«Τα κορίτσια δεν πρέπει να παίζουν ποδόσφαιρο»: Κριτική Παράστασης

✒️Γράφει: Δρ. Σωτήρης Σουλούκος

Παρακολουθήσαμε την παράσταση «Τα κορίτσια δεν πρέπει να παίζουν ποδόσφαιρο» στο Θέατρο Μικρός Κεραμεικός και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας.

Υπόθεση: Μια 12χρονη, μια νεαρή γυναίκα και ένας μεσήλικας, άγνωστοι μεταξύ τους, βρίσκονται στο ίδιο αυτοκίνητο και μετά από ένα σοβαρό τροχαίο καταλήγουν στα επείγοντα, όπου οι συγγενείς τους αποκαλύπτουν σταδιακά τις κρυφές συνδέσεις και τα μυστικά που τους ενώνουν. Το γεγονός γίνεται αφορμή να φωτιστούν βαθιές οικογενειακές ρωγμές, ανείπωτα συναισθήματα και κοινωνικά στερεότυπα, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα το παράδοξο της εποχής: ενώ η ψηφιακή επικοινωνία κυριαρχεί, η ουσιαστική ανθρώπινη επαφή παραμένει ελλιπής. Πρόκειται για μια ιστορία αφιερωμένη σε όλα όσα έμειναν ανείπωτα, αλλά καθόρισαν ζωές.

Τι κάνει μια κοπέλα 29 χρονών, με έναν άντρα 56 και ένα κοριτσάκι 12 σε ένα αυτοκίνητο; Δηλαδή αυτό δεν σας φαίνεται καθόλου περίεργο! Το περίεργο είναι οτι κανένας από εμάς δεν ήξερε τίποτα για αυτούς τους ανθρώπους! – Μητέρα 12χρόνης (Ευγενία Παναγοπούλου)

«Τα κορίτσια δεν πρέπει να παίζουν ποδόσφαιρο»: Μυστικά, σιωπές και αλήθειες. Μια παράσταση που σε κρατά σε εγρήγορση!

Αν θέλετε να γελάσετε, να συγκινηθείτε, να προβληματιστείτε και –πάνω απ’ όλα– να «ταξιδέψετε» μέσα από μια ανθρώπινη ιστορία, τότε αυτή η παράσταση αξίζει πραγματικά να τη δείτε.

Πόσο καλά γνωρίζουμε τελικά τους ανθρώπους γύρω μας; Πόσα λέγονται και πόσα μένουν ανείπωτα; Και τι βάρος κουβαλούν όλα αυτά που δεν ειπώθηκαν;

Μέσα από γλυκά ψέματα και πικρές αλήθειες ξετυλίγεται ένα κουβάρι – μπλεγμένο, σύνθετο, ανθρώπινο. Ένα κουβάρι που ενώνει τρεις φαινομενικά άγνωστους μεταξύ τους ανθρώπους: δύο γυναίκες και έναν άντρα, οι οποίοι βρίσκονται στα επείγοντα ενός νοσοκομείου ύστερα από ένα τροχαίο ατύχημα. Επιβάτες στο αυτοκίνητο τρεις δικοί τους άνθρωποι: ένα 12χρονο κορίτσι, μια 25χρονη γυναίκα και ένας πενηντάρης άντρας. Ποιο είναι το κοινό τους σημείο; Τι είναι αυτό που τους συνδέει πραγματικά;

Θα τα μάθουμε όλα όταν ξυπνήσουν! Θα ξυπνήσουν, ε; Σου είπαν οτι θα ξυπνήσουν; – Μητέρα 12χρόνης

Καθώς ο χρόνος περνά, οι ιστορίες τους αρχίζουν να αποκαλύπτονται. Σχέσεις οικογενειακές, τραύματα, μυστικά, σιωπές. Και τότε γεννιέται ένα πιο βαθύ ερώτημα: τι συμβαίνει όταν δεν μας πονάνε αυτά που μας χωρίζουν, αλλά αυτά που μας ενώνουν;

Η ένταση χτίζεται σταδιακά, με σασπένς, συνεχείς ανατροπές και ερωτηματικά που δεν αφήνουν τον θεατή ούτε να βαρεθεί, ούτε να χαθεί. Αντίθετα, τον κρατούν διαρκώς σε εγρήγορση, παρασύροντάς τον όλο και πιο βαθιά μέσα στην ιστορία.

Η παράσταση αγγίζει, με έναν διακριτικό αλλά ουσιαστικό τρόπο, σημαντικά κοινωνικά ζητήματα: την έμφυλη βία, τα στερεότυπα, τους επιβεβλημένους ρόλους, την έλλειψη επικοινωνίας. Θίγει ακόμα και φαινομενικά «αθώα» θέματα, όπως το ποδόσφαιρο, για να αναδείξει βαθιά ριζωμένες αντιλήψεις: τα κορίτσια «δεν πρέπει» να παίζουν, ενώ τα αγόρια «οφείλουν». Μικρές φράσεις, μεγάλες αλήθειες.

Και μέσα σε όλα αυτά, ένα βασικό ερώτημα παραμένει: Ξέρουμε να ακούμε; Μπορούμε πραγματικά να κατανοήσουμε τον άλλον;

Οι ερμηνείες είναι καθοριστικές και εξαιρετικά δυνατές.

Ο Αποστόλης Ψαρρός, με λιτότητα και αμεσότητα, ενσαρκώνει έναν άνθρωπο οικείο, σχεδόν γνώριμο σε όλους μας — τον «άνθρωπο της διπλανής πόρτας». Με φυσικότητα περνά από την ηρεμία στην ένταση, αφήνοντας διαρκώς ανοιχτό το ερώτημα: ποιος είναι στ’ αλήθεια;

Η Ευγενία Παναγοπούλου κυριολεκτικά κλέβει την παράσταση. Νευρική, αυθόρμητη, ανυπόμονη — μια μορφή που θυμίζει έντονα την κλασική Ελληνίδα μάνα, με όλες τις αντιφάσεις, τη δύναμη αλλά και τις αδυναμίες της.

Η Ιωάννα Ανεμογιάννη, από την άλλη, μοιάζει με ένα πληγωμένο σπουργίτι. Εσωστρεφής, εύθραυστη, με μια θλίψη που δεν φωνάζει αλλά υπονοείται. Κρύβει κάτι — και αυτό το «κάτι» σε κρατά σε διαρκή εγρήγορση.

Το μινιμαλιστικό σκηνικό λειτουργεί απόλυτα υπέρ του έργου, δίνοντας χώρο στο κείμενο και στους ηθοποιούς να αναπνεύσουν και να αναδείξουν κάθε συναισθηματική απόχρωση. Η σκηνοθεσία υπηρετεί με ακρίβεια και ευαισθησία το έργο, χωρίς περιττές υπερβολές.

Πρόκειται για ένα εξαιρετικό κείμενο που, χωρίς διδακτισμό, ανοίγει δύσκολες αλλά απαραίτητες συζητήσεις.

Και στο τέλος, σου αφήνει κάτι πολύ απλό αλλά και πολύ δύσκολο:
Να αναρωτηθείς — πόσο καλά γνωρίζεις πραγματικά τους ανθρώπους σου;

Νόμιζα πως είχε πάει να παίξει ποδόσφαιρο και πως θα ερχόταν. Αλλά εκείνη ήταν σε ένα αυτοκίνητο κοντά στο Κιλκίς και εγώ δεν είχα ιδέα. Νόμιζα πως θα έπαιζε ποδόσφαιρο και θα ερχόταν για φαγητό! Εγώ δεν πηγαίνω ποτέ να δω τους αγώνες της. Δεν μου αρέσει το ποδόσφαιρο. Άσε που είναι μόνο για άντρες. Τα κορίτσια δεν πρέπει να παίζουν ποδόσφαιρο! Εκείνης όμως της αρέσει! – Μητέρα 12χρόνης

ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ: ΕΔΩ

Αυτή η κριτική στοχεύει να προβάλει τις κεντρικές αρετές της παράστασης και να ενθαρρύνει τους αναγνώστες να βιώσουν την εμπειρία από κοντά καθώς και να δείξει τις αδυναμίες αυτής.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Συγγραφέας: Μάρτα Μπουτσάκα
Μετάφραση: Μαρία Χατζηεμμανουήλ, Δημήτρης Ψαρράς
Σκηνοθεσία/σκηνική εγκατάσταση/φωτισμοί: Αποστόλης Ψαρρός
Κοστούμια: Κική Γραμματικοπούλου
Φωτογραφίες: Γιώργος Σαββουλίδης
Βοηθός σκηνοθέτη: Βάσω Παγιοπούλου
Αφίσα: Κωνσταντίνος Σελλάς
Τεχνικός: Χριστίνα Φυλακτοπούλου
Βίντεο: Παναγιώτης Πασχάλης

Παίζουν: Ευγενία Παναγοπούλου, Ιωάννα Ανεμογιάννη, Αποστόλης Ψαρρός
Ευχαριστίες στην Ελένη, την Ντίνα, την Παυλίνα και τον Βασίλη για την πολύτιμη βοήθειά τους.

Πηγή: Allaboutarts.gr