«Στρατηγικές του έρωτα»: Κριτική Παράστασης
✒️Γράφει: Δρ. Σωτήρης Σουλούκος
Παρακολουθήσαμε την παράσταση «Στρατηγικές του έρωτα» στο Θέατρο Θησείον και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας.
«Στρατηγικές του έρωτα»: Όταν ο έρωτας είναι η μεγαλύτερη δύναμη!
Η παράσταση «Στρατηγικές του έρωτα» ξεκινά σχεδόν τελετουργικά. Η μουσική της εισαγωγής, μεσαιωνική, επιβλητική και πομπώδης, θυμίζει soundtrack από επική ταινία ή ιστορία υπερηρώων, δημιουργώντας από τα πρώτα λεπτά μια αίσθηση μεγαλείου. Κι όμως, αυτή η σοβαροφάνεια ανατρέπεται αμέσως μόλις ο θίασος εμφανίζεται στη σκηνή. Με χιούμορ, αμεσότητα και παιχνιδιάρικη διάθεση, οι ηθοποιοί προλογίζουν την ιστορία και προετοιμάζουν το κοινό για όσα πρόκειται να ακολουθήσουν. Από την αρχή γίνεται σαφές πως τίποτα δεν αντιμετωπίζεται με αυστηρότητα· όλα περνούν μέσα από τη σάτιρα, την υπερβολή και τη χαρά του θεάτρου.
Η υπόθεση περιστρέφεται γύρω από ανθρώπινες σχέσεις, ερωτικά αδιέξοδα, παρεξηγήσεις και μικρές απάτες. Παντρεμένοι που δεν αντέχουν ο ένας τον άλλον, ανύπαντροι που αδυνατούν να βρουν το ταίρι τους, άνθρωποι που ψάχνουν διαρκώς τον έρωτα και τελικά μπλέκονται σε παιχνίδια εξουσίας, μεταμφιέσεων και εξαπάτησης. Οι διάλογοι είναι γρήγοροι, γεμάτοι έξυπνες ατάκες και σύγχρονες αναφορές, ενώ το γέλιο προκύπτει αβίαστα όχι μόνο μέσα από τα λόγια αλλά και από τις κινήσεις, τα βλέμματα και τις σωματικές αντιδράσεις των ηθοποιών.
Ιδιαίτερα ευρηματική είναι η χρήση της παρενδυσίας, που δεν λειτουργεί απλώς ως εύκολο κωμικό εύρημα αλλά ως εργαλείο πλήρους ανατροπής της «φυσικής τάξης» των πραγμάτων. Ο ιερέας αποκτά θηλυκή χροιά, ενώ η χήρα μητέρα αριστοκράτισσα αποκτά έντονα αρρενωπά χαρακτηριστικά, δημιουργώντας συνεχώς ένα παιχνίδι ανάμεσα στα φύλα, στις κοινωνικές συμβάσεις και στις προσδοκίες των ηρώων. Οι μεταμορφώσεις των προσώπων είναι συνεχείς και γίνονται με τέτοια άνεση, ώστε οι ηθοποιοί μοιάζουν να αλλάζουν χαρακτήρες μπροστά στα μάτια του κοινού χωρίς καμία προσπάθεια.
Η διάδραση με το κοινό είναι από τα πιο δυνατά στοιχεία της παράστασης. Οι ηθοποιοί δεν φοβούνται να «σπάσουν» τη θεατρική σύμβαση, να αυτοσχεδιάσουν και να παίξουν με τις αντιδράσεις των θεατών, γεγονός που δημιουργεί μια αίσθηση ζωντάνιας και συμμετοχής. Η παράσταση μοιάζει να αναπνέει μαζί με το κοινό της.
Η Τζίνη Παπαδοπούλου είναι εξαιρετική ως γυναίκα της υψηλής κοινωνίας που προσπαθεί να διατηρήσει την αριστοκρατική της εικόνα ενώ γύρω της όλα καταρρέουν. Συνδυάζει με ακρίβεια την αυστηρότητα και την κωμική αμηχανία, δημιουργώντας έναν χαρακτήρα που κινείται ανάμεσα στο γελοίο και στο απολύτως ανθρώπινο.
Ο Ιάσονας Παπαματθαίου αποδίδει με απολαυστικό τρόπο έναν δήθεν αριστοκράτη, πίσω από τον οποίο κρύβεται ένας κανονικός απατεώνας. Διαχειρίζεται με ευκολία αυτή τη διπλή υπόσταση του ήρωα, ισορροπώντας ανάμεσα στη γοητεία και στην απάτη.
Η Τζωρτζίνα Λιώση ξεχωρίζει τόσο ως κόρη του πανδοχέα όσο και ως ιερέας, μεταμορφώνοντας εντελώς την ενέργεια και τη σωματικότητά της από ρόλο σε ρόλο. Η αλλαγή φύλου και ύφους γίνεται με απόλυτη φυσικότητα και έντονη θεατρικότητα.
Ο Θωμάς Βούλγαρης κινείται με άνεση ανάμεσα στους διαφορετικούς χαρακτήρες που υποδύεται — από πανδοχέα μέχρι χήρα και αριστοκράτη — δίνοντας κάθε φορά διαφορετικό ρυθμό και χρώμα στις σκηνές του.
Η Χριστίνα Ροκαδάκη αποδίδει με χιούμορ και λεπτότητα την αριστοκράτισσα που τελικά υποκύπτει στα βέλη του έρωτα, ενώ ο Τέλης Ζαχαράκης λειτουργεί ιδανικά ως ο δεύτερος απατεώνας της ιστορίας, συμπληρώνοντας εξαιρετικά το δίδυμο των δύο ανδρών.
Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στον Πάνο Μαλικούρτη, που μέσα από εντελώς διαφορετικές εμφανίσεις καταφέρνει να προκαλεί συνεχώς γέλιο. Με τη στάση του σώματος, τις κινήσεις, το βλέμμα και τον τρόπο που χειρίζεται τις παύσεις, δημιουργεί μερικές από τις πιο απολαυστικές στιγμές της παράστασης.
Η σκηνοθεσία του Τάσου Πυργιέρη αξιοποιεί εξαιρετικά τον χώρο, δίνοντας στην παράσταση αίσθηση μεγαλοπρέπειας χωρίς να χάνει ποτέ τον παιχνιδιάρικο χαρακτήρα της. Η μαζική είσοδος και έξοδος του θιάσου, η χρήση ολόκληρου του χώρου και η συνεχής κινητικότητα δημιουργούν έναν ζωντανό θεατρικό κόσμο που δεν μένει ποτέ στάσιμος. Ακόμη και η έναρξη και το φινάλε, με όλους τους ηθοποιούς παρόντες επί σκηνής, λειτουργούν σαν γιορτή. Σαν μια υπενθύμιση πως το θέατρο, όταν παίζεται με ρυθμό, φαντασία και αληθινή διάθεση για παιχνίδι, μπορεί να γίνει μια εμπειρία βαθιά απολαυστική.
Τα κοστούμια της Ελίνας Δράκου, το μακιγιάζ της Σοφίας Καραθανάση και οι κομμώσεις της Ξένιας Μουτέν λειτουργούν καθοριστικά στη δημιουργία του ιδιαίτερου κόσμου της παράστασης. Από την πρώτη στιγμή μεταφέρουν το κοινό σε μια άλλη εποχή, χωρίς όμως να μοιάζουν μουσειακά ή αποστασιοποιημένα. Αντίθετα, διαθέτουν ζωντάνια, θεατρικότητα και έντονη προσωπικότητα, υπηρετώντας τόσο την κωμωδία όσο και τη σάτιρα του έργου.
Οι ενδυματολογικές επιλογές ενισχύουν τις κοινωνικές αντιθέσεις των ηρώων αλλά και την υπερβολή που απαιτεί η αισθητική της παράστασης. Οι αριστοκράτες εμφανίζονται με κοστούμια που αποπνέουν επιτήδευση και επίφαση κύρους, ενώ οι μεταμφιέσεις και οι παρενδυτικές στιγμές αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη δύναμη χάρη στη λεπτομέρεια και στη φροντίδα που έχει δοθεί στην εικόνα των προσώπων. Το μακιγιάζ και οι κομμώσεις δεν λειτουργούν διακοσμητικά· συμπληρώνουν τους χαρακτήρες και πολλές φορές γίνονται μέρος της ίδιας της κωμικής δράσης, τονίζοντας εκφράσεις, κινήσεις και αλλαγές ταυτότητας.
Η μουσική και η φωνητική διδασκαλία του Νίκου Παναγιωτόπουλου προσδίδουν στην παράσταση ρυθμό, συνοχή και μια αίσθηση θεατρικής γιορτής. Από τη μεγαλειώδη, σχεδόν κινηματογραφική εισαγωγή μέχρι τις πιο ανάλαφρες και σατιρικές στιγμές, η μουσική συνοδεύει διαρκώς τους ήρωες και ενισχύει τη σκηνική ενέργεια. Οι φωνές των ηθοποιών λειτουργούν συντονισμένα, με καθαρότητα και μουσικότητα, γεγονός που δίνει ιδιαίτερη ζωντάνια στις ομαδικές σκηνές και στις στιγμές άμεσης επικοινωνίας με το κοινό.
Οι φωτισμοί της Στέβης Κουτσοθανάση είναι μελετημένοι με ακρίβεια και συμβάλλουν ουσιαστικά στη θεατρική ατμόσφαιρα της παράστασης. Άλλοτε φωτίζουν τη σκηνή με ένταση και λαμπρότητα, ενισχύοντας τη φαρσική διάθεση και το κωμικό χάος, και άλλοτε δημιουργούν πιο εστιασμένες εικόνες, δίνοντας έμφαση στις μεταμορφώσεις, στις παρεξηγήσεις και στα παιχνίδια εξουσίας ανάμεσα στους χαρακτήρες. Οι αλλαγές φωτισμού ακολουθούν τον γρήγορο ρυθμό της σκηνοθεσίας και βοηθούν τη δράση να μετακινείται αβίαστα από τη μία σκηνή στην άλλη, διατηρώντας αμείωτη την ενέργεια της παράστασης.
Οι «Στρατηγικές του έρωτα» είναι μια απολαυστική, ζωντανή κωμωδία γεμάτη ρυθμό, χιούμορ και θεατρικό παιχνίδι. Με εξαιρετικές ερμηνείες, έξυπνη σκηνοθεσία και έντονη διάθεση σάτιρας, η παράσταση μετατρέπει τον έρωτα και τις ανθρώπινες αδυναμίες σε μια αληθινή θεατρική γιορτή.
ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ: ΕΔΩ
Αυτή η κριτική στοχεύει να προβάλει τις κεντρικές αρετές της παράστασης και να ενθαρρύνει τους αναγνώστες να βιώσουν την εμπειρία από κοντά καθώς και να δείξει τις αδυναμίες αυτής.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Μετάφραση | Αντώνης Γαλέος
Σκηνοθεσία – Δραματουργική Επεξεργασία | Τάσος Πυργιέρης
Κοστούμια | Ελίνα Δράκου
Μουσική – Φωνητική Διδασκαλία | Νίκος Παναγιωτόπουλος
Σχεδιασμός φωτισμών | Στέβη Κουτσοθανάση
Βοηθός σκηνοθέτη | Γιάννης Χριστοφορίδης
Ειδικές κατασκευές | Βασιλική Τσιλιγκρού
Social media | Social Wave Ath
Φωτογραφίες | Κωνσταντίνος Λέπουρης
Trailer | Γιώργος Δασκαλόπουλος
Μακιγιάζ | Σοφία Καραθανάση
Κομμώσεις | Ξένια Μουτέν
Βοηθός Ενδυματολόγου | Παρθενία Τσεκούρα
Οργάνωση – Διεύθυνση Παραγωγής | Άννα Κουρελά
Νομικός Σύμβουλος | Δημήτρης Καλοχαιρέτης
Εταιρεία Παραγωγής | Βoiling Point
Παίζουν: Τζίνη Παπαδοπούλου, Ιάσονας Παπαματθαίου, Τζωρτζίνα Λιώση, Θωμάς Βούλγαρης, Χριστίνα Ροκαδάκη, Τέλης Ζαχαράκης, Πάνος Μαλικούρτης.
