«Πλεκτά στη Ντουλάπα»: Κριτική Παράστασης
Παρακολουθήσαμε την παράσταση «Πλεκτά στη Ντουλάπα» του Κωνσταντίνου Ευστρατίου στο Θέατρο Τέχνης Κ. Κουν και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας μέσα από αυτήν την ανασκόπηση.
✒️ Γράφει: Ιωάννης Αρμυριώτης
Στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης Κ. Κουν, ανεβαίνει μια ευαίσθητη και ανατρεπτική κωμωδία που αγγίζει την καρδιά: το νέο έργο του Κωνσταντίνου Ευστρατίου «Πλεκτά στη Ντουλάπα».
Με αφορμή ένα καλά κρυμμένο μυστικό που έρχεται στο φως, δύο θηλυκότητες συναντιούνται απρόσμενα σε ένα ξεχασμένο ελληνικό χωριό και φέρνουν μαζί τους αλλαγές, ρήξεις αλλά και νέες δυνατότητες για συμφιλίωση και αποδοχή. Η παράσταση ισορροπεί ανάμεσα στο χιούμορ και τη συγκίνηση, και μιλά για τη μνήμη, τη διαφορετικότητα, τα στερεότυπα φύλου και την ανάγκη για ελευθερία στην έκφραση της ταυτότητας.
Με πρωταγωνίστριες τη Μαριάννα Τουμασάτου και τη Χράζα, η παράσταση αποτελεί μια ωδή στη δύναμη της αγάπης και της ενσυναίσθησης. Το έργο παρουσιάζεται για πρώτη φορά ολοκληρωμένο, ύστερα από τη θερμή υποδοχή που είχε η μικρού μήκους εκδοχή του στο περσινό φεστιβάλ «Δραματουργία Τώρα» του Θεάτρου Τέχνης.
Μια σύγχρονη ελληνική ιστορία με χιούμορ, τρυφερότητα και αλήθεια, που μας καλεί να ξανασκεφτούμε όσα θεωρούμε δεδομένα.
«Πλεκτά στη Ντουλάπα»: Μια συγκλονιστική ιστορία αγάπης, αποδοχής και ελευθερίας
«Πλεκτά στη Ντουλάπα», μια βαθιά ανθρώπινη και τρυφερή παράσταση. Πρόκειται για μια συγκινητική ιστορία για τη διαφορετικότητα, την αποδοχή και την άνευ όρων αγάπη της μητέρας προς το παιδί της. Με φόντο ένα ερημωμένο χωριό, δύο κόσμοι συγκρούονται και τελικά συναντιούνται μέσα από τις πιο ευάλωτες και αληθινές εκφάνσεις της ύπαρξης.
Η Μαριάννα Τουμασάτου συγκλονίζει. Δεν ερμηνεύει απλώς, μα κατοικεί ολοκληρωτικά στον ρόλο της μητέρας. Με ακρίβεια και συναίσθημα, δίνει φωνή σε μια γυναίκα βαθιά οικεία, μια μάνα που παλεύει ανάμεσα στην αγάπη και τον φόβο, στη φροντίδα και τα κοινωνικά στερεότυπα. Με λεπτότητα, χιούμορ και δύναμη, μας οδηγεί σε κάθε στροφή του συναισθηματικού της ταξιδιού.
Να ξέρεις ότι με το καλό, μόνο πας μπροστά. Με το κακό, πίσω […] Να ξέρεις, η δύναμη είναι ευθύνη, και την έχεις μόνο για να κάνεις καλό. Το να κάνεις κακό είναι εύκολο. Το να βοηθάς είναι καλό! […] Σε λυπάμαι. Εύχομαι να αλλάξεις. Ποτέ δεν είναι αργά, μια απόφαση είναι. – Μαριάννα Τουμασάτου, η μάνα
Η Χράζα, με μια καθηλωτική και αληθινά γενναία ερμηνεία, φέρνει στη σκηνή μια ύπαρξη που ζητά να ζήσει με ειλικρίνεια. Μακριά από υπερβολές ή στερεοτυπικές απεικονίσεις, δίνει ζωή σε ένα πλάσμα τρυφερό, πολύχρωμο, εύθραυστο αλλά και δυνατό. Ένα παιδί που χρειάζεται να αγαπηθεί όπως είναι, να φορέσει το ταγέρ της μητέρας του χωρίς φόβο, να σταθεί στο φως χωρίς ντροπή.
Η σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Ευστρατίου είναι λιτή και ευφυής. Δεν αποσπά – αντίθετα, φωτίζει τα ουσιώδη. Στήνει με ευαισθησία μια ατμόσφαιρα όπου ο θεατής μπορεί να αφεθεί και να δει, χωρίς φίλτρα, την αγωνία, τη σύγκρουση, τη μεταμόρφωση, την αγάπη και την ανάγκη για αποδοχή.
Από την μία πλευρά, μια μητέρα μεγαλωμένη με αρχές και φόβους που κληρονόμησε, καλείται να αλλάξει τον ίδιο της τον εαυτό. Θα μπορέσει να ακούσει το παιδί της; Να σταθεί δίπλα του χωρίς «αλλά»; Να μάθει να αγαπά ξανά – και αλλιώς; Πόσο εύκολο όμως είναι να αποδέχεσαι το παιδί σου; Να το αφήνεις ελεύθερο να ζήσει; Να το υποστηρίζεις και να τα βάζεις με όσους το πολεμούν;
Μια μητέρα που αγαπά το παιδί της βαθιά και αληθινά. Μια μάνα της επαρχίας — δεν έχει σημασία ο τόπος, ούτε ο χρόνος. Είναι εκεί. Παρούσα. Μόνη αλλά δυνατή. Γενναία, με μια καρδιά που χωράει τα πάντα. Μεγαλόψυχη, αξιοπρεπής, γεμάτη φιλότιμο. Η αγάπη της δεν χρειάζεται όρους ή εξηγήσεις· υπερβαίνει τα όρια της ταυτότητας, τις φωνές των άλλων, τα πρέπει της κοινωνίας. Στέκεται στο πλευρό του παιδιού της, όχι επειδή έχει τις απαντήσεις, αλλά επειδή έχει την αγάπη. Γιατί πάνω απ’ όλα — είναι μάνα.
Βρε, της λέω, θα φοράει ό,τι θέλει το παιδί μου. Και πρόσεχε πώς μιλάς. Έρχεται, το αγοράκι μου από μακριά, έτσι, έτσι, μόνο με το βρακάκι του και το κραγιόν του πασαλειμμένο. Φοβότανε και έκλαιγε. Μην σε νοιάζει του λέω, θα τα κανονίσει όλα η μαμά…- Μαριάννα Τουμασάτου, η μάνα
Από την άλλη πλευρά, ένα πλάσμα εγκλωβισμένο σε ένα σώμα που δεν αναγνωρίζει ως δικό του. Που διψά για αποδοχή, για μια ματιά χωρίς φόβο ή οίκτο — για μια αγκαλιά που δεν ρωτάει, απλώς αγαπά. Που παλεύει να υπάρξει όπως είναι, να σταθεί στο φως χωρίς ντροπή, να αγαπηθεί χωρίς όρους. Ένα πλάσμα ευάλωτο και γενναίο, που ζητά μόνο να το δουν… και να το αγκαλιάσουν στ’ αλήθεια.
Ένα πλάσμα που διεκδικεί κάτι βαθιά ανθρώπινο: το δικαίωμα να είναι ο εαυτός του. Να το καταλάβουν – πρώτα απ’ όλους, η ίδια του η μητέρα. Να μπορεί να ζει όπως επιθυμεί, να φορά ό,τι το εκφράζει, να αγαπά χωρίς φόβο, να ανασαίνει ελεύθερα μέσα στο δικό του σώμα, τη δική του ταυτότητα. Δεν ζητά τίποτα περισσότερο απ’ αυτό που αξίζει κάθε άνθρωπος: την αποδοχή, τον σεβασμό, την ελευθερία της έκφρασης. Παλεύει για τα όνειρά του, για τις επιθυμίες του, για τη χαρά του να υπάρχει αληθινά — όχι στα κρυφά, αλλά στο φως.
Έχω και εγώ τα δικά μου όνειρα, τις δικές μου επιθυμίες. Δεν θέλω να αναγκαστώ να μείνω εδώ. δεν μου κάνει καλό αυτός ο τόπος. Εδώ νιώθω σαν να μην έχω αέρα. δεν μπορώ να αναπνεύσω εδώ […] Μάνα, δεν μπορείς να περιμένεις από το παιδί σου να παρατήσει τη ζωή του […] Η ζωή είναι να την χαίρεσαι. να έχεις ωραία διάθεση. Να έχεις όνειρα […] Δεν είμαι ευτυχισμένος και δεν θα είμαι ευτυχισμένος εδώ […] Δεν θέλω να παίζω κανένα ρόλο. θέλω να είμαι ο εαυτός μου και εδώ δεν μπορώ. Οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν. Βαρέθηκα να με κοιτάζουν όλοι τους. Αλλά να σας πω κάτι. Χέστηκα. Ας με κοιτάζουν όπως θέλουν. Πιο πολύ βαρέθηκα να μην μπορώ να εκφραστώ όπως θέλω. Μαμά, γι’ αυτό θέλω να φύγω. Δεν αντέχω να είμαι άλλο εδώ. Δεν αντέχω να είμαι άλλο έτσι. Έχω όνειρα. – Χράζα
Με χρώμα, αλήθεια και βαθύ συναίσθημα η παράσταση «Πλεκτά στη Ντουλάπα» είναι μια ωδή στη δύναμη της αγάπης που επιμένει. Μια παράσταση με σπουδαίες ερμηνείες και ειλικρινή ευαισθησία, που γίνεται ωδή στη δύναμη της αγάπης – αυτής που αντέχει, επιμένει και τελικά λυτρώνει. Ένα έργο που δεν αγγίζει απλώς, αλλά αφήνει βαθύ αποτύπωμα στην καρδιά του θεατή.
Μέχρι και τις 8 Ιουνίου, για λίγες μόνο παραστάσεις ακόμα. Μια παράσταση που δεν πρέπει να χάσει κανείς. Μάλιστα θα πρέπει να ιδωθεί από όλους — ειδικά από εκείνους που επιμένουν να θέλουν να αλλάξουν αυτό που δεν είναι δικό τους. Να δουν πώς μοιάζει η αληθινή αγάπη. Πώς μια μάνα μπορεί να στηρίζει, να εμπνέει, να αγαπά το παιδί της όπως είναι — όχι όπως θα ήθελε να είναι.
-Μαμά σε αγαπάω πολύ.
-Και εγώ σε αγαπάω.
-Θέλω να είσαι καλα.
-Και εγώ αυτό θέλω για εσένα.
[…]
-Να πας όπου θες εσύ. Να κάνεις ότι θες εσύ. Ζήσε όπως θες! Να προσέχεις!
[…]
-Φοβάμαι!
-Μην φοβάσαι, πήγαινε… πήγαινε…!
ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ: ΕΔΩ
Αυτή η κριτική στοχεύει να προβάλει τις κεντρικές αρετές της παράστασης και να ενθαρρύνει τους αναγνώστες να βιώσουν την εμπειρία από κοντά καθώς και να δείξει τις αδυναμίες αυτής.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Κείμενο – Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Ευστρατίου
Σκηνικά: Δημήτρης Αλεξανδρής
Ενδυματολογική επιμέλεια: Φίλιππος Μίσσας
Χορογραφίες: Τίλα Καρεόλα
Φωτισμοί: Αλέξανδρος Πολιτάκης
Μουσική: Δημήτρης Παγώνης
Βοηθός σκηνοθέτη Δημήτρης Τσιγκριμάνης
Φωτογραφίες: Ειρηναίος Μπαριτάκης
Ερμηνεύουν: Μαριάννα Τουμασάτου & Χράζα
