«Ο Φονιάς, έγκλημα και αθώωση»: Κριτική Παράστασης
✒️Γράφει: Σωτήρης Σουλούκος
Φωτογραφίες ©: Ιωάννης Αρμυριώτης
Παρακολουθήσαμε την παράσταση «Ο Φονιάς, έγκλημα και αθώωση» στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας.
Μια συγκλονιστική υπόθεση γυναικοκτονίας από τη μεταπολεμική Ελλάδα ζωντανεύει στη σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά μέσα από το νέο θεατρικό έργο του Βασίλη Κατσικονούρη «Ο Φονιάς, έγκλημα και αθώωση», σε σκηνοθεσία Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη. Βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα που συνέβησαν το 1960 σε χωριό της Ηλείας, το έργο αφηγείται την ιστορία ενός άνδρα που δολοφόνησε τη σύζυγό του και αθωώθηκε ομόφωνα από το δικαστήριο, με τη στήριξη σχεδόν ολόκληρης της τοπικής κοινωνίας, η οποία τον αντιμετώπισε πως «αποκατέστησε την τιμή» του.
Έχοντας καταγωγή από την περιοχή που συνέβη το περιστατικό, ο Κατσικονούρης χρησιμοποιεί το πραγματικό αυτό γεγονός για να φωτίσει τους σκοτεινούς μηχανισμούς της ελληνικής πατριαρχίας και τη διαχρονική τους επιβίωση μέχρι σήμερα. Το έργο δεν μένει σε εύκολες καταδίκες, αλλά επιχειρεί μια βαθιά κατάδυση στη βία, την ενοχή, τη συλλογική σιωπή και την ανάγκη για κάθαρση, αποτελώντας μια τολμηρή και βαθιά επίκαιρη θεατρική πρόταση, με αφετηρία μια δημοσιευμένη αφήγηση του Γιώργου Μητρόπουλου.
Και τι να έκανα; – Δήμητρα (Άννα Καλαϊτζίδου)
Τι να έκανες; Να κάτσεις στο ράφι; […] Τώρα έχεις τα παιδάκια σου, τον άντρα σου. Να τον αγαπάς! Να τον σέβεσαι!– Μάνα (Φωτεινή Ντεμίρη)
Και αυτός; – Δήμητρα
Και αυτός; Άντρας είναι! – Μάνα
Να μην με αγαπάει και αυτός μια στάλα; […] Καλός είναι δεν λέω […] δεν νιώθω σου είπα! – Δήμητρα
Τι να νιώσεις, ωρέ μαύρη; Κοίτα το σπίτι σου! – Μάνα
Εμένα ο άντρας μου δεν βαράει! – Δήμητρα
Θα σε βαράω όποτε γουστάρω. Με ακούς; Όποτε γουστάρω, μωρή! Κατάλαβες; – Γιάννος
«Ο Φονιάς, έγκλημα και αθώωση»: Η σιωπή που σκοτώνει. Πατριαρχία, συνενοχή και κάθαρση.
Το έργο «Ο Φονιάς – Έγκλημα και Αθώωση» είναι μια σφιχτοδεμένη και συναισθηματικά φορτισμένη ιστορία που εστιάζει σε βασικά ζητήματα της ελληνικής επαρχίας τη δεκαετία του 1960, διαπραγματευόμενο την έννοια της πατριαρχίας, της βίας, της ενοχής και της κάθαρσης. Το έργο εξετάζει τις ανθρώπινες σχέσεις, τη σιωπηλή καταπίεση των γυναικών και τις κοινωνικές συμβάσεις που κυριαρχούν, αναδεικνύοντας την παγίδα της κοινωνικής καταπίεσης και του έμφυλου διαχωρισμού.
Ένα δέντρο δεσπόζει στη σκηνή. Φαίνεται πως είναι ένας ηλικιωμένο δέντρο στην ελληνική επαρχία, σιωπηλός μάρτυρας όλων όσων διαδραματίστηκαν μπροστά του. Τα είδε όλα και δεν μίλησε ποτέ. Κι όμως, όσο ξετυλίγεται η ιστορία, η αλήθεια μοιάζει να αναδύεται μέσα από τη σιωπή του. Στην κορυφή του δεξιά, το δέντρο έχει από την αρχή τη μορφή μιας γυναίκας που ουρλιάζει, με το βλέμμα στραμμένο στον ουρανό, ενώ τα κλαδιά αριστερά σχηματίζουν τα μαλλιά της· μια εικόνα στοιχειωτική, σαν παγωμένη κραυγή που δεν ακούστηκε ποτέ όσο έπρεπε.
Τρώει, πίνει και λογαριασμό δεν δίνει!– Δήμητρα
Αμ, σε ποιόν Δημητρούλα μου; Σε εσένα να δώκω; Ε; … Είπες τίποτα, Δημητρούλα; – Γιάννος (Μιχάλης Σαράντης)
Το σκηνικό είναι λιτό, αλλά γεμάτο συμβολισμούς. Λειτουργεί όμως υπόγεια, κουβαλώντας μνήμες και βάρη. Κάτω από μια φλαμουριά η πρωταγωνίστρια περνούσε ώρες ολόκληρες, άλλοτε ακίνητη, άλλοτε πιο ζωηρή. Εκεί έμοιαζε να βρίσκει τη μοναδική της παρηγοριά. Η φλαμουριά γίνεται ο μόνος της συνομιλητής, ένας τόπος σιωπηλής εξομολόγησης. Σαν να γνώριζε τα πάντα: τη ζωή που δεν έζησε όπως ήθελε, τους πόνους που δεν μοιράστηκε, τις αγωνίες που έμειναν θαμμένες.
Το δέντρο δεν είναι απλώς μέρος του σκηνικού· είναι φορέας μνήμης, συνείδηση και μαρτυρία. Αντικατοπτρίζει την κοινωνία που βλέπει, γνωρίζει, αλλά σωπαίνει. Όπως το χωριό. Όπως οι άνθρωποι γύρω της. Και μέσα από αυτή τη σιωπή, η φύση μοιάζει να κρατά όσα οι άνθρωποι αρνήθηκαν να πουν.
Που να πάει; Πατέρα δεν έχει; Πατέρας δεν είμαι; – Γιάννος
Για το καλό της είναι! – Δήμητρα
Το έχω εγώ φτιαγμένο το καλό της, Δημητρούλα! […] Δήμητρα, εγώ έδωκα λόγο! – Γιάννος
Να τον ξεδώκεις! Λόγος είναι το συμφέρον του παιδιού! – Δήμητρα
Λόγος είναι η τιμή μου! Τα ακούτε, ρε; Η τιμή μου! […] Με την τιμή μου δεν παίζουμε! – Γιάννος
Ο Μιχάλης Σαράντης, στον ρόλο του Γιάννου, πείθει με έναν τρόπο μοναδικό, ως ο σκληρός και συνάμα αγροίκος χωριάτης της εποχής. Ο χαρακτήρας του, γεμάτος οργή και ανεπάρκεια συναισθηματικής εκτόνωσης, αναδεικνύει την εξουσιαστική συμπεριφορά των ανδρών του χωριού, ενώ την ίδια στιγμή τον καθιστά θύμα των κοινωνικών και οικογενειακών πιέσεων. Η αγριότητα και η αδυναμία του να εκφράσει τα συναισθήματά του καθιστούν το έγκλημα σχεδόν αναπόφευκτο. Η ανατριχιαστική του αντίδραση όταν ανακαλύπτει τη μοιχεία της γυναίκας του δεν δείχνει απλώς εξαγρίωση, αλλά και την αδυναμία του να αναγνωρίσει την ίδια του την ανθρώπινη ευθύνη.
Δεν με νιώθεις Δημητρούλα μου […] Δεν με νιώθεις! […] Δεν με νιώθει κανένας εμένα… – Γιάννος
Η Άννα Καλαϊτζίδου, στο ρόλο της Δήμητρας, προσφέρει μια απίστευτη και έντονη παρουσία στη σκηνή. Ως μια γυναίκα που καθημερινά υποτάσσεται στις κοινωνικές προσδοκίες και τις ανάγκες της οικογένειάς της, η ερμηνεία της αναδεικνύει την ψυχική σύγκρουση της γυναίκας της επαρχίας, η οποία βαθμιαία συνειδητοποιεί την ανάγκη να αντισταθεί και να αναζητήσει το δικαίωμά της στην αγάπη και τη ζωή. Η εσωτερική της πάλη μεταξύ της υποταγής και της αντίστασης στην πατριαρχία γίνεται εξαιρετικά κατανοητή και συγκινητική.
Πάρε με από δω χάμω! Δεν βαστάω άλλο! […] Μα για αυτό δεν βαστάω άλλο, ρε Χρήστο, γιατί σε αγαπάω η μαύρη! […] Συ, μου άλλαξες ζωή, στραβά την είχα πάρει μέχρι τώρα η δόλια! – Δήμητρα
Ο Μάρκος Παπαδοκωνσταντάκης, στον ρόλο του Χρηστάκη, αποτελεί την ήσυχη δύναμη της παράστασης. Υποδυόμενος έναν μουσικό, φίλο και συνεργάτη του φονιά, ο οποίος μέσα από την ανήθικη πράξη της εξωσυζυγικής σχέσης με την Άννα, προσφέρει ένα αντίστοιχο παράδειγμα της απογοήτευσης και της ψυχικής διαφθοράς που διατρέχει το έργο. Η τελική του άρνηση, η δήλωση ότι όλα ήταν «στη φαντασία της», αναδεικνύει την έλλειψη ειλικρίνειας και το μικρόψυχο χαρακτήρα του, δείχνοντας πώς η κοινωνία επιτρέπει στους άντρες να αποφύγουν τις συνέπειες των πράξεών τους.
Και τον Χριστό τρείς φορές τον αρνηθήκανε!– Δήμητρα
Αλλά εκείνος αναστήθηκε και μετά μοσχοβόλαγε!– Χρηστάκης (Μάρκος Παπαδοκωνσταντάκης)
Αν δεν αγάπηκε κανείς, ανάσταση δεν έχει, Χρηστάκη!– Δήμητρα
Δεν σε αγάπηκα εγώ; Δεν σε αγάπηκα ο μαύρος; – Χρηστάκης
Ο Φώτης Θωμαϊδης ως ο ηλικιωμένος που έχει μείνει κολλημένος στην παιδική του ηλικία και είναι αυτόπτης μάρτυρας του εγκλήματος, φέρνει στην επιφάνεια τη διαρκή επιρροή της οικογενειακής βίας και την αδυναμία της κοινωνίας να παρέμβει ή να προσφέρει καταφύγιο στους αδύναμους. Η ερμηνεία του φωτίζει την αδυναμία του ανθρώπου να ξεπεράσει το τραύμα του παρελθόντος, ενώ παράλληλα μας προσφέρει και έναν άλλο τρόπο να δούμε την ιστορία.
Η Φωτεινή Ντεμίρη είναι εξαιρετική στον ρόλο της μάνας της Άννας Καλαϊτζίδου. Μαυροφορεμένη, όπως οι περισσότερες γυναίκες της εποχής, με το μαντήλι μόνιμα δεμένο στα μαλλιά, φέρει πάνω της το βάρος μιας ζωής σιωπής και αποδοχής. Η ερμηνεία της πείθει απόλυτα μέσα από την κίνηση και το βλέμμα της, χωρίς υπερβολές. Στο τέλος, ως χαροκαμένη μάνα, προκαλεί βαθιά συγκίνηση· όμως ακόμη και τότε, ο νους της μοιάζει να έχει αποδεχτεί τον χαμό της κόρης της ως κάτι σχεδόν φυσιολογικό. Μια αποδοχή σκληρή και ανατριχιαστική, που αποτυπώνει με ακρίβεια πώς μια κοινωνία μαθαίνει τις γυναίκες να αντέχουν τα πάντα, ακόμη και το ανείπωτο.
Της έλεγα! Τι είναι κόρη μου; Τι σε τρώει; Έτσι και εμείς τα ήβραμε, έτσι θα τα αφήκουμε… – Μάνα (Φωτεινή Ντεμίρη)
Η Γεωργία Συφιανού, η κόρη που επιθυμεί να ξεφύγει από τη ζωή της μητέρας της και να αναζητήσει έναν καλύτερο κόσμο, είναι μια τραγική φιγούρα. Η αυτοκτονία της στο τέλος του έργου συνιστά το επιστέγασμα της τραγωδίας που απορρέει από τις ανεκπλήρωτες ελπίδες και τις πιέσεις του κοινωνικού πλαισίου. Η ερμηνεία της είναι γεμάτη με έναν αδιόρατο πόνο, την επιθυμία για φυγή και τη συνειδητοποίηση ότι δεν υπάρχει διέξοδος.
Εγώ δεν βαστώ άλλο! […] Ζωή είναι αυτή; – Κόρη (Γεωργία Συφιανού)
Οι Γιώργος Λάμπρης, Γιώργος Ζαφειρόπουλος, Πάνος Βαβάμης υποδύονται χαρακτήρες που εκπροσωπούν τους άντρες του χωριού και παίζουν καθοριστικό ρόλο στην εσωτερική σύγκρουση του πρωταγωνιστή και στη διαμόρφωση της τραγωδίας που εκτυλίσσεται. Ζώντας σε μια κοινωνία που κυριαρχείται από την ανδρική εξουσία και τις αυστηρές παραδόσεις, οι συγχωριανοί του Σαράντη, με την παρουσία τους στο καφενείο και τις συζητήσεις τους γύρω από τη γυναίκα του και την εξωσυζυγική της σχέση, αποτελούν το πιο αμετακίνητο και σκληρό μέρος της κοινωνίας.
Ο Στέργιος Αντούλας υποδύεται τον οικονομικά πιο άνετο συγχωριανό του φονιά. Η διάλυση του αρραβώνα της κόρης του φονιά με τον γιο του εκλαμβάνεται ως ντροπή και προσβολή, γεγονός που τροφοδοτεί τα υποτιμητικά σχόλια προς τη γυναίκα του φονιά, την οποία θεωρεί υπεύθυνη για την εξέλιξη αυτή. Απλοϊκός χαρακτήρας, με τον προφορικό λόγο και την υπόσχεση να έχουν απόλυτη ισχύ, εκφράζει με ακρίβεια τη νοοτροπία μιας κοινωνίας όπου η τιμή προηγείται των ανθρώπων.
Εδώ δεν έχω σκιά! – Κόρη
Μήτε και εγώ! Εμείς! Εμείς είμαστε σκιές κόρη μου. Εμείς! […] Ποιος να μας ιδεί εμάς; – Δήμητρα
Μα σε βλέπω εγώ τώρα, μάνα μου γλυκιά και σε αγρικάω. – Κόρη
Είναι χαρακτηριστικό ότι αυτοί οι χαρακτήρες, αν και εμφανίζονται ως «φίλοι» του Σαράντη, τελικά είναι οι κύριοι υπεύθυνοι για την οδήγηση του ήρωα σε μια πράξη βίας, μέσα από τη διαρκή υποκίνηση, τις αποδοκιμασίες και την αίσθηση του «δίκαιου» που αυτοί οι ίδιοι προβάλλουν. Η έντονη παρουσία τους στην κοινωνία του καφενείου δείχνει πώς οι «συνήθειες» και οι παραδόσεις του ανδρικού κόσμου μετατρέπουν την οικογενειακή ζωή και τις προσωπικές σχέσεις σε αντικείμενο κουτσομπολιού και επιβεβαίωσης της ανδρικής υπεροχής.
Μόνο την έσερνε την μαύρη την Δήμητρα και φώναζε «Στα γουρούνια θα την πετάξω! Στις λάσπες και τα σκατά μέσα. Στα γουρούνια να την φάνε ζωντανή». – Φώτης Θωμαϊδης
Ο Γιώργος Παράσχος υποδύεται τον στρατιωτικό, έναν ρόλο που λειτουργεί καταλυτικά στην εξέλιξη της ιστορίας. Μέσα από τη δυνατότητα που προσφέρει στην κόρη να φύγει στην Αθήνα, στο σπίτι του αδερφού του, έπειτα από παρέμβαση της γυναίκας του φονιά, διαταράσσονται οι ισορροπίες του χωριού. Η επιλογή αυτή επηρεάζει άμεσα τη σχέση του πρωταγωνιστή με έναν συγχωριανό του και γίνεται η αφορμή για αλυσιδωτές συγκρούσεις που οδηγούν στην τραγωδία.
Η Αναΐς Έλληνα, στον ρόλο της συγχωριανής, τονίζει πως η παθούσα δεν ταίριαζε με τις άλλες γυναίκες του χωριού, πως δεν έκανε παρέα και δεν εντάχθηκε ποτέ στην κοινότητα. Η παρουσία της αναδεικνύει τον κοινωνικό αποκλεισμό και τη σιωπηλή καταδίκη που προηγήθηκε του εγκλήματος.
Τι της έλειπε; Σας λέω σαν και εμάς αυτή, τα ίδια! Μόνο όπως φαίνεται, άλλα σκεφτότανε και άλλα γύρευε! Σαν να λέμε και εμείς; Χαζές είμαστε που κάνουμε υπομονή και υπακοή; […] Πήγε και ντροπιάστηκε και ντρόπιασε και εμάς! Γιατί ποιος ξέρει τι λένε τώρα στα χωριά για τις γυναίκες του Πόθου; Αλλά τι να πω; Ο Θεός να την συγχωρέσει! – Συγχωριανή (Αναΐς Έλληνα)
Τέλος, αξίζει να αναφερθούμε στην προφορά των ηθοποιών της παράστασης, καθώς μιλούν τη ντοπιολαλιά του χωριού που συνέβησαν τα γεγονότα με τέτοια φυσικότητα, που ξεχνάς πως είναι ρόλοι. Κάθε λέξη βγαίνει αβίαστα, κάθε τονισμός πέφτει στη σωστή θέση, κάθε μικρή παύση μοιάζει βγαλμένη από την καθημερινή ομιλία. Δεν είναι απλώς θέμα προφοράς. Είναι ο ρυθμός, το ύφος, το βλέμμα, οι κινήσεις που τη συνοδεύουν. Έτσι, δεν βλέπεις ηθοποιούς που μιμούνται· βλέπεις ανθρώπους που ζουν μέσα σε αυτή τη γλώσσα. Κι αυτό σε κάνει να νιώθεις πως αυτοί οι χαρακτήρες θα μπορούσαν να υπάρχουν δίπλα σου, στη γειτονιά σου, στο λεωφορείο, στο καφενείο. Η ντοπιολαλιά δεν γίνεται αστείο, ούτε καρικατούρα. Γίνεται ταυτότητα. Και όταν η ταυτότητα παίζεται με τόση άνεση, τότε δεν σχολιάζεις πια το πώς μιλούν – απλώς τους ακούς. Και τους νιώθεις.
Η σκηνοθεσία από τον Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη είναι μοναδική. Το σκοτάδι και το φως, το έγκλημα και η αθώωση τονίζονται συνεχώς σε έναν χώρο που μας μεταφέρει μακριά από τη σήμερα. Το σκηνικό βοηθά, ώστε μέσα από τα λεγόμενα των ηθοποιών να μεταφερθούμε στην ελληνική επαρχία, στο χωριό που έγινε το έγκλημα. Με τον τρόπο του δείχνει ότι η γυναίκα δεν καταδικάστηκε ανοιχτά από τους συγχωριανούς, όμως ακριβώς οι «αθώες» καταθέσεις έγιναν συνενοχή. Οι συγχωριανοί δεν σκότωσαν, αλλά συνέβαλαν στο να θεωρηθεί ο θάνατος σχεδόν αναπόφευκτος.
Η πρωτότυπη μουσική του Φώτη Σιώτα είναι μετρημένη και απόλυτα υπολογισμένη. Παρεμβαίνει μόνο στα σημεία όπου είναι πραγματικά απαραίτητη, συνοδεύοντας όσα εξελίσσονται επί σκηνής και συμπληρώνοντάς τα χωρίς να τα επισκιάζει. Λειτουργεί υποστηρικτικά, ενισχύει την ατμόσφαιρα και τις εσωτερικές εντάσεις των προσώπων, αφήνοντας χώρο στη δράση και στους ηθοποιούς να αναπνεύσουν. Μια μουσική διακριτική, αλλά ουσιαστική, που υπηρετεί με ακρίβεια τη δραματουργία.
Εκεί που θα πάει να την βρει και ο γκόμενος της […] Εσείς τι θα κάνατε; Τι θα κάνατε, ρε; Όλοι σας, ρε! […] Την εκκαθάρισα και εκείνη και την τιμή μου! – Γιάννος
Το έργο παρουσιάζει με μεγάλη σαφήνεια και ευαισθησία τα κοινωνικά και ψυχολογικά φαινόμενα της εποχής. Η σιωπή των γυναικών, η ενοχή που τους επιβάλλεται από την κοινωνία, και η ανάγκη για κάθαρση διαπλέκονται σε ένα διαρκές παιχνίδι εξουσίας και καταπίεσης. Το δέντρο στη σκηνή, ως μαρτυρία όλων των γεγονότων που διαδραματίστηκαν μπροστά του χωρίς να πει κουβέντα, αναδεικνύει τη σιωπηρή απραξία της κοινωνίας.
Το γάλα που με τάισες, φαρμάκι μου το γύρισες! – Δήμητρα
[…] Έτσι ήξερα! Έτσι… – Μάνα
Η συζήτηση γύρω από την πατριαρχία και τη θέση των γυναικών στην κοινωνία αποδίδεται με πικρή αλήθεια, ενώ το έργο θίγει τις συνέπειες της έλλειψης αλληλεγγύης και της καταπίεσης των αδυνάτων. Η υπερασπιστική γραμμή του φονιά στο δικαστήριο, η επιθυμία του να αποδείξει την αθωότητά του και η θλιβερή αυτοκτονία της κόρης του, δημιουργούν ένα έργο που διαπνέεται από μια αίσθηση αδυσώπητης αποδοχής της σκληρής πραγματικότητας.
Εσύ καταδικάστηκες να είσαι αθώος! – Δήμητρα
Τι πάει να πει αυτό; – Γιάννος
Το πιο βαρύ και ασήκωτο. Το πιο αβάσταχτο μαρτύριο! Να λένε όλοι «Να, ο αθώος». Μονό εσύ στο μέσα σου, μονάχα εσύ να ξες τι είσαι και τι έχεις κάνει […] Μονάχος σου να καίγεσαι! – Δήμητρα
Η έντονη κριτική στην αντρική υπεροχή και στη σιωπηλή βία του κοινωνικού αποκλεισμού, οι ανεκπλήρωτοι πόθοι και η πικρή πραγματικότητα των γυναικών σε μια σφιχτοδεμένη κοινωνία, καθιστούν το έργο μια σπουδή στην ανθρώπινη ψυχολογία, την κοινωνική πίεση και τις αρνητικές συνέπειες της καταπίεσης.
Εν κατακλείδι, η παράσταση εντυπωσιάζει τόσο με τις ερμηνείες όσο και με τη θεματολογία της, προσφέροντας μια βαθιά κοινωνική και ψυχολογική ανάλυση της εποχής εκείνης.
Μετανόηκα! Μετανόηκα! Δεν το θελα! Δεν το θελα ο μαύρος! Σε αγαπούσα Δημητρούλα μου. Σ’ αγαπούσα και δεν το ήξερα! – Γιάννος
Μήτε και εγώ το έμαθα ποτές! – Δήμητρα
Μόνος μου απόμεινα τώρα εδώ να λέω την ιστορία! […] Με έχουν τώρα εδώ όλοι για καημένο, αλλά από παιδί και από τρελό θα μάθεις την αλήθεια. Και εγώ παιδί ήμανε τότες, και τώρα ο τρελός του χωριού με έχουνε… – Φώτης Θωμαϊδης
ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ: ΕΔΩ
Αυτή η κριτική στοχεύει να προβάλει τις κεντρικές αρετές της παράστασης και να ενθαρρύνει τους αναγνώστες να βιώσουν την εμπειρία από κοντά καθώς και να δείξει τις αδυναμίες αυτής.
Συντελεστές
Παίζουν: Μιχάλης Σαράντης, Άννα Καλαϊτζίδου, Μάρκος Παπαδοκωνσταντάκης, Φώτης Θωμαϊδης, Φωτεινή Ντεμίρη, Γεωργία Συφιανού, Στέργιος Αντούλας, Γιώργος Παράσχος, Γιώργος Λάμπρης, Γιώργος Ζαφειρόπουλος, Πάνος Βαβάμης, Αναΐς Έλληνα
Ταυτότητα παράστασης:
Συγγραφέας: Βασίλης Κατσικονούρης
Σκηνοθεσία: Πυγμαλίων Δαδακαρίδης
Πρωτότυπη μουσική: Φώτης Σιώτας
Σκηνογραφία: Νατάσσα Παπαστεργίου
Ενδυματολογία: Βασιλική Ρουμπέκα
Σχεδιασμός φωτισμών: Μελίνα Μάσχα
Κινησιολογία: Σταύρος Αλέξανδρος Ικμπάλ
Βοηθός σκηνοθέτη: Μάγια Κυριαζή
Βοηθός σκηνογράφου: Μαριάνθη Ράδου
Διεύθυνση παραγωγής: Τάκης Γεώργας
Οργάνωση παραγωγής: Χρυσαντίνα Κούλουμπου
Οργάνωση γραφείου παραγωγής: Βικτώρια Λώλη, Χαρούλα Λώλη
Επικοινωνία: Ελένη Λιλή – elenanlily@artnews
Φωτογραφίες: Ελίνα Γιουνανλή
Παραγωγή: Artinfo
