«RESIDENT EVIL» (2026): Κριτική Ταινίας
✒️ Γράφει: Ιωάννης Αρμυριώτης
Παρακολουθήσαμε την ταινία «RESIDENT EVIL» στην δημοσιογραφική της προβολή και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας.
Από τις 17 Σεπτεμβρίου 2026, η ταινία «RESIDENT EVIL» ξεκινάει να προβάλλεται στους κινηματογράφους από την FEELGOOD ENTERTAINMENT.
«RESIDENT EVIL»: Ο αναλυτικός οδηγός για το franchise. Από το 1996 μέχρι σήμερα!
Το «Resident Evil» γιορτάζει την 30ή επέτειό του με την κυκλοφορία μιας πολυαναμενόμενης νέας ταινίας τρόμου, σε σκηνοθεσία του Zach Cregger, δημιουργού της οσκαρικής ταινίας «Weapons», προσθέτοντας ένα ακόμη κεφάλαιο σε ένα από τα πιο γνωστά horror franchises.
Η ιστορία του «Resident Evil» ξεκίνησε το 1996, όταν η Capcom κυκλοφόρησε το πρώτο παιχνίδι «Resident Evil» για το PlayStation το 1996, συστήνοντας στους παίκτες έναν κόσμο γεμάτο τρόμο και μυστήριο. Η ιστορία τους οδηγεί σε μια ανατριχιαστική έπαυλη, όπου μια ειδική ομάδα καλείται να ερευνήσει μια σειρά από φρικιαστικές δολοφονίες που έχουν σημειωθεί στην περιοχή γύρω από τη Raccoon City. Όσο η έρευνα προχωρά, γίνεται σύντομα αντιληπτό πως πίσω από όσα συμβαίνουν κρύβεται ένα πολύ μεγαλύτερο μυστικό. Κάτω από την έπαυλη βρίσκεται ένα παράνομο ερευνητικό εργαστήριο της Umbrella Corporation, όπου ένας επικίνδυνος ιός έχει διαφύγει. Η εξάπλωσή του μετατρέπει τους ανθρώπους σε ζόμπι, βυθίζοντας την περιοχή σε έναν εφιάλτη.
Από εκείνο το πρώτο παιχνίδι μέχρι σήμερα, το «Resident Evil» έχει διαγράψει μια μεγάλη πορεία. Το franchise δεν περιορίστηκε στις κονσόλες, αλλά πέρασε στον κινηματογράφο και το Netflix, αποκτώντας live-action ταινίες, animated παραγωγές, reboots, αλλά και τηλεοπτικές σειρές. Κάποιες από αυτές τις ιστορίες συνδέονται άμεσα με τα video games, ενώ άλλες δημιούργησαν τη δική τους εκδοχή του σύμπαντος.
Στη μεγάλη οθόνη, η πρώτη κινηματογραφική μεταφορά ήρθε το 2002, με τον Paul W. S. Anderson να αναλαμβάνει τη σκηνοθεσία. Η ταινία, με πρωταγωνίστρια τη Milla Jovovich στον ρόλο της Alice, αποτέλεσε την αρχή μιας σειράς έξι live-action ταινιών, οι οποίες ολοκληρώθηκαν το 2016 με το «Resident Evil: The Final Chapter». Ενδιάμεσα υπήρξαν οι ταινίας «Resident Evil: Apocalypse (2004)», «Resident Evil: Extinction (2007)», «Resident Evil: Afterlife (2010)» και «Resident Evil: Retribution (2012)».
Παράλληλα, το franchise απέκτησε και τη δική του animated κινηματογραφική διαδρομή. Σε αυτή συναντάμε ιστορίες και χαρακτήρες που βρίσκονται πιο κοντά στο σύμπαν των video games, με τις ταινίες να ακολουθούν διαφορετική πορεία από εκείνη των live-action παραγωγών. Η αρχή έγινε με το «Biohazard 4D-Executer» το 2000, ένα σύντομο φιλμ διάρκειας περίπου 20 λεπτών, ενώ ακολούθησαν οι «Resident Evil: Degeneration (2008)», «Resident Evil: Damnation (2012)», «Resident Evil: Vendetta (2017)» και «Resident Evil: Death Island (2023)».
Το 2021 το «Resident Evil» επέστρεψε στη μεγάλη οθόνη. Η ταινία «Resident Evil: Welcome to Raccoon City» αποτέλεσε reboot της κινηματογραφικής σειράς, επιχειρώντας να επιστρέψει ακόμη πιο κοντά στην ατμόσφαιρα και στα γεγονότα των παιχνιδιών.
Τώρα, το franchise κάνει για ακόμη μία φορά restart, με τη νέα ταινία «Resident Evil», η οποία κάνει πρεμιέρα στους κινηματογράφους στις 17 Σεπτεμβρίου 2026. Πρωταγωνιστής είναι ο Austin Abrams, ο οποίος υποδύεται τον Bryan, ένα κούριερ του κλάδου της υγείας που βρίσκεται ξαφνικά στη μέση μιας επιδημίας ζόμπι. Μια φρικιαστική νύχτα αρκεί για να αλλάξει τα πάντα γύρω του και να τον οδηγήσει σε έναν ασταμάτητο αγώνα επιβίωσης, καθώς ο κόσμος που γνωρίζει καταρρέει μέσα στο χάος.
Όλα αυτά τα χρόνια, όμως, το «Resident Evil» δεν έμεινε μόνο στον κινηματογράφο. Το franchise έκανε το πέρασμά του και σε συνδρομητικές πλατφόρμες, με το «Resident Evil: Infinite Darkness (2021)», μια animated mini σειρά τεσσάρων επεισοδίων, αλλά και την live-action σειρά «Resident Evil (2022)», μια σειρά οκτώ επεισοδίων στην πρώτη σεζόν, χωρίς όμως να πάρει τελικά το πράσινο φως για μια δεύτερη σεζόν και τη συνέχιση της ιστορίας.
Κεντρικός άξονας των ταινιών, αλλά και ολόκληρου του «Resident Evil» franchise, είναι η Raccoon City, ο θανατηφόρος T-Virus και η Umbrella Corporation, μια εταιρεία που βρίσκεται πίσω από ένα παράνομο και άκρως επικίνδυνο ερευνητικό πρόγραμμα. Ο ιός δεν επαναφέρει απλώς τους νεκρούς στη ζωή. Όσοι μολύνονται δεν είναι ακριβώς νεκροί, αλλά ουσιαστικά φορείς του ιού, με τη λειτουργία του εγκεφάλου τους να έχει αλλοιωθεί. Η ανθρώπινη συμπεριφορά τους εξαφανίζεται και παραμένουν με μία σχεδόν πρωτόγονη ανάγκη: να τραφούν και να μεταδώσουν τον ιό σε όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους. Η δράση του T-Virus, όμως, δεν περιορίζεται στους ανθρώπους. Όταν μεταδίδεται σε άλλα είδη, προκαλεί ανεξέλεγκτη ανάπτυξη και δραματικές μεταλλάξεις στα κύτταρα, μετατρέποντας τα ζώα σε τεράστια και ιδιαίτερα επιθετικά πλάσματα. Έτσι, η απειλή αποκτά ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις και γίνεται ολοένα πιο δύσκολο να περιοριστεί.
Η εξάπλωση του ιού πραγματοποιείται με τρομακτική ταχύτητα, αρχικά στη Raccoon City και στη συνέχεια στις Ηνωμένες Πολιτείες, πριν πάρει παγκόσμιες διαστάσεις. Ο T-Virus δεν δημιουργεί απλώς ζόμπι, αλλά μεταλλάσσει τους οργανισμούς με φρικτούς και απρόβλεπτους τρόπους, δημιουργώντας νέα, πολύ πιο επικίνδυνα πλάσματα. Και ενώ ο κόσμος βυθίζεται στο χάος και η ανθρωπότητα προσπαθεί να επιβιώσει, η Umbrella Corporation δεν σταματά τα πειράματά της. Αντίθετα, συνεχίζει να μελετά και να αξιοποιεί τον θανατηφόρο ιό, αναζητώντας νέες δυνατότητες και νέες μορφές βιολογικών όπλων.
Αυτή είναι, σε γενικές γραμμές, η βασική ιστορία που βρίσκεται στον πυρήνα του «Resident Evil» και που το franchise έχει επιχειρήσει να μεταφέρει με διαφορετικούς τρόπους τόσο μέσα από τις κινηματογραφικές ταινίες όσο και μέσα από την τηλεοπτική σειρά του Netflix.
«RESIDENT EVIL» (2026): Όταν η μεγάλη οθόνη σε βάζει μέσα στο videogame!
Προσωπικά, μέχρι πρόσφατα δεν είχα καμία ιδιαίτερη σχέση με το franchise του «Resident Evil». Δεν είχα παρακολουθήσει καμία από τις προηγούμενες ταινίες, ούτε είχα ασχοληθεί με τα παιχνίδια. Με αφορμή, λοιπόν, την επιστροφή του «Resident Evil» στη μεγάλη οθόνη, αποφάσισα να κάνω μια μικρή «βουτιά» στον κόσμο του, παρακολουθώντας όλες τις ταινίες προσπαθώντας να κατανοήσω καλύτερα το σύμπαν που έχει δημιουργηθεί γύρω από αυτό.
Η ταινία «Resident Evil» (2026), σε γενικές γραμμές, είναι μια αξιόλογη κινηματογραφική εμπειρία. Είναι όσο τρομακτική χρειάζεται, έχει αρκετές δόσεις χιούμορ και, κυρίως, καταφέρνει να διατηρεί την αγωνία σχεδόν καθ’ όλη τη διάρκειά της. Από την αρχή μέχρι το τέλος υπάρχει η αίσθηση ότι κάτι μπορεί να συμβεί ανά πάσα στιγμή, με τον πρωταγωνιστή να προσπαθεί να επιβιώσει.
Ένα από τα στοιχεία που ξεχωρίζουν είναι η ίδια η κινηματογράφηση. Οι γωνίες λήψης, ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιείται ο χώρος, αλλά και ο σχεδιασμός του ήχου δημιουργούν σε αρκετές στιγμές την αίσθηση ότι δεν παρακολουθείς απλώς μια ταινία, αλλά ότι βρίσκεσαι μέσα σε ένα videogame. Και αυτό γίνεται χωρίς η ταινία να απαιτεί από τον θεατή να γνωρίζει το υλικό που προηγήθηκε. Δεν χρειάζεται να έχεις δει τις προηγούμενες ταινίες ή να έχεις παίξει τα παιχνίδια για να καταλάβεις τι συμβαίνει και να απολαύσεις την ιστορία.
Μετά τις ταινίες «Barbarian» και «Weapons», ο Zach Cregger δείχνει για ακόμη μία φορά ότι γνωρίζει πολύ καλά πώς να χτίζει την ένταση και να αιφνιδιάζει το κοινό του. Η ταινία έχει έναν ιδιαίτερο ρυθμό, με τις στιγμές τρόμου να εναλλάσσονται με πιο ανάλαφρες καταστάσεις, χωρίς να αφήνουν εύκολα τον θεατή να χαλαρώσει.
Και αυτό είναι ίσως ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της. Το «Resident Evil» δεν προσπαθεί απλώς να μοιάσει οπτικά με ένα παιχνίδι. Υπάρχει περισσότερο μια διακριτική αίσθηση ότι «παίζεις» ένα παιχνίδι. Ο κεντρικός χαρακτήρας έρχεται αντιμέτωπος με πραγματικά φρικιαστικές καταστάσεις, βλέπει πράγματα που υπό φυσιολογικές συνθήκες θα ήταν αρκετά για να τον κάνουν να καταρρεύσει, κι όμως συνεχίζει να προχωρά. Ακριβώς όπως θα έκανε ένας χαρακτήρας σε ένα videogame.
Τα τέρατα είναι επίσης ένα από τα δυνατά σημεία της ταινίας. Ο σχεδιασμός τους είναι ιδιαίτερα προσεγμένος, ενώ οι σκηνές δράσης είναι σωστά εκτελεσμένες και δίνουν στην ταινία την ένταση που χρειάζεται. Υπάρχουν στιγμές στις οποίες πραγματικά πετάγεσαι από τη θέση σου, αλλά και άλλες στις οποίες το γέλιο έρχεται σχεδόν αυθόρμητα, όχι απαραίτητα επειδή προσπαθεί να προκαλέσει το γέλιο, αλλά εξαιτίας των αντιδράσεων του πρωταγωνιστή και του πόσο παράλογες γίνονται ορισμένες καταστάσεις.
Και κάπου εδώ φτάνουμε στο σημείο που προσωπικά με προβλημάτισε περισσότερο: το τέλος.
Παρόλο που η ταινία καταφέρνει μέχρι εκείνο το σημείο να συνδυάσει αρκετά καλά τον τρόμο, την αγωνία, τη δράση και το χιούμορ, οι επιλογές που γίνονται στην τελευταία σκηνή αλλά και ο τρόπος με τον οποίο ολοκληρώνεται η ιστορία προσωπικά με άφησαν απογοητευμένο. Η συγκεκριμένη κατάληξη μοιάζει να μετακινεί την ταινία από το τρομακτικό και σοβαρό κλίμα που είχε χτίσει προς κάτι περισσότερο αστείο και υπερβολικό.
Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο παράδοξο της ταινίας. Από τη μία πλευρά, το «Resident Evil» (2026) είναι πιθανότατα μία από τις περιπτώσεις όπου η κινηματογραφική μεταφορά πλησιάζει περισσότερο από ποτέ την αίσθηση ενός videogame. Από την άλλη, ακριβώς τη στιγμή που θα περίμενα μια κορύφωση αντάξια όσων έχουν προηγηθεί, το φινάλε με άφησε με την αίσθηση ότι η ταινία δεν αξιοποίησε πλήρως όσα είχε καταφέρει να χτίσει.
Συνολικά, η ταινία «Resident Evil» συνδυάζει τρόμο, ένταση, δράση και χιούμορ, ενώ ξεχωρίζει για το πολύ καλό οπτικοακουστικό αποτέλεσμα και την έντονη videogame αισθητική του. Για κάποιον που μπαίνει για πρώτη φορά ουσιαστικά στον κόσμο του «Resident Evil», αποτελεί μια αρκετά καλή εισαγωγή. Αν υπάρχει όμως ένα σημείο που αποτελεί τη μεγαλύτερη αδυναμία της ταινίας, αυτό είναι αναμφίβολα το τέλος. Παρά το γεγονός ότι μέχρι εκείνο το σημείο καταφέρνει να κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον και την αγωνία του θεατή, το φινάλε είναι εκείνο που τελικά αφήνει μια αίσθηση απογοήτευσης.
Είδος: Sci-Fi / Horror / Zombie Horror / Action
Σκηνοθεσία: Zach Cregger
Σενάριο: Zach Cregger & Shay Hatten
Πρωταγωνιστούν: Austin Abrams, Zach Cherry, Kali Reis, Paul Walter Hauser
Πηγή: Allaboutarts.gr
