«O Κατά Φαντασίαν Ασθενής»: Κριτική Παράστασης
✒️ Γράφει: Ιωάννης Αρμυριώτης & Σωτήρης Σουλούκος
Φωτογραφίες ©: Ιωάννης Αρμυριώτης
Παρακολουθήσαμε την παράσταση «O Κατά Φαντασίαν Ασθενής» στο Θέατρο Πέτρας και στο Δημοτικό θέατρο Ηλιούπολης «Δημήτρης Κιντής» και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας.
«O Κατά Φαντασίαν Ασθενής»: Μια απολαυστική θεατρική εμπειρία γεμάτη γέλιο!
Υπάρχουν παραστάσεις που, όσες φορές κι αν τις παρακολουθήσεις, καταφέρνουν να σου χαρίζουν το ίδιο αυθεντικό γέλιο, την ίδια χαρά και εκείνη τη γλυκιά αίσθηση πληρότητας όταν πέφτει η αυλαία. Ο «Κατά Φαντασίαν Ασθενής» είναι αναμφίβολα μία από αυτές. Μια παράσταση που σε κάνει να γελάς με την ψυχή σου, να ξεχνάς για λίγο την καθημερινότητα και να βυθίζεσαι σε μια πραγματικά απολαυστική θεατρική εμπειρία.
Παρακολουθήσαμε την παράσταση στο Θέατρο Πέτρας και, περίπου είκοσι λεπτά μετά την έναρξή της, συνέβη κάτι εντελώς απρόσμενο. Μια γενική διακοπή ρεύματος στην περιοχή βύθισε το θέατρο στο απόλυτο σκοτάδι. Τα φώτα έσβησαν, τα μικρόφωνα σταμάτησαν να λειτουργούν και για λίγα δευτερόλεπτα ο χρόνος έμοιαζε να παγώνει.
Πονάει η πατούσα μου, Τουανέττα! – Αργκάν (Βλαδίμηρος Κυριακίδης)
Ναι, πριν μου δείξατε την άλλη την πατούσα. Την δεξιά! – Τουανέττα (Παρθένα Χοροζίδου)
Α; – Αργκάν
Ναι! – Τουανέττα
Ε, έφυγε ο πόνος από την δεξιά και πήγε στην αριστερή! – Αργκάν
Πάλι καλά που έχετε μόνο δύο πατούσες! Φανταστείτε να ήσασταν σαρανταποδαρούσα! – Τουανέττα
Αυτό που ακολούθησε, όμως, ήταν ίσως η πιο όμορφη απόδειξη της δύναμης του θεάτρου. Ολόκληρο το κοινό ξέσπασε σε ένα παρατεταμένο, θερμό χειροκρότημα, δίνοντας με τον πιο αυθόρμητο τρόπο στους ηθοποιούς τη δύναμη και την «άδεια» να συνεχίσουν. Και εκείνοι το έκαναν. Χωρίς μικρόφωνα, χωρίς σκηνικό φωτισμό, μόνο με το φως από τους φακούς των κινητών τηλεφώνων που οι θεατές κρατούσαν υψωμένους μέχρι το τέλος της παράστασης. Μια μοναδική εμπειρία, που τόσο εμείς ως θεατές όσο και οι ίδιοι οι ηθοποιοί θα θυμόμαστε για πολύ καιρό με ιδιαίτερη συγκίνηση και ένα απόλυτα θετικό πρόσημο.
Το σκηνικό, διαχρονικά κομψό, απέπνεε μια αίσθηση αριστοκρατίας χωρίς υπερβολές. Ζεστό, λειτουργικό και καλαίσθητο, μετέφερε το κοινό στο Παρίσι και στο σπίτι του υποχόνδριου και φιλάργυρου Αργκάν, δημιουργώντας το ιδανικό περιβάλλον για να ξεδιπλωθεί η ιστορία του Μολιέρου.
Γιατί είναι πολύ ύπουλη ασθένεια αυτό το Ντουβρούτζιουμ Κρεσέντουμ! – Μπελίνα (Σοφία Βογιατζάκη)
Την ξέρεις αυτήν την ασθένεια, αγάπη μου! – Αργκάν
Φυσικά! Από Ντουβρούτζιουμ Κρεσέντουμ δεν πήγε ο Σοπέν;! – Μπελίνα
Ο Σοπέν; Αν πέθανε ο Σοπέν, φανταστείτε τι θα πάθω εγώ! – Αργκάν
Τι χειρότερο να πάθετε καλέ; – Τουανέττα
Ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης, στον ρόλο του Αργκάν, βρίσκεται ίσως σε μία από τις κορυφαίες κωμικές θεατρικές στιγμές της πορείας του. Με απόλυτο έλεγχο της χροιάς της φωνής του, του σώματος και του ρυθμού του, μεταμορφώνεται αβίαστα στον ιδιότροπο, γκρινιάρη και υποχόνδριο ήρωα του έργου. Η εμπειρία και η σκηνική του ευφυΐα αποδεικνύονται πολύτιμες, καθώς προσαρμόζει αυτοσχεδιαστικά τις ατάκες του ακόμη και στην απρόσμενη διακοπή ρεύματος «Όχι όχι το παζάρι, θα λιώσει και τις μπαταρίες!», «Αυτά τα πράσινα που φοράς, αν φωτιστούν θα είναι υπέροχα!», αλλά και στις αυθεντικές στιγμές γέλιου που προκάλεσαν οι συνάδελφοί του επί σκηνής, χαρίζοντας στο κοινό μοναδικές στιγμές.
Δεν είμαι σκληρός! Είναι ένας τίμιος, ευπατρίδης, έδωσα τον λόγο μου, τον έδωσα! Και με έχει συγχίσει πάρα πολύ! Πάω να βάλω δέκα υπόθετα καλμαρόλης να ηρεμήσω! – Αργκάν
Η Σοφία Βογιατζάκη, ως Μπελίνα, η δεύτερη σύζυγος του Αργκάν, ισορροπεί εξαιρετικά ανάμεσα στην αυστηρότητα, την πονηριά και τη γοητεία της ηρωίδας της. Είναι κομψή, αριστοκρατική και απολαυστικά πανούργα, ενώ οι εναλλαγές της από τη σκληρότητα στη γλυκύτητα αναδεικνύουν όλο το εύρος της υποκριτικής της. Τα δύο εντυπωσιακά, πολύχρωμα κοστούμια της συμπληρώνουν ιδανικά την παρουσία της.
Τι κάνει ο Αργκάν; – Γιατρός Ντιαφουαρύς (Πάνος Σταθακόπουλος)
Ευτυχώς, πάει από το κακό στο χειρότερο! – Μπελίνα
Η Παρθένα Χοροζίδου, στον ρόλο της Τουανέττας, αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες απολαύσεις της παράστασης. Με το αστείρευτο ταλέντο της καταφέρνει να προσαρμόζει κάθε ρόλο στη δική της μοναδική σκηνική ταυτότητα, προσφέροντας αδιάκοπες στιγμές γέλιου. Παρότι βρίσκεται σχεδόν καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης πάνω στη σκηνή, δεν κουράζει ούτε στιγμή. Αντίθετα, η παρουσία της δημιουργεί την προσμονή για την επόμενη ατάκα ή αντίδρασή της.
Πετάω σαν πουλάκι! – Τουανέττα
Ο Πάνος Σταθακόπουλος, ως ο Γιατρό κύριος Ντιαφουαρύς, αποδίδει έναν χαρακτήρα που βρίσκεται στο επίκεντρο των πιο κωμικών καταστάσεων του έργου. Η φυσικότητα και η άνεση με την οποία χειρίζεται τον λόγο και το σώμα του δημιουργούν αυθεντικά κωμικές στιγμές που κερδίζουν αμέσως το κοινό.
Ο Αργκάν, ευτυχώς για εμάς, πιστεύει διαρκώς ότι είναι άρρωστος και με βλέπει σαν Θεό του. Του είπα και εγώ καταρχάς ότι έχει όλες τις πραγματικές ασθένειες. Αλλά αυτός ήταν αχόρταγος και άρχισα να του λέω και εγώ δικές μου ασθένειες, από το μυαλό μου! […] Άρρωστος δεν θέλει να είναι; Γιατί να μην του δώσω αυτή την χαρά; Ο Αργκάν θέλει μόνο να είναι άρρωστος και να γκρινιάζει! – Γιατρός Ντιαφουαρύς
Ναι, ο γρουσούζης! – Μπελίνα
Ο Ιωάννης Απέργης, ως Κλεάνθης, είναι πραγματικά απολαυστικός. Με τον τρόπο που κινείται, τις εκφράσεις του προσώπου του, την κίνηση του σώματος και τις συνεχείς αλλαγές στη χροιά της φωνής του, δημιουργεί έναν από τους πιο ευρηματικούς και ξεκαρδιστικούς χαρακτήρες της παράστασης. Η εμφάνισή του ως Φραντζέσκα αποτελεί αναμφίβολα μία από τις πιο ξεκαρδιστικές στιγμές της βραδιάς, με τις αντιδράσεις του να είναι τόσο αυθόρμητα αστείες ώστε ακόμη και οι συμπρωταγωνιστές του δυσκολεύονταν να συγκρατήσουν τα γέλια τους.
Ο Θεός με φώτισε και ντύθηκα Φραντζέσκα! – Κλεάνθης (Ιωάννης Απέργης)
Ο Θάνος Μπίρκος, ως Τομάς Ντιαφουαρύς, αποδίδει με ιδιαίτερη πειστικότητα την αθωότητα και την παιδικότητα του χαρακτήρα του. Μέσα από την αφέλεια, τις αδέξιες προσπάθειες να κατακτήσει την Ανζελίκ και τις απολαυστικές απαγγελίες των ποιημάτων του όπως τα απολαυστικά «Τρεχαντήρι», «Φεγγάρι», «Παζάρι» και «Βεζίρη», προσφέρει μερικές από τις πιο αυθεντικά κωμικές στιγμές της παράστασης.
Την πλώρη του από μακριά, κυκλώνουνε οι γλάροι… – Τομάς Ντιαφουαρύς (Θάνος Μπίρκος)
Εδώ με τους γλάρους είναι καταπληκτικό! – Γιατρός Ντιαφουαρύς
Στον άνεμο χορεύουνε και κάνουνε ντάρι ντάρι! – Τομάς Ντιαφουαρύς
Η Αντιγόνη Νάκα, στον ρόλο της Ανζελίκ, τόσο γλυκιά και επικοινωνιακή, ενσαρκώνει με φυσικότητα τη νεαρή ηρωίδα, αποδίδοντας πειστικά την αθωότητα, τη ρομαντική της διάθεση αλλά και την αποφασιστικότητα που κρύβεται πίσω από την ευγένειά της.
Θα λιποθυμήσω από την ταραχή μου! – Ανζελίκ (Αντιγόνη Νάκα)
Είσαι ταραγμένη; – Αργκάν
Πολύ! – Ανζελίκ
Να σου δώσω ένα νταγκλαράν; – Αργκάν
Δυο νταγκλαράν δώστε μου! – Ανζελίκ
Η διασκευή των Θανάση Παπαθανασίου και Μιχάλη Ρέππα καταφέρνει να ανανεώσει το έργο με διακριτικότητα και ευρηματικότητα. Οι προσθήκες τους είναι δροσερές, καίριες και λειτουργούν οργανικά μέσα στη δράση, προσδίδοντας έναν σύγχρονο ρυθμό χωρίς να αλλοιώνουν το ύφος και την ουσία του πρωτότυπου κειμένου. Αντίθετα, αναδεικνύουν τις κωμικές καταστάσεις και επιτρέπουν στο έργο να επικοινωνήσει άμεσα με το σημερινό κοινό.
Η σκηνοθεσία χαρακτηρίζεται από σαφήνεια, ζωντάνια και άριστη διαχείριση του σκηνικού χώρου. Οι σκηνικές μεταβάσεις πραγματοποιούνται με φυσικότητα, διατηρώντας αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή, ενώ ο ρυθμός της παράστασης παραμένει σταθερά ισορροπημένος. Το σκηνικό αξιοποιείται με δημιουργικό τρόπο, δεν αποτελεί απλώς ένα εντυπωσιακό οπτικό στοιχείο, αλλά συμμετέχει ενεργά στην εξέλιξη της δράσης, εξυπηρετώντας τις ανάγκες κάθε σκηνής και ενισχύοντας τη θεατρική εμπειρία.
Που την είδες την καλημέρα; – Αργκάν
Τι έγινε, σας βρήκε και άλλη ασθένεια; – Τουανέττα
Από χθες τίποτα καινούριο! – Αργκάν
Πως και έτσι; Εσείς κάθε μέρα αποκτάτε και δυο καινούριες ασθένειες! – Τουανέττα
Ε, κάτσε πρώτα να βγουν οι εξετάσεις να δούμε… – Αργκάν
Αφού τις έχετε όλες τις ασθένειες, τι φοβάστε πια; – Τουανέττα
Πολύ αψήφιστα τα παίρνεις όλα, Τουανέττα! – Αργκάν
Για αυτό δεν έχω και τίποτα. Ενώ εσείς, κάθε φορά που σας επισκέπτεται ο γιατρός Ντιαφουαρύς γίνεστε και λίγο χειρότερα! – Τουανέττα
Τα σκηνικά και τα κοστούμια του Γιάννη Μετζικώφ αποτελούν από τα πιο δυνατά στοιχεία της παράστασης. Με ιδιαίτερη αισθητική φροντίδα και προσοχή στη λεπτομέρεια, δημιουργείται ένας σκηνικός κόσμος που υποστηρίζει απόλυτα το ύφος του έργου. Τα κοστούμια δεν λειτουργούν μόνο ως ενδυματολογικές επιλογές, αλλά ως μέσο σκιαγράφησης των χαρακτήρων, αποκαλύπτοντας την προσωπικότητα, την ιδιοσυγκρασία και την κοινωνική θέση του κάθε προσώπου.
Ακόμη και μικρές λεπτομέρειες, όπως τα φτερά στα μαλλιά, οι υφές των υφασμάτων, οι χρωματικοί συνδυασμοί και τα αξεσουάρ, συμβάλλουν ουσιαστικά στη δημιουργία ολοκληρωμένων χαρακτήρων. Παράλληλα, τα σκηνικά συνδυάζουν εντυπωσιακή αισθητική με υψηλή λειτουργικότητα, επιτρέποντας την ομαλή εξέλιξη της δράσης και ενισχύοντας τη συνολική εικόνα της παράστασης.
Οι φωτισμοί της Μελίνας Μάσχα ενσωματώνονται αρμονικά στη συνολική σκηνοθετική πρόταση και συμβάλλουν ουσιαστικά στη δημιουργία της κατάλληλης ατμόσφαιρας. Οι φωτιστικές επιλογές δεν επιδιώκουν τον εντυπωσιασμό για χάρη του θεάματος, αλλά λειτουργούν υποστηρικτικά προς τους ηθοποιούς, το σκηνικό και τη δραματουργία. Το αποτέλεσμα είναι ένα απόλυτα εναρμονισμένο αισθητικό σύνολο, στο οποίο κάθε στοιχείο συνεργάζεται για να υπηρετήσει το όραμα της παράστασης.
Μα και εγώ δεν θυμάμαι τίποτα από την Φραντζέσκα. Εμένα; Τι πρέπει να μου κάνει εμένα ο γιατρός Ντιαφουαρύς; – Μπελίνα
Επισκευή και πέταμα! – Τουανέττα
Αυτό που κάνει, όμως, πραγματικά ξεχωριστό τον «Κατά Φαντασίαν Ασθενή» είναι η συνοχή του θιάσου. Η χημεία μεταξύ των ηθοποιών είναι αδιαμφισβήτητη και γίνεται ακόμη πιο εμφανής στις απρόβλεπτες στιγμές, όπως η διακοπή ρεύματος, όπου όλοι λειτούργησαν σαν μια καλοκουρδισμένη ομάδα. Ένας δεμένος θίασος φαίνεται στις δυσκολίες, στον τρόπο που τις αντιμετωπίζει και στην ικανότητά του να συνεχίζει σαν να μη συνέβη τίποτα.
Πρόκειται για μια ομάδα ανθρώπων που απολαμβάνει πραγματικά αυτό που κάνει. Διασκεδάζουν μαζί, γελούν ακόμη και με τις ίδιες τους τις ατάκες και μεταφέρουν αυτή τη χαρά στο κοινό. Το αποτέλεσμα είναι μια παράσταση γεμάτη χιούμορ, χρώμα, ζωντάνια και θετική ενέργεια, που υπενθυμίζει γιατί τα έργα του Μολιέρου παραμένουν διαχρονικά και γιατί το καλό θέατρο μπορεί να συνεχίσει να μαγεύει ακόμη και… μέσα στο απόλυτο σκοτάδι.
Μία παράσταση δεμένη χρονικά και θεματικά, κατάλληλη για να γελάσετε ένα καλοκαιρινό βράδυ.
ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ: ΕΔΩ
Αυτή η κριτική στοχεύει να προβάλει τις κεντρικές αρετές της παράστασης και να ενθαρρύνει τους αναγνώστες να βιώσουν την εμπειρία από κοντά καθώς και να δείξει τις αδυναμίες αυτής.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Πρωταγωνιστούν: Βλαδίμηρος Κυριακίδης, Σοφία Βογιατζάκη, Παρθένα Χοροζίδου, Πάνος Σταθακόπουλος, Ιωάννης Απέργης, Θάνος Μπίρκος, Αντιγόνη Νάκα
Ταυτότητα Παράστασης:
Διασκευή-Σκηνοθεσία: Θανάσης Παπαθανασίου & Μιχάλης Ρέππας
Σκηνικά – Κοστούμια: Γιάννης Μετζικώφ
Φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα
Βοηθός σκηνοθέτη: Βίκυ Πάστρα
Φωτογραφίες: Γκέλυ Καλαμπάκα
Social Media: Renegade Media
Επικοινωνία – προβολή: Μαρκέλλα Καζαμία, mkazamia@react.com.gr
Οργάνωση παραγωγής: Κωνσταντίνα Νταντάμη
Παραγωγή: Θεατρικές Επιχειρήσεις Τάγαρη
Διάρκεια: 1 ώρα και 20 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)
