη Φιλίππα, με τη βαθιά, αισθαντική φωνή της, δίνει όγκο και βάθος στην ηρωίδα. Στωική, ακριβής, γεμάτη εσωτερική δύναμη, χαρίζει σάρκα και οστά στη σιωπή της γυναίκας που αντέχει.
Μετράω αντίστροφα. Χρόνια; Δεκαετίες; Μετράω αντίστροφα για το πρώτο μου μπαστούνι. Για το πρώτο δικό μου, κατάδικό μου αμαξίδιο! Στραφταλιζέ θα είναι να ξέρετε! Αλλά θα είμαι αόρατη! Αόρατοι άνθρωποι στις πόλεις που μας γέννησαν. Αόρατοι άνθρωποι… – Τζίνη Παπαδοπούλου
Τρεις ερμηνείες, οι οποίες συνθέτουν έναν αρμονικό πυρήνα θεατρικής αλήθειας∙ η μία στηρίζει την άλλη, η καθεμία φωτίζει την επόμενη, και καμία δεν υστερεί σε τίποτα. Μια ομάδα καλοκουρδισμένη, προικισμένη με ταλέντο και συνέπεια, κινείται πίσω από το βλέμμα μιας σκηνοθέτριας με όραμα, αισθητική και πάθος. Όλη η δουλειά τους αναπνέει σεβασμό: προς τον θεατή, προς το κείμενο, προς την ηρωίδα, προς την ίδια την εμπειρία του θεάτρου που γεννιέται.
Οι πληγές του σώματος και της ψυχής ζωντανεύουν με τρόπο σχεδόν απτό. Οι άνθρωποι που πληγώνουν, οι γιατροί, οι στιγμές κακοποίησης και ασθένειας· οι «δαίμονες» αποκτούν μορφή, γίνονται πρόσωπα, γίνονται παρουσίες. Η παράσταση θέτει το σκληρό ερώτημα: τι γίνεται όταν παλεύεις όχι μόνο με τον έξω κόσμο, αλλά και με το ίδιο σου το σώμα; Ποια είναι η πιο δύσκολη μάχη — αυτή με τους άλλους ή με τον εαυτό σου;
Για πρώτη φορά εκείνη την ώρα μετά από τέσσερίς μήνες με ορούς, ενέσεις, αίματα, με είδε να κλαίω. Σκεφτόμουν πως θα πεθάνω. Ήξερα ότι θα κάνω χημειοθεραπείες […]. Σε αυτό το σημείο οι γονείς μου είχαν μετατραπεί σε κέρινα ομοιώματα «από μικρή ήσουν σπάνια», μου έλεγε ο μπαμπάς μου, «και η Casablanca πήρε τον χαρακτήρα σου» … – Ελένη Φιλίππα
Το κείμενο, εμπνευσμένο από μία αληθινή ιστορία, αποκτά δύναμη μέσα από την ευαισθησία και την ειλικρίνεια των τριών υπέροχων ηθοποιών. Η καθεμιά φέρνει κάτι δικό της, μια ιδιαίτερη απόχρωση συναισθημάτων, κι όμως το αποτέλεσμα είναι απόλυτα ομαδικό. Η ισορροπία ανάμεσα στο χιούμορ και στο δράμα, στην εξομολόγηση και τη σιωπή, κρατά αδιάσπαστη την ένταση.
Εξόριστοι σε έναν κόσμο γεμάτο ελευθερία! Ή σχεδόν… – Τζίνη Παπαδοπούλου
Πρόκειται για μια παράσταση που πραγματικά αξίζει να παρακολουθήσει κανείς∙ ανάμεσα στις πολλές επιλογές της θεατρικής αθηναϊκής σκηνής, και τους εύκολους εντυπωσιασμούς, αυτή η δουλειά ξεχωρίζει ως μια ουσιαστική και βαθιά όμορφη εμπειρία. Πρόκειται για μια παράσταση που δεν επιδεικνύεται αλλά καταθέτει, με σεβασμό, πάθος, αισθητική και ταλέντο, από ανθρώπους φωτεινούς που υπηρετούν τον λόγο και την παρουσία με αλήθεια. Μια παράσταση για τη γυναίκα που έμαθε να στέκεται μόνη, να θυμάται, να επιβιώνει. Που πέρασε δύσκολα, αλλά τα κατάφερε. Που κουβαλά το χθες, ζει το σήμερα και ονειρεύεται το αύριο.
Ένιωσα την ανάγκη να έρθει για λίγο ο γιατρός και να με πάρει μια αγκαλιά μέχρι να κοιμηθώ. Μέχρι να γίνουν τα φαντάσματα λιγότερο εχθρικά. Μέχρι να κλείσω τα μάτια μου και να μην μπορώ να σκεφτώ απολύτως τίποτα… – Τζίνη Παπαδοπούλου
ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ: ΕΔΩ
Αυτή η κριτική στοχεύει να προβάλει τις κεντρικές αρετές της παράστασης και να ενθαρρύνει τους αναγνώστες να βιώσουν την εμπειρία από κοντά καθώς και να δείξει τις αδυναμίες αυτής.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Ερμηνεύουν (με αλφαβητική σειρά)
Ιφιγένεια Καραμήτρου, Τζίνη Παπαδοπούλου, Ελένη Φίλιππα
Κείμενο: Όλγα Στέφου
Σκηνοθεσία: Άννα Χατζησοφιά
Σκηνικά-κοστούμια: Λαμπρινή Καρδαρά
Μουσική: Σταύρος Καρτάκης
Φωτισμοί: Διονύσης Γαγάτσος
Δημιουργία Τρέιλερ: Thanos Angelis / Παντελής Κονσολάκης
Επιμέλεια κίνησης: Φαίδρα Νταϊόγλου
Creative Agency: GridFox
Digital Marketing: Εύα Καραχάλιου
Παραγωγή: The artists
Δημόσιες σχέσεις: Νταίζη Λεμπέση
