«Σεσουάρ για Δολοφόνους»: Κριτική Παράστασης
Παρακολουθήσαμε την παράσταση «Σεσουάρ για Δολοφόνους» 3ος χρόνος στο Θέατρο Λαμπέτη και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας μέσα από αυτήν την ανασκόπηση.
✒️ Γράφει: Ιωάννης Αρμυριώτης
Το «Σεσουάρ για δολοφόνους», η πανέξυπνη κωμωδία των Mπρους Τζόρνταν & Μέριλιν Έιμπραμς συνεχίζεται για 16η χρονιά στην Ελλάδα!
Παρακολουθώ την παράσταση από πάρα πολύ μικρός. Είναι ένα έργο που κάθε φορά που θα το δω, με όποιο θίασο, γελάω με την ψυχή μου.
Μια παράσταση γεμάτη γέλιο, πανέξυπνες και ξεκαρδιστικές ατάκες, εξαιρετικά ταλαντούχους ηθοποιούς και ξεκαρδιστικούς και απόλυτα φυσικούς αυτοσχεδιασμούς από όλο τον θίασο.
Αν μπορούσα να περιγράψω τον θίασο με μια λέξη, αυτή θα ήταν «Ταλέντο». Ταλέντο διότι σε μια τόσο απαιτητική παράσταση, γεμάτη αυτοσχεδιασμούς, ανατροπές και διάδραση με το κοινό, όλος ο θίασος καταφέρνει να εναρμονιστεί και να κινητοποιηθεί κατευθείαν στις απαιτήσεις αυτές.
Ένα πολύ ευχάριστο, ανάλαφρο και ξεκούραστο διάλλειμα από την καθημερινότητα.
Ο Ιωάννης Απέργης πρόκειται για έναν ηθοποιό μορφή! Το ύφος του, οι κινήσεις του, οι ατάκες του, η τόσο εύστροφη και άμεση διάδραση με το κοινό είναι μερικά στοιχεία που τον καθιστούν ένα από τα διαμάντια αυτής της παράστασης.
Ο Δημήτρης Μακαλιάς, ένας ταλαντούχος και τόσο απλός άνθρωπος. Άμεσος και επικοινωνιακός. Ο μοναδικός ρόλος που βρίσκεται, ίσως, σε όλη την παράσταση πάνω στην σκηνή, επικοινωνεί με το κοινό και καταφέρνει να κάνει τους θεατές να γελάσουν με την ψυχή τους. Συγχαρητήρια για την ισορροπημένη και άμεση επικοινωνία του με το κοινό.
Οι γυναίκες της παράστασης Αρετή Πασχάλη και Άνδρη Θεοδότου είναι δυο ταλαντούχα πλάσματα. Καταφέρνουν με απόλυτη φυσικότητα να παίξουν τους ρόλους τους δίνοντας η κάθε μια σε αυτόν μια δική της ταυτότητα. Δεν μπορούσα να σταματήσω να γελάω με τις ατάκες της Σόφης (Αρετή Πασχάλη) και κυρίως με αυτές που ήταν αυτοσχέδιες καθώς επικοινωνούσε με το κοινό. Μια έκπληξη μέσα στην παράσταση, ένα φωτεινό διαμάντι.
Τέλος, ο Θανάσης Βισκαδουράκης και ο Αλέξανδρος Παπατριανταφύλλου κλείνουν αυτόν τον ταλαντούχο θίασο. Κάθε ένας προσθέτει το δικό του κωμικό στοιχείο στο ρόλο καθιστώντας την παράσταση μια διαχρονική και απόλυτα πετυχημένη κωμωδία.
Σας ευχαριστούμε, κάθε χρόνο, για αυτό που μας προσφέρετε! Μια must παράσταση που δεν πρέπει να χάσει κανείς. Μην κάνετε το λάθος να τη χάσετε! Την προτείνουμε ανεπιφύλακτα! Τελευταίες παραστάσεις μέχρι 28 Απριλίου. Προλάβετε!
Αυτή η κριτική στοχεύει να προβάλει τις κεντρικές αρετές της παράστασης και να ενθαρρύνει τους αναγνώστες να βιώσουν την εμπειρία από κοντά καθώς και να δείξει τις αδυναμίες αυτής.
Σημαντική σημείωση
Από την Τετάρτη 11 Οκτωβρίου, ο χαριτωμένος κομμωτής Τόνυ θα υποδέχεται τον κόσμο στο θέατρο Λαμπέτη, στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας για 3η συνεχή χρονιά! Η σκηνοθεσία είναι του Νικορέστη Χανιωτάκη και τη διασκευή υπογράφει ο Θοδωρής Πετρόπουλος.
Η αγαπημένη διαδραστική παράσταση, η πιο αλλοπρόσαλλη και απολαυστική “Who done it” κωμωδία, απευθύνεται σε όλες τις ηλικίες που αγαπούν το χιούμορ, το μυστήριο και το να γίνονται μέρος της παράστασης!
Οι ύποπτοι που βρίσκονται επί σκηνής, απευθύνονται όλο και περισσότερο στο κοινό που τους παρακολουθεί και το προκαλούν να γίνει πιο παρατηρητικό, πιο καχύποπτο και να απαντήσει στο σατανικό ερώτημα:
Ποιος είναι τελικά ο δολοφόνος της Αμαλίας Τσαλίκογλου; Ιδού το σατανικό μυστήριο!
Ο τσαχπίνης κομμωτής Τόνυ (Ιωάννης Απέργης), η μεγαλοαστή κυρία Χατζηπατέρα (Άνδρη Θεοδότου), η ροζ τσιχλόφουσκα-βοηθός πιστολάκι Σόφη (Αρετή Πασχάλη) ή ο μυστηριώδης αντικέρ Λεωνίδας Πέτροβας, (Αλέξανδρος Παπατριανταφύλλου);
Θα μπορούσε να είναι ο καθένας από αυτούς, διότι ο αστυνόμος Σταύρος Σταυράκος (Δημήτρης Μακαλιάς) θεωρεί ότι είναι όλοι ύποπτοι! Μαζί του και ο πανέξυπνος (;) βοηθός του ο Πανάγος (Θανάσης Βισκαδουράκης)!
Μία μικρή υπενθύμιση της υπόθεσης: Το έργο εκτυλίσσεται στο κομμωτήριο «Studio Antony». Κάπου στην Αθήνα. Μία μέρα η ιδιοκτήτρια του κτιρίου, που ζει στον πάνω όροφο, βρίσκεται δολοφονημένη και οι υποψίες πέφτουν στους εργαζόμενους και τους πελάτες του κομμωτηρίου. Οι θεατές της παράστασης καλούνται να βρουν τον δολοφόνο, με αποτέλεσμα κάθε βράδυ το έργο να έχει διαφορετικό φινάλε!
