«Ruby Moon»: Κριτική Παράστασης

✒️Γράφουν: Σωτήρης Σουλούκος & Ιωάννης Αρμυριώτης

Παρακολουθήσαμε την επίσημη πρεμιέρα της παράστασης «Ruby Moon» σε σκηνοθεσία της Ειρήνης Δερμιτζάκη στο Θέατρο Αγγέλων Βήμα και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας.

Η οικογένεια μας δεν υπάρχει χωρίς εκείνη! Δεν υπάρχει χωρίς εκείνη! […] Είχαμε παιδί! Είχαμε! Και το χάσαμε! […] Την απογοητεύσαμε! – Sylvie (Αγγελική Παναγιωτοπούλου)

Το έργο «Ruby Moon» είναι μια παράσταση φτιαγμένη από κομμάτια και αποκόμματα – εικόνες, φωνές, θραύσματα μνήμης και ενοχής. Στο κέντρο της, ένα ζευγάρι που παλεύει να αναμετρηθεί με το πιο αδιανόητο συμβάν: την εξαφάνιση της μικρής τους Ruby. Πόσο εύκολο είναι τελικά να εξαφανιστεί κάποιος; Και πόσο πιο τρομακτικό όταν αυτός ο «κάποιος» είναι ένα παιδί; Το έργο θέτει το ερώτημα χωρίς να αναζητά εύκολες απαντήσεις. Γιατί, όπως υπαινίσσεται από νωρίς, όποιος βρίσκεται γύρω από ένα παιδί μπορεί –εν γνώσει ή εν αγνοία του– να γίνει πηγή απειλής.

Προτού χαθεί μέσα στης κόλασης τον τρόμο… – Ray (Αλέξανδρος Καναβός)
Μην σταματάς συνέχισε…– Sylvie
Δεν μπορώ να το κάνω αυτό απόψε! – Ray
Πρέπει!– Sylvie
Δεν το αντέχω! – Ray
Θέλω να ξέρω πως τελειώνει…– Sylvie
Δεν έχει καλό τέλος! – Ray
Δεν θέλω να ακούσω αυτήν την εκδοχή! – Sylvie
Ορίμασε επιτέλους, Sylvie! – Ray

«Ruby Moon»: Μια παράσταση για την αλήθεια που δεν θέλουμε να δούμε!

Η σκηνοθεσία της Ειρήνης Δερμιτζάκη επιλέγει μια παραμυθένια, σχεδόν καρτουνίστικη αισθητική, όχι όμως για να γλυκάνει την ιστορία. Αντίθετα, η αντίστιξη ανάμεσα στην οικογενειακή τραγωδία και την ονειρική φόρμα δημιουργεί ένα περιβάλλον που θυμίζει σκοτεινό παραμύθι. Ο «Λύκος» καραδοκεί, όπως και στα παιδικά βιβλία, μόνο που εδώ δεν κατοικεί στο δάσος αλλά στις ρωγμές της ανθρώπινης φύσης. Η Κοκκινοσκουφίτσα σώζεται· η Ruby όμως; Υπήρξε πράγματι; Ή μήπως οι γονείς θρηνούν μια απώλεια που λειτουργεί περισσότερο ως καθρέφτης των δικών τους φόβων, επιθυμιών και αδιεξόδων;

Ξέρουμε ότι η υπόθεση δεν έχει κλείσει ακόμα! – Ray
Ξέρουμε πως ο αστυνομικός επιθεωρητής δεν μας τηλεφωνεί πια! – Sylvie
«Πρέπει να προετοιμάζεστε για το χειρότερο». Πως το κάνει κανείς αυτό; – Ray
Υπάρχει πάντα κάτι χειρότερο από το χειρότερο που μπορείς να φανταστείς; – Sylvie
Ναι… αλλά ποτέ δεν ξέρεις! – Ray

Το μόνιτορ στο βάθος, με εικόνες από την Αυστραλία του Σίδνεϊ, λειτουργεί σαν οπτική γέφυρα ανάμεσα στο πραγματικό και στο φαντασιακό, όπως ακριβώς και η κατακερματισμένη Όπερα του Σίδνεϊ, που δεσπόζει στο σκηνικό. Ένα σημείο αναφοράς για έναν τόπο μακρινό, σχεδόν μαγικό, που όμως ποτέ δεν προσφέρει απαντήσεις. Η δουλειά της Κάρμεν Ζωγράφου στην εικόνα πλέκει με ευαισθησία αυτό το διάφανο σκηνικό σύμπαν.

Sid! Ξέρεις που βρίσκεται; – Sylvie
… Δεν είσαι ασφαλής εκεί έξω. Σου κάνουν κακό χωρίς λόγο. Σε κάνουν κομμάτια, επειδή μπορούν. Μισούν την ομορφιά. Μισούν… – Sid (Αλέξανδρος Καναβός)

Η μουσική των MELATONINI είναι εξαιρετική: ένα ηχητικό πέπλο που άλλοτε υπνωτίζει και άλλοτε αναστατώνει, ενώ η επεξεργασία ήχου της Δερμιτζάκη υπογραμμίζει τις διακυμάνσεις της ψυχικής κατάστασης των ηρώων χωρίς να γίνεται επιδεικτική. Τα σκηνικά της Νόνας Σούντη, λιτά αλλά απολύτως λειτουργικά, δημιουργούν έναν χώρο που μοιάζει ασφαλής και απειλητικός ταυτόχρονα – μια οικιακή παγίδα.

Πως τα πάει η καημένη η γυναίκα σου; – Dulcie (Αγγελική Παναγιωτοπούλου)
Είναι πολύ καλύτερα! – Ray
Ευαίσθητο πλάσμα! Πρέπει να σου είναι…. βάρος τώρα! – Dulcie
Μέρα με την μέρα γίνεται πιο δυνατή! – Ray

Ωστόσο, το μεγαλύτερο βάρος της παράστασης πέφτει στους δύο ερμηνευτές, που βρίσκονται σε μια συνεχή εναλλαγή ρόλων, διαθέσεων και ηλικιών. Ο Αλέξανδρος Καναβός κινείται με εκπληκτική άνεση από τον σκληρό αστυνομικό στο παιδί με ειδικές ανάγκες, από ύφος σε ύφος και από σώμα σε σώμα. Υπάρχουν στιγμές που μοιάζει να αλλάζει όχι μόνο χαρακτήρα, αλλά και φυσιογνωμία. Η Αγγελική Παναγιωτοπούλου σμιλεύει με πάθος μια σειρά από αντιφατικές περσόνες: από την αθώα μητέρα μέχρι την ενοχλητικά ευσεβή χριστιανή ή τη μοιραία γυναίκα. Η ενέργεια και η αφοσίωσή της πάνω στη σκηνή είναι καθηλωτικές.

Ray! Πως τελειώνει εκείνη η ιστορία; Η ιστορία με το κοριτσάκι και τον λύκο! Έχει καλό τέλος; – Dulcie
Την σώζει ο ξυλοκόπος με ένα τσεκούρι! – Ray
Είναι και αυτό μια παρηγοριά! Βέβαια εκείνη δεν έλειπε τόσο καιρό! Επίσης εκείνη ήταν ένα καλό κορίτσι… – Dulcie

Κλείνοντας τα μάτια, η αριστουργηματική εναλλαγή των φωνών και των χαρακτήρων σε κάνει να ξεχνάς πως πίσω από τους δύο αυτούς πρωταγωνιστές βρίσκεται το ίδιο πρόσωπο. Δυο εξαιρετικά ταλαντούχοι άνθρωποι κατορθώνουν να γεμίσουν ολόκληρη τη σκηνή, δημιουργώντας την αίσθηση πως μπροστά σου βρίσκεται ένας ολόκληρος θίασος. Ελίσσονται, μεταμορφώνονται, κάθε φορά ενσαρκώνουν έναν νέο χαρακτήρα. Η πρόζα, η φωνή, η ενέργειά τους—όλα είναι τόσο αρμονικά και αριστουργηματικά δοσμένα. Δυο χαρισματικές παρουσίες σε παρασύρουν μέσα στην περίεργη ατμόσφαιρα και το αίνιγμα της ιστορίας, καλώντας σε να το λύσεις μαζί τους.

Εσύ δίνεις τα χάπια στην γυναίκα σου; Έτσι δεν είναι; – Veronica Vale (Αγγελική Παναγιωτοπούλου)
Δεν ήταν πολύ καλά τελευταία! – Ray
Ποτέ της δεν ήταν καλά! – Veronica Vale

Καθώς η ιστορία προχωρά, το κουβάρι μοιάζει να ξετυλίγεται, μόνο και μόνο για να ξαναδεθεί ακόμη πιο σφιχτά. Δεν είναι τα μυστικά των γειτόνων που τρομάζουν, αλλά αυτά που γνωρίζουν και σιωπούν. Μια κοινότητα που δείχνει να ξέρει κάτι παραπάνω και να το αποφεύγει συστηματικά, σαν να προστατεύει όχι το παιδί, αλλά την ίδια τη συλλογική της ψευδαίσθηση.

Όλη της η αθωότητα πήγε χαμένη! – Veronica Vale

Στο τέλος, αυτό που μένει δεν είναι η απάντηση στο αν η Ruby χάθηκε ή αν υπήρξε ποτέ. Είναι η διαρκής ταλάντευση των γονιών ανάμεσα σε αυτό που συνέβη και σε αυτό που δεν αντέχουν να παραδεχτούν ότι συνέβη. Η παράσταση «Ruby Moon» δεν αφηγείται απλώς μια εξαφάνιση· αφηγείται τον τρόμο της αλήθειας που διαρκώς αλλάζει μορφή.

Είναι απλώς ένας περίεργος τύπος. Ο κόσμος είναι γεμάτος με τέτοιους! – Ray
Δεν σημαίνει ότι θα έπρεπε να τους εμπιστεύομαι! – Veronica Vale
Δεν τους εμπιστεύομαι! – Ray
Ούτε εμένα εμπιστεύεσαι! – Veronica Vale
Θέλω απλώς να τελειώνει όλο αυτό! – Ray
Αλήθεια; Αφού γουστάρεις να περιφέρεις την θλίψη σου. Βυθισμένος στο ίδιο σου το δράμα. Όμως να ξέρεις Ray δεν έχεις εφεύρει εσύ το πένθος, ούτε ανακάλυψες εσύ τον πόνο! – Veronica Vale

Μια παράσταση που τολμά να ακροβατήσει ανάμεσα στον ρεαλισμό και στο παραμύθι, στο τραύμα και στη φαντασίωση – και κερδίζει.

Σε σπίτια σαν και αυτό πολλά κακά μπορούν να συμβούν! – Sonny Jim (Αλέξανδρος Καναβός)

Πρέπει να βάλετε μια καμινάδα στο σπίτι σας κύριε Moon. Για να μπορεί να φεύγει το πένθος και η λύπη! Εισπνέουμε το πένθος σας τόσα χρόνια. Σαν μαύρο καπνό. Χωρίς καμινάδα δεν μπορεί να φύγει… – Dawn (Αγγελική Παναγιωτοπούλου)

ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ: ΕΔΩ

Αυτή η κριτική στοχεύει να προβάλει τις κεντρικές αρετές της παράστασης και να ενθαρρύνει τους αναγνώστες να βιώσουν την εμπειρία από κοντά καθώς και να δείξει τις αδυναμίες αυτής.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Επιλογή Δραματολογίου-Μετάφραση-Εικαστική αντίληψη χώρου: Μαργ. Δαλαμάγκα-Καλογήρου
Σκηνοθεσία: Ειρήνη Δερμιτζάκη

Πρωταγωνιστούν: Αλέξανδρος Καναβός, Αγγελική Παναγιωτοπούλου
Σκηνικά: Νόνα Σούντη
Βίντεο-Φωτογραφία: Κάρμεν Ζωγράφου
Μουσική: MELATONINI www.melatonini.com
Βοηθός Σκηνοθέτη: Σοφία Νικολοπούλου
Κοστούμια/Αντικείμενα: Η καλλιτεχνική ομάδα
Ηχητικά Εφέ/Επεξεργασία ήχου: Ειρήνη Δερμιτζάκη
Φώτα: Γιώργος Αγιαννίτης
Κούκλες: ΚΛΕΙΔΑΡΟΤΡΥΠΑ
Επικοινωνία: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου | Art Ensemble

Πηγή: Allaboutarts.gr