«Σ’ εσάς που με ακούτε»: Κριτική Παράστασης

Παρακολουθήσαμε την παράσταση «Σ’ εσάς που με ακούτε» στο Αμφι-θέατρο Σπύρου Ευαγγελάτου και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας μέσα από αυτήν την ανασκόπηση.

✒️ Γράφει: Σωτήρης Σουλούκος

Η παράσταση «Σ’ εσάς που με ακούτε» της Λούλας Αναγνωστάκη επιστρέφει στην Αθήνα για δεύτερη σεζόν, μετά από δύο χρόνια επιτυχίας και sold out παραστάσεων από το ΚΘΒΕ, σε παραγωγή του οργανισμού «Λυκόφως» και σκηνοθεσία του Χρήστου Θεοδωρίδη. Στο Αμφι-Θέατρο Σπύρου Ευαγγελάτου, το κοινό έρχεται αντιμέτωπο με ένα έντονα σύγχρονο και ανθρώπινο έργο, που αναδεικνύει την ανάγκη για ουσιαστική ελευθερία, κοινωνική δικαιοσύνη και σεβασμό στη διαφορετικότητα.

Η δράση διαδραματίζεται στο Βερολίνο, σε ένα χρονικό παρόν γεμάτο κοινωνικές αναταράξεις, λίγες ώρες πριν από μια μεγάλη ειρηνική συγκέντρωση. Μέσα σε ένα σπίτι, άνθρωποι διαφορετικών προελεύσεων και εμπειριών ξεδιπλώνουν τις αγωνίες, τις ήττες, τις ελπίδες τους. Η Αναγνωστάκη μας καλεί να δούμε μέσα από αυτούς τον εαυτό μας και να αναρωτηθούμε: τι φοβόμαστε, τι ονειρευόμαστε, και ποιο αύριο μάς ανήκει.

«Σε εσάς που με ακούτε»: Μια κραυγή από το χθες για το σήμερα στο Αμφι-θέατρο Σπύρου Ευαγγελάτου

Η θεατρική παράσταση «Σε εσάς που με ακούτε» της Λούλας Αναγνωστάκη δεν είναι απλώς ένα θεατρικό έργο – είναι μια κραυγή. Μια εξομολόγηση. Ένα μωσαϊκό φωνών που συναντιούνται σε έναν χώρο οριακό, εκεί που το ιδιωτικό διαπλέκεται με το δημόσιο, και το προσωπικό γίνεται πολιτικό. Σ’ ένα παλιό σπίτι του Βερολίνου, οι ήρωες αναζητούν τρόπο να υπάρξουν. Μέσα σε ένα περιβάλλον πολιτικής αναταραχής, κοινωνικής πίεσης και προσωπικών τραυμάτων, κάθε φωνή προσθέτει ένα κομμάτι στο παζλ της συλλογικής διαμαρτυρίας.

Το έργο μας μεταφέρει στο Βερολίνο του 2001, στο πλαίσιο ενός φιλειρηνικού φόρουμ. Στο σπίτι του Χανς και της Μαρίας – ενός πολυεθνικού, πολυγλωσσικού μικρόκοσμου – συναντώνται η Σοφία, ο Άγης, ο Ιβάν και αργότερα η Έλσα με τον Νίκο και τον Τζίνο. Η κάθε ιστορία είναι μοναδική, μα και συνδεδεμένη με τις άλλες. Κάθε χαρακτήρας κουβαλά το δικό του φορτίο: μνήμη, ενοχή, απώλεια, ανάγκη, λύτρωση. Το παρελθόν μια πληγή μέσα τους. Το αύριο όμως είναι που έχει την ελπίδα. Τι μας κρατάει; Τι μας κρατούσε; Τι θα μας κρατήσει;

Το έργο κορυφώνεται όταν, μέσα από ένα σκηνικό παιχνίδι-πρόβα, όλοι οι χαρακτήρες παίρνουν το μικρόφωνο και μιλούν. Όχι πια ως ρόλοι, αλλά ως άνθρωποι. Μοιράζονται τη δική τους αλήθεια, την προσωπική τους επανάσταση. Εκεί, η χρήση του μικροφώνου μετατρέπεται σε σκηνοθετικό εργαλείο εσωτερικής απογύμνωσης. Η ουσία δεν είναι τι καταθέτουν – αλλά ότι τολμούν να καταθέσουν. Μιλούν σε μια νοητή διαδήλωση, όχι μόνο προς το κοινό, αλλά κυρίως για το κοινό.

Η σκηνοθετική προσέγγιση αξιοποιεί έξυπνα το ηχητικό και οπτικό περιβάλλον, όπου οι ήχοι από τις διαδηλώσεις, οι προσωπικές επιλογές και η πολυγλωσσία δεν είναι διακοσμητικά στοιχεία αλλά ουσιώδη δομικά μέρη του λόγου διαμαρτυρίας. Το έργο δεν υμνεί την επανάσταση με μεγάλα λόγια. Μιλά για την ανάγκη της αφύπνισης – μέσα από την προσωπική ευθύνη, το βίωμα, την αλήθεια του καθενός.

Εκπληκτικές οι ερμηνείες όλων των ηθοποιών. Ο καθένας με την προσωπική του εσωτερική φλόγα, αφήνει τη δική του σφραγίδα στην αφήγηση. Ο λόγος τους δεν είναι απλώς εκφορά – είναι κραυγή, είναι ανάσα. Είναι μια σκηνή πολυφωνίας όπου κάθε φωνή γίνεται αναγκαία. Όλοι υφαίνουν μαζί το κείμενο της ζωής τους, ο καθένας με τη δική του πινελιά. Το δικό του χρώμα.

Οι ερμηνείες των ηθοποιών στην παράσταση συνθέτουν ένα πολυφωνικό σύνολο, όπου κάθε χαρακτήρας αναδεικνύεται με μοναδικότητα και βάθος. Η Μαρία Μπαγανά αποδίδει με ευαισθησία μια γυναίκα, μια μητέρα, που παλεύει με τις εσωτερικές της συγκρούσεις και την ανάγκη για απελευθέρωση. Ο Γιώργος Κισσανδράκης, μια απόλυτα ήρεμη δύναμη, που αποτυπώνει την αποδοχή και τη σιωπηλή στήριξη. Ο Χάρης Τσιτσάκης φέρνει έναν χαρακτήρα γεμάτο ζεστασιά, όπου κάθε του βλέμμα και κάθε του κίνηση ενισχύει την ατμόσφαιρα της παράστασης με μια ιδιαίτερη αίσθηση. Η Σεμίραμις Αμπατζόγλου, ως Τρούντελ, μεταφέρει την ένταση και την αποφασιστικότητα μιας γυναίκας που διεκδικεί τη φωνή της. Ο Πάρης Αλεξανδρόπουλος δίνει ζωή στον Τζίνο, έναν χαρακτήρα γεμάτο ενέργεια και πάθος για αλλαγή. Ο Νικόλας Δροσόπουλος, αποτυπώνει με συγκινητικό τρόπο την αγωνία και την ελπίδα ενός ανθρώπου που αναζητά τη θέση του στον κόσμο.

Ξεχωρίζει η Ελένη Θυμιοπούλου – μια δυναμική, αεικίνητη παρουσία. Την παρακολουθήσαμε να κινείται αδιάκοπα στη σκηνή, ετοιμάζοντας ένα γεύμα για τους καλεσμένους της, παίζοντας, χορεύοντας, προσφέροντας – όχι μόνο φαγητό, αλλά συναίσθημα, προσοχή, ζωή. Με την παρουσία της γίνεται η οικοδέσποινα μιας εποχής και μιας συλλογικής μνήμης. Μια μάνα, μια αδελφή, μια φίλη που προσπαθεί να κρατήσει όρθια την τραπεζαρία του κόσμου της, όσο όλα γύρω μοιάζουν έτοιμα να καταρρεύσουν.

Ο Νίκος Μήλιας, στον ρόλο του Άγη, αποδίδει την ένταση και την αποφασιστικότητα ενός ανθρώπου που αγωνίζεται για τις ιδέες του. Υποδύεται ένα χαρακτήρα βαθιά δοτικό και ευαίσθητο. Θέλει να προστατεύει τους ανθρώπους του, να στέκεται απέναντι στην αδικία και να στηρίζει όσους δεν έχουν φωνή. Δεν αντέχει την αδυναμία και την αδικία – όχι γιατί τις περιφρονεί, αλλά γιατί τις νιώθει σαν δικές του πληγές. Αγωνίζεται διαρκώς για ένα πιο δίκαιο αύριο, κουβαλώντας όχι μόνο τα δικά του τραύματα, αλλά και εκείνα των άλλων, σαν βάρος που δεν μπορεί – ή δεν θέλει – να αφήσει πίσω.

Τέλος, η Χρυσή Μπαχτσεβάνη, ως Σοφία, φέρνει στη σκηνή την ευαισθησία και τη δύναμη μιας γυναίκας που παλεύει με τις μνήμες και τις ελπίδες της. Η Σοφία εκφράζει μια βαθιά προσωπική ανάγκη να μιλήσει για τον πόνο και τις τραυματικές εμπειρίες της. Έχει περάσει από πολλές δύσκολες καταστάσεις στη ζωή της, και αυτές οι εμπειρίες την έχουν φορτώσει με ένα τεράστιο βάρος, που νιώθει ότι πρέπει να κουβαλήσει μόνη της. Όλοι μαζί δημιουργούν μια παράσταση που αγγίζει βαθιά τον θεατή, αναδεικνύοντας τις ανθρώπινες πτυχές των χαρακτήρων και τα διαχρονικά ζητήματα που θίγει το έργο.

Το σκηνικό παραπέμπει ξεκάθαρα σε ένα σπίτι αλλοτινό, της δεκαετίας του τότε – με παλιά έπιπλα, μια αίσθηση εγκατάλειψης και νοσταλγίας. Και συγχρόνως, είναι τόσο οικείο. Σαν ένα σημερινό σπίτι που δεν έχει ανακαινιστεί. Που ο χρόνος το έχει αφήσει μισό – σαν τους ανθρώπους του. Βγαλμένο από ταινίες της εποχής, το σκηνικό μας βυθίζει σε ένα παρελθόν γεμάτο βάρος, που όμως μοιάζει τραγικά παρόν.

Η θεατρική παράσταση «Σε εσάς που με ακούτε» είναι μια παράσταση-καθρέφτης. Αντανακλά τις πληγές του χθες, τις αγωνίες του σήμερα και την αμυδρή – αλλά υπαρκτή – ελπίδα του αύριο. Δεν χαρίζεται. Δεν κολακεύει. Μας καλεί να σταθούμε απέναντί του και να ακούσουμε. Όχι μόνο τους άλλους. Αλλά και τον εαυτό μας.

ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ: ΕΔΩ

Αυτή η κριτική στοχεύει να προβάλει τις κεντρικές αρετές της παράστασης και να ενθαρρύνει τους αναγνώστες να βιώσουν την εμπειρία από κοντά καθώς και να δείξει τις αδυναμίες αυτής.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Σκηνοθεσία, Δραματουργική Επεξεργασία, Μουσική Επιμέλεια: Χρήστος Θεοδωρίδης
Δραματουργική επεξεργασία: Ιζαμπέλα Κωνσταντινίδου
Σκηνικά: Εδουάρδος Γεωργίου
Κοστούμια: Μαρίνα Κελίδου
Χορογραφία, επιμέλεια κίνησης, βοηθός σκηνοθέτη: Ξένια Θεμελή
Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας
Βοηθός Σκηνογράφου: Δανάη Πανά
Β Βοηθός Σκηνογράφου: Ερατώ Γεωργίου
Οργάνωση παραγωγής: Ηλίας Κοτόπουλος

Παίζουν οι ηθοποιοί: Μαρία Μπαγανά, Κισσανδράκης Γιώργος, Χάρης Τσιτσάκης, Σεμίραμις Αμπατζόγλου, Πάρης Αλεξανδρόπουλος, Νικόλας Δροσόπουλος, Ελένη Θυμιοπούλου, Νίκος Μήλιας, Χρυσή Μπαχτσεβάνη.