«Σε περιμένουμε καιρό»: Κριτική Παράστασης
✒️Γράφει: Σωτήρης Σουλούκος
Παρακολουθήσαμε την παράσταση «Σε περιμένουμε καιρό» στο Θέατρο Επί Κολωνώ και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας.
Για τίποτα δεν είστε! Τίποτα δεν θα κάνετε στην ζωή σας. Αμόρφωτοι, αγράμματοι, απαράδεκτοι. Αλλά ξέρετε τι; Μου αρέσει αυτό που βλέπω! Ένα μεγάλο τελευταίο γραφείο. Για εκεί είστε. Όλοι για το τελευταίο θρανίο! – Καθηγητής
«Σε περιμένουμε καιρό»: Μια τάξη στο περιθώριο μαθαίνει να βλέπει τον άλλον!
Μια σχολική τάξη που έχει ήδη χαρακτηριστεί: «ανίκανη», «χειρότερη», «προβληματική». Μια τάξη από μαθητές ανομοιογενείς, που δεν μοιάζουν να έχουν τίποτα κοινό — παρά μόνο το ότι βρίσκονται όλοι στο περιθώριο ενός συστήματος που δεν τους χωρά. Άλλοι μένουν από συνήθεια, άλλοι από υποχρέωση. Συνυπάρχουν, αλλά δεν επικοινωνούν. Όχι ακόμη.
Ένα γεγονός γίνεται η αφορμή για να εκραγούν όλα όσα μέχρι τότε έμεναν κρυφά. Οι ισορροπίες διαλύονται, οι μαθητές στρέφονται ο ένας απέναντι στον άλλον. Κατηγορίες, εντάσεις, ανάγκη για έναν ένοχο. Ποιος θα την πληρώσει; Ποιος θα γίνει ο αποδιοπομπαίος τράγος; Και πίσω από αυτό, ένα πιο σκληρό ερώτημα: πώς υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου όταν όλοι σε έχουν ήδη καταδικάσει ως «άχρηστο»;
Ρε έχετε καταλάβει τι κάνουμε; Αλληλοκατηγορούμαστε! Είναι πραγματικά η πρώτη φορά που δεν κάναμε τίποτα εμείς. Δεν φταίμε εμείς! Αυτό θα πούμε και θα το υποστηρίξουμε! Δεν υπάρχει ένοχος! […] Μας έχουν εδώ πέρα κάθε μέρα και μας κατηγορούν για όλα! Ε λοιπόν αυτήν την φορά δεν φταίμε εμείς! – Μαθήτρια
Σιγά σιγά, όμως, η ένταση μετατρέπεται σε κάτι άλλο. Ο καθένας παίρνει τον λόγο και αφηγείται τη δική του ιστορία. Όχι για να δικαιολογηθεί, αλλά για να ακουστεί. Τα «μαθήματα» που προκύπτουν είναι βιωματικά, προσωπικά, συχνά άβολα. Λάθη, τραύματα, μικρές ή μεγάλες στιγμές που διαμόρφωσαν αυτούς τους νέους ανθρώπους. Κοινός τους τόπος: η απόρριψη — ή ο φόβος της.
Ο Αργύρης Βογιάρης φέρνει στη σκηνή έναν χαρακτήρα που τολμά να εκτεθεί. Μιλά για τη σεξουαλική του ταυτότητα χωρίς προστατευτικά φίλτρα, χρησιμοποιώντας τον χορό και τη μουσική ως μέσα εξομολόγησης. Η κίνησή του δεν είναι απλώς εκφραστική — είναι μια προσπάθεια να ακουστεί, να γίνει κατανοητός. Μέσα από αυτή τη διαδρομή, αναδεικνύεται όχι μόνο ο φόβος της αποδοχής από τους άλλους, αλλά και η αυστηρότητα με την οποία αντιμετωπίζει ο ίδιος τον εαυτό του. Η ερμηνεία του ισορροπεί ανάμεσα στην εξωστρέφεια και μια βαθιά εσωτερική ευαλωτότητα.
Ο Κωνσταντίνος Καραγεώργος εμφανίζεται αρχικά ως μια σκληρή, απόμακρη φιγούρα, σχεδόν απρόσιτη. Σταδιακά, όμως, αυτή η εικόνα ραγίζει. Πίσω από την επιθετικότητα αποκαλύπτεται η ανάγκη για προσοχή, για αναγνώριση, για παρουσία. Η βία που εκφράζει δεν λειτουργεί απλώς ως αντίδραση, αλλά ως άμυνα — ένας τρόπος να προστατευτεί από την αδιαφορία και την απόρριψη. Η μετάβαση αυτή αποδίδεται με φυσικότητα, δίνοντας στον χαρακτήρα μια πολυπλοκότητα που ξεπερνά το στερεότυπο του «σκληρού» εφήβου.
Η Χρυσάνθη Μαρκέτου λειτουργεί ως ένα ουσιαστικό αντίβαρο μέσα στη σκηνική ένταση, προτείνοντας την αλληλεγγύη όχι ως έννοια, αλλά ως πράξη. Η παρουσία της φέρνει μια ήρεμη δύναμη, μια ανάγκη για σύνδεση. Μιλά για τη σημασία του να νοιάζεσαι, να παρατηρείς τον άλλον, να μην προσπερνάς. Υπενθυμίζει πως, ακόμη και μέσα σε ένα περιβάλλον σύγκρουσης, υπάρχει χώρος για μικρές κινήσεις που μπορούν να αλλάξουν τη δυναμική.
Πόσες φορές έχεις δει να συμβαίνει κάτι που δεν θα έπρεπε να συμβαίνει; Και σκέφτεσαι οτι κάτι θα έπρεπε να πεις και δεν το είπες γιατί σκέφτηκες οτι θα το πει κάποιος άλλος και δεν το είπε; […] Και αν δεν πεθαίνουμε ο ένας για τον άλλον είμαστε κιόλας νεκροί! Όταν τα χέρια μας ενώνουν, εκεί είναι η πραγματική επαναστάτη και ίσως τότε ο κόσμος να αλλάζει!
Ο Χρήστος Τζον Μούσλλι αναδεικνύει με εσωτερικότητα τη δυσκολία της ταυτότητας. Ο χαρακτήρας του κινείται διαρκώς «ανάμεσα» — ούτε εδώ, ούτε εκεί — κουβαλώντας μια αίσθηση αστάθειας και αναζήτησης. Δεν διεκδικεί με ένταση, αλλά με μια σιωπηλή αγωνία που γίνεται αισθητή. Αυτή η ενδιάμεση κατάσταση αποτυπώνεται με λεπτότητα, κάνοντας τον θεατή να σταθεί πάνω στο αίσθημα του «ανήκειν».
«Σαν Έλληνας»! Για τον κύριο Σπύρο είμαι «Σαν Έλληνας» αλλά για τον θείο μου πίσω στην Αλβανία είμαι… «Σαν Αλβανός». Λίγο από όλα! […] Δεν ξέρω με ποιόν να συμφωνήσω, με ποιόν να διαφωνήσω. Δεν έχω μια ταυτότητα. Και θέλω να έχω ταυτότητα. Θέλω! Θέλω να έχω μια ταυτότητα να ξέρω με ποιον διαφωνώ, με ποιον συμφωνώ!
Η Βάσω Παγιοπούλου αποδίδει με αμεσότητα την πίεση της οικογενειακής εικόνας και το βάρος των προσδοκιών. Μέσα από μικρές, αναγνωρίσιμες στιγμές — όπως ένα οικογενειακό τραπέζι — αποκαλύπτεται η αμηχανία, η έκθεση, αλλά και η ανάγκη να ανταποκριθεί σε έναν ρόλο που ίσως δεν της ανήκει. Η ερμηνεία της ισορροπεί ανάμεσα στη συγκράτηση και την εσωτερική ένταση.
Η Μαριάννα Παπαευθυμίου φέρνει στη σκηνή μια από τις πιο φορτισμένες στιγμές της παράστασης. Η εξομολόγησή της, βαθιά και άμεση, αγγίζει το ζήτημα της απόρριψης με τρόπο που δύσκολα αφήνει τον θεατή ανεπηρέαστο. Χωρίς υπερβολές, αφήνει το συναίσθημα να αναδυθεί σταδιακά, δίνοντας χώρο στη σιωπή και στη μνήμη.
Η Αφροδίτη Σαραντέα φωτίζει τις αντιφάσεις μιας σύγχρονης πραγματικότητας που περιστρέφεται γύρω από την εικόνα. Ο χαρακτήρας της κινείται σε έναν κόσμο προβολής, όπου η εξωστρέφεια δεν συνοδεύεται απαραίτητα από ουσιαστική σύνδεση. Πίσω από την επιφάνεια, διακρίνεται μια αμηχανία και μια ανάγκη για αποδοχή, που αποκαλύπτει τις ρωγμές αυτού του τρόπου ζωής.
Η παρουσία του καθηγητή στην αρχή, επιθετική και υποτιμητική, λειτουργεί ως αντανάκλαση ενός συστήματος που δεν ακούει, αλλά κρίνει. Που δεν στηρίζει, αλλά αποκλείει.
Η σκηνοθεσία των Βίκτωρα Νασιούλα και Νίκης Χρυσοφάκη είναι άμεση και ευρηματική. Από την πρώτη στιγμή, ο θεατής νιώθει πως βρίσκεται μέσα σε μια πραγματική σχολική αίθουσα. Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα είναι η χρήση της παύσης: ο χρόνος σταματά και δίνεται χώρος στην προσωπική εξομολόγηση. Το «τώρα» παγώνει, για να ακουστεί το «μέσα».
Στο τέλος, χωρίς διδακτισμό, έρχεται μια μορφή σύνδεσης. Οι διαφορές δεν εξαφανίζονται, αλλά παύουν να είναι εμπόδιο. Οι μαθητές αρχίζουν να βλέπουν ο ένας τον άλλον — πραγματικά. Να νοιάζονται. Να καταλαβαίνουν. Και αυτό, ίσως, είναι το πιο ουσιαστικό σημείο της παράστασης.
Οι επτά ηθοποιοί λειτουργούν ως σύνολο με ενέργεια και αμεσότητα που δύσκολα αγνοείται. Υπάρχει μια ειλικρίνεια στις ερμηνείες τους που κάνει τις ιστορίες να μοιάζουν αληθινές. Χωρίς υπερβολές, χωρίς επιτήδευση. Μιλούν, κινούνται, σιωπούν — και σε όλες αυτές τις στιγμές επικοινωνούν.
Η παράσταση αγγίζει ζητήματα όπως η συμπερίληψη, ο ρατσισμός, η φιλία, η ανάγκη να ανήκεις κάπου. Δεν προσπαθεί να δώσει απαντήσεις, αλλά να ανοίξει έναν χώρο. Έναν χώρο όπου ακούγονται όσα συνήθως μένουν κρυφά.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο σημαντικό: ότι αυτά που λέγονται επί σκηνής, είναι τα ίδια που λέγονται χαμηλόφωνα — ή δεν λέγονται ποτέ.
ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ: ΕΔΩ
Αυτή η κριτική στοχεύει να προβάλει τις κεντρικές αρετές της παράστασης και να ενθαρρύνει τους αναγνώστες να βιώσουν την εμπειρία από κοντά καθώς και να δείξει τις αδυναμίες αυτής.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Σκηνοθεσία: Βίκτωρ Νασιούλας, Νίκη Χρυσοφάκη
Trailer: Μυρτώ Γρηγορίου
Trailer Sound Design: Philip Paul
Παίζουν οι ηθοποιοί: Αργύρης Βογιάρης, Κωνσταντίνος Καραγεώργος, Χρυσάνθη Μαρκέτου, Χρήστος Τζον Μούσλλι, Βάσω Παγιοπούλου, Μαριάννα Παπαευθυμίου, Αφροδίτη Σαραντέα
Πρόγραμμα Παραστάσεων:
Πέμπτη 07/05, ώρα 22:00 | Σάββατο 09/05, ώρα 20:00
Τρίτη 12/05, ώρα 22:00 | Πέμπτη 14/05, ώρα 20:00
Παρασκευή 15/05, ώρα 20:00 | Κυριακή 17/05, ώρα 22:00
Διάρκεια: 60’
