«Ούτε Μπρος ούτε Πίσω»: Κριτική Παράστασης
Παρακολουθήσαμε την πρεμιέρα της παράστασης «Ούτε Μπρος ούτε Πίσω» στο Θέατρο Βεάκειο και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας μέσα από αυτήν την ανασκόπηση.
✒️ Γράφει: Ιωάννης Αρμυριώτης & Σωτήρης Σουλούκος
Στις 25 Ιουνίου, το θέατρο Βεάκειο υποδέχτηκε θερμά την πρεμιέρα της παράστασης «Ούτε Μπρος ούτε Πίσω», της νέας σατιρικής κωμωδίας των Θανάση Παπαθανασίου και Μιχάλη Ρέππα. Η πρώτη στάση της περιοδείας στέφθηκε με επιτυχία, χαρίζοντας στο κοινό άφθονο γέλιο.
Η παράσταση, που παρουσιάζεται από την εταιρεία Μέθεξις του Χρήστου Τριπόδη, θα ταξιδέψει το φετινό καλοκαίρι σε όλη την Ελλάδα. Πρόκειται για ένα ξεκαρδιστικό καθρέφτισμα της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας, γεμάτο μουσική και τραγούδια, που σατιρίζει το εδώ και το τώρα: όσα συμβαίνουν στα σπίτια μας, στους δρόμους, στις πλατείες, στην τηλεόραση και στα κοινωνικά δίκτυα.
Με γρήγορη, επιθεωρησιακή ματιά και κοφτερή αίσθηση του χιούμορ, το έργο καταγράφει ό,τι μας ενώνει και ό,τι μας χωρίζει ως Νεοέλληνες. Μέσα από έντεκα σύντομα σκετς και επτά υπέροχους κωμικούς ηθοποιούς, ξεδιπλώνεται μπροστά μας ένας πολύχρωμος γαλαξίας προσώπων που μοιάζουν να ζουν δίπλα μας – συγγενείς, φίλοι, συνάδελφοι ή γείτονες.
Η παράσταση «Ούτε Μπρος ούτε Πίσω» μοιάζει με μια selfie της κοινωνίας μας, θολωμένης από την ιλιγγιώδη ταχύτητα των εξελίξεων στην πολιτική, την τεχνολογία και την καθημερινότητα. Μια κωμωδία που προσφέρει γέλιο, σκέψη και ελπίδα, καταφέρνοντας να μας θυμίσει πόσο πολύ μοιάζουμε τελικά μεταξύ μας.
Οι Παπαθανασίου – Ρέππας σχολιάζουν την Ελλάδα του σήμερα με όπλο την σάτιρα
Σε μια εποχή που όλα μοιάζουν να έχουν ειπωθεί, η κωμική πένα των Θανάση Παπαθανασίου και Μιχάλη Ρέππα βρίσκει ξανά τον τρόπο να μιλήσει για το παράλογο της καθημερινότητας, για τα μικρά και μεγάλα μας δράματα, με τον πιο άμεσο, ευφυή και καυστικό τρόπο: μέσα από την επιθεώρηση.
Το ερώτημα «Ποιο είναι το νόημα της ζωής;» τίθεται ευθύς εξαρχής, για να απαντηθεί από τον Αντώνη Λουδάρο, «Οι υδατάνθρακες». Με μια αφοπλιστική αίσθηση αυτοσαρκασμού, η παράσταση ξεκινά από το στομάχι και φτάνει ως το κρεβάτι – όπου τα 27 χρόνια γάμου σπάνια αφήνουν χώρο για σεξ. Πώς μπορεί ένα ζευγάρι να τονώσει τη σεξουαλική του ζωή και πόσο σημαντικά επηρεάζεται από μια κακή πρόκριση στο ποδόσφαιρο ή μια άσχημη θέση στη Eurovision;
Ακολουθεί μια σουρεαλιστική παρέλαση χαρακτήρων και καταστάσεων που θα μπορούσαν να προκύψουν μόνο στην Ελλάδα του 2025 – ή σε κάθε ελληνικό σπίτι εδώ και δεκαετίες. Οι νέοι που απορρίπτουν κάθε κανόνα αλλά δεν μπορούν να ξεχωρίσουν την Επανάσταση του ’21 από το TikTok, η γυναίκα που μεταμορφώνεται σε υπεράνθρωπο ον όταν ψωνίζει, ο άντρας που σέρνεται στα μαγαζιά και ψάχνει απελπισμένα για καρέκλα, και φυσικά η πεθερά – αυτή η διαχρονική φιγούρα του ελληνικού δράματος – που αποκτά καινούργιο ρόλο στον ψηφιακό κόσμο, παλεύοντας με το Wi-Fi και το Google Translate.
Η επιθεώρηση δεν μένει όμως μόνο στα αστεία του σπιτιού. Ανοίγεται σε έναν ευρύτερο κοινωνικοπολιτικό σχολιασμό, πάντα με τη γλώσσα του λαού και το γέλιο ως όπλο. Μια σκηνή θυμίζει δελτίο ειδήσεων: «Κίνα – Ελλάδα 1-0», ένας αγώνας άνισος, με φόντο το εμπόριο, τις επενδύσεις και την εξαγωγή των ελληνικών προϊόντων και παραδόσεων μας στην Κίνα.
Το απόγειο του παραλόγου έρχεται όταν μια πεθερά ετοιμάζεται να πέσει από το μπαλκόνι, προκαλώντας μια αλυσιδωτή αντίδραση: ένα ζευγάρι νεόπλουτων νεοδημοκρατών, δύο τσιγγάνοι, ένα τηλεοπτικό συνεργείο, ένας άστεγος-χρήστης ουσιών, η Kim Kardashian (!) και το τηλεοπτικό show The Voice μπλέκονται σε ένα ιδιότυπο λαϊκό πανηγύρι τηλεθέασης. Η σάτιρα των μέσων ενημέρωσης κορυφώνεται όταν αναφέρεται ότι η οι δημοσιογράφοι εκτελούν λειτούργημα αντικειμενικής ενημέρωσης.
Και ενώ ο θεατής γελά, η θετική ενέργεια, το life coaching, η Κατερίνα Σαλάκα αλλά και οι λογαριασμοί της ΔΕΗ κάνουν την εμφάνισή τους. «Αν σας έρθει πάνω από 1000 ευρώ η ΔΕΗ, στείλτε μήνυση στον Coelio», ακούγεται – και η θετική ενέργεια αναλαμβάνει δράση.
Η Μύκονος, με ουρές για μια ξαπλώστρα, εξωφρενικές τιμές, μικρές μερίδες στα εστιατόρια αλλά και η ανάγκη του Έλληνα να κάνει διακοπές δίπλα στην Gigi και Bella Haddid, ενώ σε ένα κομμωτήριο εξελίσσεται η απόλυτη πολιτική συζήτηση: δεξιοί, ακροδεξιοί, πασόκοι, συριζαίοι, όλοι χτενίζονται χωρίς κανείς να καταλάβει τις διαφορές τους. Μόνο στο Big Brother υπάρχει λιγότερη συμμετοχή.
Η μεγάλη έκπληξη έρχεται όταν – ξαφνικά – παρεμβαίνει η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Από το πουθενά, διακόπτει την παράσταση, ανεβαίνει στη σκηνή και δηλώνει: «Με θαυμάζω. Να μην έχω κόμμα, να μην έχω στελέχη, και να παίρνω 15%;». Ο Αντώνης Λουδάρος ως Ζωή σχολιάζει την επικαιρότητα και κάνει το κοινό να γελάσει.
«Ούτε Μπρος ούτε Πίσω»: Μια ομάδα που δεν φοβάται να τσαλακωθεί
Η Χρύσα Ρώπα είναι από εκείνες τις ηθοποιούς για τις οποίες τα λόγια πραγματικά περισσεύουν. Δεν είναι απλώς ταλαντούχα – είναι ένας άνθρωπος που σε κάνει να θες να τη γνωρίσεις, να τη βάλεις στην παρέα σου. Από τη στιγμή που εμφανίζεται στη σκηνή με το πρώτο κοινό τραγούδι της παράστασης, νιώθεις τη χαρά της να ξεχειλίζει. Παίζει όπως ένα παιδί που χαίρεται με αυτό που κάνει: αυθεντικά, αβίαστα, με ενθουσιασμό. Δεν εγκλωβίζεται σε «σωστές» κινήσεις ή καθιερωμένους τρόπους έκφρασης – έχει έναν δικό της, μοναδικό τρόπο να σε κάνει να απολαμβάνεις κάθε λεπτό. Η ξεκαρδιστική της υπερβολή, η θεατρική της «τρέλα», αυτή η χαρακτηριστική της υστερία, είναι πια σχεδόν αγαπημένο γνώρισμα, που το περιμένεις και το λαχταράς.
Στο πλευρό της, οι Ματθίλδη Μαγγίρα, Γιάννης Απέργης και Δήμητρα Στογιάννη δίνουν σάρκα και οστά στον πυρήνα της παράστασης. Είναι τρεις εξαιρετικά χαρισματικοί και θεατρικά ευφυείς ηθοποιοί, που δεν διστάζουν να τσαλακωθούν, να πειραματιστούν, να μεταμορφωθούν για τις ανάγκες κάθε ρόλου. Η ενέργειά τους, η σκηνική τους λάμψη και ο ακομπλεξάριστος τρόπος που χειρίζονται την κωμωδία τούς καθιστούν αναντικατάστατους. Ξεχωρίζει ιδιαίτερα ο Γιάννης Απέργης, ο οποίος για μία ακόμη φορά αποδεικνύει πως το γέλιο μπορεί να είναι υπόθεση καρδιάς – τον βλέπεις και γελάς με την ψυχή σου, απλά και μόνο με την παρουσία του.
Την ομάδα συμπληρώνουν οι Αντώνης Λουδάρος, Πάνος Σταθακόπουλος και Γιάννης Δρακόπουλος. Ο καθένας, με το δικό του ξεχωριστό ύφος και υποκριτικό εκτόπισμα, συμβάλλει ουσιαστικά στο σύνολο της παράστασης. Όλοι μαζί δένουν αρμονικά, δημιουργώντας έναν θίασο με χημεία, εμπειρία και χιούμορ, που καταφέρνει να κάνει το κοινό να γελάσει, να χαλαρώσει και να περάσει καλά.
Σε κάθε επιθεώρηση είναι φυσιολογικό να υπάρχουν σκετς που δεν αρέσουν σε όλους το ίδιο — κάποιοι ταυτίζονται, άλλοι εκνευρίζονται, μερικοί γελούν και άλλοι μένουν αδιάφοροι. Η πλειονότητα αυτών ήταν αρκετά διασκεδαστική, όμως υπήρχαν δύο-τρία σκετς που δεν ξεχώρισαν ιδιαίτερα. Επιπλέον, ίσως η παράσταση θα κέρδιζε αν υπήρχαν λιγότερα τραγούδια ή αν αυτά περιορίζονταν, καθώς κάποιες στιγμές έφταναν στα όρια του αμήχανου.
Η παράσταση «Ούτε Μπρος ούτε Πίσω» είναι μια τολμηρή, αληθινή και γεμάτη σπιρτάδα ματιά στην ελληνική καθημερινότητα – ένα καθρέφτισμα της κοινωνίας μας μέσα από το πρίσμα του χιούμορ και της σάτιρας. Με μια ομάδα ηθοποιών που τολμά να τσαλακωθεί, να ξεφύγει από τα κλισέ και να αγγίξει το κοινό με αυθεντικότητα, καταφέρνει να προσφέρει όχι μόνο γέλιο αλλά και προβληματισμό. Είναι από εκείνες τις επιθεωρήσεις που, ενώ γελάς, κάτι μέσα σου καταλαβαίνει περισσότερα. Κι αν κάπου δεν πετύχει απόλυτα τον στόχο της, η πρόθεση, η ενέργεια και το πάθος με το οποίο στήθηκε κερδίζουν τελικά το χειροκρότημα.
Εισιτήρια: ΕΔΩ
Αυτή η κριτική στοχεύει να προβάλει τις κεντρικές αρετές της παράστασης και να ενθαρρύνει τους αναγνώστες να βιώσουν την εμπειρία από κοντά καθώς και να δείξει τις αδυναμίες αυτής.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σκηνοθεσία: Θανάσης Παπαθανασίου & Μιχάλης Ρέππας
Κοστούμια: Κώστας Ζήσης
Χορογραφίες: Άννα Αθανασιάδη
Σκηνογραφία: Αγγελίνα Παπαχατζάκη
Ενορχήστρωση, Ηχογράφηση: Θωμάς Πούτας
Ηχογράφηση, Μίξη: Bk Studios
Έπαιξαν οι μουσικοί: Κιθάρες: Θωμάς Πούτας, Πιάνο: Κίμων Λιμενίδης, Μπουζούκι: Θανάσης Πετρέλης, Βιολί: Νίκος Γκιουλετζής
Βοηθός Σκηνοθετών: Βίκυ Πάστρα
Creative Agency: GRIDFOX
Παραγωγή: Χρήστος Τριπόδης – «Μέθεξις»
Πρωταγωνιστούν: Χρύσα Ρώπα, Αντώνης Λουδάρος, Ματθίλδη Μαγγίρα, Πάνος Σταθακόπουλος, Δήμητρα Στογιάννη, Γιάννης Δρακόπουλος, Ιωάννης Απέργης
