«Πετάει Πετάει»: Κριτική Παράστασης
✒️ Γράφει: Ιωάννης Αρμυριώτης & Σωτήρης Σουλούκος
Παρακολουθήσαμε την παράσταση «Πετάει Πετάει» στο Θερινό Θέατρο Αλέα, Πειραιώς 107 και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας.
Έχω μια δική μου φιλοσοφία σε σχέση με όλο αυτό. Πολυγαμία! […] Και μην φανταστείς οτι χρειάζεσαι πολλές. Εμένα τρείς μου φτάνουνε. Τρείς, ο ιδανικός αριθμός. Λιγότερο από τρείς θα είναι μονότονο. Περισσότερες; Εξοντωτικό. Όχι, όχι, τρείς είναι το τέλειο… – Μάνος (Αλέξανδρος Μαρτίδης)
Υπάρχουν παραστάσεις που στηρίζονται μόνο στην ιστορία τους και υπάρχουν κι εκείνες που κερδίζουν το κοινό μέσα από τους χαρακτήρες που πρωταγωνιστούν. Σε αυτή την κατηγορία ανήκει η συγκεκριμένη παράσταση, όπου η κωμωδία δεν γεννιέται μόνο από τις καταστάσεις, αλλά κυρίως από τον τρόπο με τον οποίο οι ηθοποιοί χτίζουν τους χαρακτήρες τους.
Ο Θανάσης Βισκαδουράκης φέρνει στη σκηνή τη δική του αναγνωρίσιμη κωμική ταυτότητα. Με φυσικότητα, αυθορμητισμό και κρητικό ταμπεραμέντο δημιουργεί στιγμές γέλιου χωρίς να πιέζει το αποτέλεσμα. Η αμεσότητά του λειτουργεί άμεσα με το κοινό και δίνει έναν ξεχωριστό τόνο στην παράσταση.
Στο επίκεντρο της κωμικής αναστάτωσης βρίσκεται ο Αλέξανδρος Μαρτίδης ένας γόης που κινείται με άνεση ανάμεσα στις γυναίκες της ιστορίας. Πονηρός, γοητευτικός και βέβαιος ότι κρατά τον έλεγχο, δημιουργεί ένα παιχνίδι παρεξηγήσεων και ανατροπών. Η ερμηνεία του στηρίζεται στην άνεση, στην εξωστρέφεια και στη σωστή δόση υπερβολής που απαιτεί η κωμωδία, χωρίς να χάνει την αμεσότητά του.
Η Δήμητρα Κολλά, η οικιακή βοηθός, κερδίζει τον θεατή γιατί η ερμηνεία της δεν μένει μόνο στην εξωτερική κωμικότητα. Πίσω από τον εκνευρισμό, τις γρήγορες αντιδράσεις και τις αστείες ατάκες υπάρχει συναίσθημα. Η ηθοποιός καταφέρνει να κρατήσει την ισορροπία ανάμεσα στη δυναμική γυναίκα που λέει τα πράγματα έξω από τα δόντια και στον άνθρωπο που πραγματικά νοιάζεται.
Η Κατερίνα Μπαξεβανάκη υποδύεται μία Τουρκάλα αεροσυνοδό. Ξεχωρίζει για την ενέργεια και τη σκηνική της αυτοπεποίθηση. Έχει πολύ καλό κωμικό ένστικτο και ξέρει να παίζει όχι μόνο με τον λόγο, αλλά και με τη σιωπή, τις αντιδράσεις και τις κινήσεις της. Η παρουσία της γεμίζει τη σκηνή, ενώ ο τρόπος που χειρίζεται τις ατάκες της αποδεικνύει εξοικείωση με το είδος της κωμωδίας.
Η Ειρήνη Τάσσου, υποδύεται μία Ιταλίδα αεροσυνοδό. Είναι ένας ρόλος που απαιτεί λεπτές ισορροπίες. Η ερμηνεία της κινείται ανάμεσα στην κομψότητα και την υπερβολή, στη θηλυκότητα και την απειλή. Η ηθοποιός αξιοποιεί τη σωματικότητα και τον ρυθμό της για να δημιουργήσει μια ηρωίδα που μπορεί να αλλάξει διάθεση μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.
Η Δήμητρα Δερζέκου, ως Γερμανίδα αεροσυνοδός, είναι ίσως ο χαρακτήρας των αντιθέσεων. Η ερμηνεία της βασίζεται στις μεταπτώσεις: από την ψυχρότητα στη ζεστασιά, από τη γλυκύτητα στην ένταση. Υπάρχει μια εσωτερική ανησυχία στο παίξιμό της, ένα βλέμμα που προϊδεάζει ότι κάτι απρόβλεπτο μπορεί να συμβεί ανά πάσα στιγμή.
Κοίτα τον, κοίτα! Αχ, seviyorum, όλα τα σημειώνεις! – Χούλια (Κατερίνα Μπαξεβανάκη)
Ναι, για να μην έχουμε κανένα μπέρδεμα! – Μάνος (Αλέξανδρος Μαρτίδης)
Αξίζει να σταθούμε ιδιαίτερα στις ερμηνείες των αεροσυνοδών, καθώς οι τρεις ηθοποιοί καταφέρνουν να αποδώσουν με εντυπωσιακή φυσικότητα τις διαφορετικές εθνικότητες των χαρακτήρων τους. Οι ηρωίδες τους δεν στηρίζονται μόνο στον λόγο ή στην προφορά, αλλά σε μια ολοκληρωμένη σωματική προσέγγιση. Οι κινήσεις, οι εκφράσεις του προσώπου, ο ρυθμός της ομιλίας και η συνολική τους παρουσία δημιουργούν την αίσθηση ότι οι χαρακτήρες αυτοί ανήκουν πραγματικά σε διαφορετικούς πολιτισμούς. Είναι σαν να μεταφέρουν τη γλώσσα όχι μόνο με τις λέξεις, αλλά με ολόκληρο το σώμα τους.
Φυσικά, το μεγαλύτερο προσόν της ομάδας είναι η χημεία μεταξύ των ηθοποιών. Στην κωμωδία, το timing είναι καθοριστικό, και εδώ οι ερμηνευτές δείχνουν να ακούν ο ένας τον άλλον πάνω στη σκηνή. Οι παύσεις, οι αντιδράσεις και οι μεταξύ τους συγκρούσεις δημιουργούν έναν ρυθμό που κρατά το ενδιαφέρον αμείωτο.
Τελικά, η παράσταση κερδίζει γιατί οι ηθοποιοί δεν φοβούνται την υπερβολή της κωμωδίας, αλλά την υπηρετούν με συνέπεια και διάθεση παιχνιδιού. Οι χαρακτήρες μπορεί να κινούνται στα όρια της φάρσας, όμως μέσα από τις ερμηνείες αποκτούν ζωντάνια και προσωπικότητα.
Seviyorum. Θα είσαι φρόνιμος όσο θα λείπω, ε; – Χούλια (Κατερίνα Μπαξεβανάκη)
Ακούς εκεί τι λέει. Βρε μωράκι, δεν με ξέρεις; Τι είμαι χωρίς εσένα; Γραφείο, σπίτι, σπίτι, γραφείο! – Μάνος (Αλέξανδρος Μαρτίδης)
Σημαντικό ρόλο στην επιτυχία της παράστασης έχει και η συνολική καλλιτεχνική της προσέγγιση. Η μετάφραση και η σκηνοθεσία της Βάσιας Παναγοπούλου υπηρετούν με ευφυΐα το κωμικό στοιχείο, καθώς κρατούν τον ρυθμό ζωντανό και αναδεικνύουν τις κωμικές καταστάσεις χωρίς να χάνεται η αμεσότητα των χαρακτήρων.
Η διασκευή των Στέλιου Παπαδόπουλου και Γιώργου Βάλαρη προσεγμένη και λειτουργική, μεταφέρει το έργο με τρόπο που συνομιλεί με το σήμερα, διατηρώντας παράλληλα τα στοιχεία εκείνα που κάνουν την κωμωδία αποτελεσματική.
Τα σκηνικά και τα κοστούμια της Ανθής Πετρουλάκη συμβάλλουν ουσιαστικά στη δημιουργία του κόσμου της παράστασης. Οι λεπτομέρειες στα κοστούμια δεν λειτουργούν απλώς διακοσμητικά, αλλά βοηθούν στην αποκάλυψη των χαρακτήρων και κάνουν τη διαφορά στην τελική εικόνα.
Και άμα σπάσει, βρε Μανωλιό, ο διάολος το πόδι του και δυο αρραβωνιάρες ξεμείνουνε το ίδιο βράδυ στην Αθήνα, τι θα κάνεις, μωρέ; – Σήφης (Θανάσης Βισκαδουράκης)
Η μουσική επιμέλεια του Μάνου Αντωνιάδη συμπληρώνει αρμονικά την ατμόσφαιρα, υποστηρίζοντας τον ρυθμό και τη διάθεση της παράστασης.
Μια διασκεδαστική, αστεία και ανάλαφρη θεατρική κωμωδία που θα σε κάνει να γελάσεις με την ψυχή σου, να ξεχαστείς από την καθημερινότητα και να απολαύσεις εξαιρετικές ερμηνείες από όλους τους συντελεστές.
Το μοναδικό αρνητικό στοιχείο της βραδιάς δεν αφορά την ίδια την παράσταση, αλλά τον χώρο φιλοξενίας της. Η γειτνίαση του θεάτρου με την Τεχνόπολη είχε ως αποτέλεσμα η δυνατή μουσική και, κυρίως, το έντονο μπάσο από τη μουσική εκδήλωση στο Γκάζι να γίνονται αισθητά σε αρκετές στιγμές της παράστασης. Σε μια κωμωδία που στηρίζεται στον γρήγορο ρυθμό, στις εύστοχες ατάκες και στην αδιάκοπη επικοινωνία των ηθοποιών με το κοινό, οι εξωτερικοί αυτοί ήχοι αποσπούσαν στιγμιαία την προσοχή των θεατών και διέκοπταν τη ροή της σκηνικής δράσης. Πρόκειται για μια εξωτερική συνθήκη που δεν σχετίζεται με τη δουλειά των συντελεστών, αλλά επηρέασε αναπόφευκτα τη συνολική θεατρική εμπειρία.
Αφού την βγάλαμε απόψε καθαρή, το αύριο δεν με αγχώνει καθόλου και δεν είναι ανάγκη να μάθουν την αλήθεια. Θα μάθουν την δική μας την αλήθεια. – Μάνος
Δηλαδή; – Σήφης
Τι δηλαδή μωρέ; Τι δηλαδή; Πρέπει να τις πείσουμε οτι ο γάιδαρος πετάει! – Μάνος
Πετάει; – Σήφης
Πετάει! – Μάνος
ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ: ΕΔΩ
Αυτή η κριτική στοχεύει να προβάλει τις κεντρικές αρετές της παράστασης και να ενθαρρύνει τους αναγνώστες να βιώσουν την εμπειρία από κοντά καθώς και να δείξει τις αδυναμίες αυτής.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ: Θανάσης Βισκαδουράκης, Αλέξανδρος Μαρτίδης, Δήμητρα Κολλά, Ειρήνη Τάσσου, Κατερίνα Μπαξεβανάκη, Δήμητρα Δερζέκου
Μετάφραση – Σκηνοθεσία: Βάσια Παναγοπούλου
Διασκευή: Στέλιος Παπαδόπουλος & Γιώργος Βάλαρης
Σκηνικά – Κοστούμια: Ανθή Πετρουλάκη
Μουσική Επιμέλεια: Μάνος Αντωνιάδης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Γεωργία Γιαννουλάκη
Φωτογραφίες & video: Νίκος Τσίρος urban_cat_studio_photography
Επικοινωνία: Μαργαρίτα Δρούτσα
