«The Conjuring: Last Rites» (2025): Κριτική Ταινίας

Παρακολουθήσαμε την επίσημη πρεμιέρα της ταινίας «Το κάλεσμα 4: Τελευταία Τελετουργία (The Conjuring: Last Rites)» και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας.

✒️ Γράφει: Ιωάννης Αρμυριώτης

Σήμερα, 4 Σεπτεμβρίου 2025, η ταινία «Το κάλεσμα 4: Τελευταία Τελετουργία (The Conjuring: Last Rites)» ξεκινάει να προβάλλεται στους κινηματογράφους από την Tanweer.

«Το κάλεσμα 4: Τελευταία Τελετουργία (The Conjuring: Last Rites)»: Πληροφορίες – Υπόθεση Ταινίας

Από τη New Line Cinema έρχεται η ένατη ταινία του επιτυχημένου κινηματογραφικού σύμπαντος Conjuring, με εισπράξεις που ξεπερνούν τα 2 δισεκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Η ταινία «Το Κάλεσμα: Η Τελευταία Τελετουργία (The Conjuring: Last Rites)», σε σκηνοθεσία του βετεράνου Michael Chaves, βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα και φέρνει ξανά στη μεγάλη οθόνη τους Vera Farmiga και Patrick Wilson στους εμβληματικούς ρόλους των διάσημων ερευνητών παραφυσικών φαινομένων Ed και Lorraine Warren. Σε αυτό το τελευταίο, ανατριχιαστικό κεφάλαιο του franchise, οι Warren αναλαμβάνουν μια ύστατη τρομακτική υπόθεση, αντιμετωπίζοντας μυστηριώδεις και σκοτεινές οντότητες σε μια συναρπαστική και δυνατή κινηματογραφική εμπειρία.

– Κάτι έχει αλλάξει. Κάτι δεν είναι όπως πριν… – Lorraine Warren, «The Conjuring: Last Rites»

«Το κάλεσμα 4: Τελευταία Τελετουργία (The Conjuring: Last Rites)»: Ένας επικός επίλογος

Μια ταινία που σέβεται και αναδεικνύει ολόκληρο το franchise. Θέτει τα χρονολογικά όρια από την πρώτη υπόθεση που ανέλαβε το ζευγάρι Warren μέχρι και την τελευταία, παρουσιάζοντάς μας τον πρώτο δαίμονα που συνάντησαν, έναν δαίμονα που στάθηκε αφορμή να κινδυνεύσουν να χάσουν την κόρη τους, Judy Warren, και να το βάλουν κυριολεκτικά στα πόδια. Είκοσι δύο χρόνια αργότερα, το ίδιο κακό επιστρέφει, διεκδικώντας αυτό που ήθελε εξαρχής.

Πρόκειται για ένα μικρό αριστούργημα γεμάτο ένταση, τρόμο, δράση και συγκίνηση. Μια ταινία που κρατά τον θεατή σε αδιάκοπη αγωνία καθ’ όλη τη διάρκειά της, χωρίς να θέλει να τελειώσει. Ως το τελευταίο κεφάλαιο του franchise –αν και όλοι ελπίζουμε να μην είναι– αφήνει μια γλυκιά μελαγχολία, ένα συναίσθημα γλυκόπικρο, καθώς «θέλω κι άλλο».

Σε αντίθεση με τις προηγούμενες ταινίες, όπου υπήρχαν πιο έντονες αναφορές στο παρελθόν και σε στιγμές άλλων κεφαλαίων του σύμπαντος, εδώ αυτές είναι περιορισμένες. Ωστόσο, δεν λείπουν οι μικρές «πινελιές»: η Annabelle, που κάνει για ακόμη μια φορά την παρουσία της αισθητή· η Καλόγρια, μέσα από τον εμβληματικό πίνακα· ο Father Gordon· αλλά και η οικογένεια Perron, με την οποία ξεκίνησαν όλα.

Η ταινία ξεχωρίζει για τη δυναμική της ροή. Δύο ώρες γεμάτες σκοτεινή ατμόσφαιρα και καταιγιστικούς ρυθμούς περνούν χωρίς να το καταλάβει ο θεατής, με σκηνές που σε κάνουν να πεταχτείς από το κάθισμά σου, αλλά και να συγκινηθείς.

Οι ερμηνείες, όπως και σε κάθε ταινία του franchise, είναι εμβληματικές· γεμάτες αλήθεια, ένταση και συναισθηματικό βάθος. Κάθε ηθοποιός δίνει υπόσταση στους χαρακτήρες με τρόπο που τους κάνει ζωντανούς και οικείους, ακόμα κι όταν κινούνται μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο τρόμο και υπερφυσικά στοιχεία. Το μοντάζ είναι προσεγμένο, με ρυθμό που κρατάει την αγωνία σταθερή και την ένταση συνεχώς αυξανόμενη, χωρίς να αφήνει περιθώριο στον θεατή να αποσπαστεί. Η κινηματογραφική ατμόσφαιρα, γεμάτη σκοτεινές αποχρώσεις, σκιές και υποβλητικά πλάνα, δημιουργεί ένα αίσθημα αβεβαιότητας που κορυφώνεται στις σκηνές τρόμου.

Τα ειδικά εφέ, συνδυασμένα με τον ήχο και τον φωτισμό, ενισχύουν την αληθοφάνεια και προσθέτουν μια καθηλωτική διάσταση στο υπερφυσικό στοιχείο της ιστορίας. Η συνολική κινηματογραφική αισθητική, αποτέλεσμα της άρτιας σκηνοθεσίας και φωτογραφίας, καθιστά την ταινία αριστουργηματική, με εικόνες που χαράσσονται στη μνήμη και μετατρέπουν τον φόβο σε κινηματογραφική εμπειρία.

Πέρα όμως από τον τρόμο, αναδεικνύεται και η ανθρώπινη πλευρά: μια οικογένεια που στάθηκε όρθια σε δύσκολους καιρούς, που βοήθησε άλλες οικογένειες και έδωσε ελπίδα σε ανθρώπους που την είχαν χάσει. Όπως είπε και η μικρή Judy: «Δεν παρατάμε καμία μάχη» όσο δύσκολη κι αν φαίνεται ή είναι.

– Δεν παρατάμε καμιά μάχη, σωστά; […] Δεν ξέρω γιατί είμαι εδώ, αλήθεια. Αλλά είμαστε όλοι μαζί τώρα και μας χρειάζονται… Σας χρειάζονται… – Judy Warren, «The Conjuring: Last Rites»

Οι Warren στάθηκαν ο ένας δίπλα στον άλλον μέχρι το τέλος. Μας άφησαν να δούμε μέσα από την «κλειδαρότρυπα» την συναρπαστική και επικίνδυνη ζωής τους. Η αφοσίωση και η αγάπη τους είναι ίσως το πιο συγκινητικό στοιχείο: να προστατεύει ο ένας τον άλλον, να λένε «Δεν μπορώ να σε χάσω» και να απαντούν «Δεν θα με χάσεις. Πρέπει να το τελειώσουμε μαζί» («The Conjuring I»). Όπως είπε και η Lorraine, «Ο Θεός μας ένωσε για έναν λόγο» («The Conjuring I»)— και ποιος μπορεί να διαφωνήσει;

Τελικά, μέσα από μια ιστορία τρόμου, αναδεικνύεται κάτι βαθύτερο: οι κόποι μιας ζωής, οι αναμνήσεις, οι μάχες και πάνω απ’ όλα, η δύναμη μιας οικογένειας. Γιατί, ναι μεν μιλάμε για ταινίες τρόμου, αλλά αυτό που μένει είναι τα όμορφα μηνύματα και η εικόνα μιας οικογένειας που αγαπήθηκε πραγματικά.

– Σε αυτό το δωμάτιο υπάρχει η ιστορία μας. Οι κόποι μιας ζωής… – Ed Warren, «The Conjuring: Last Rites»

The Conjuring Universe: Η αναλυτική χρονολογική εξέλιξη!

Η ιστορία του κινηματογραφικού franchise «The Conjuring» ξεκινά ουσιαστικά το 1952 με την ταινία «The Nun». Η έναρξή της είναι ιδιαίτερα ευρηματική, καθώς μας μεταφέρει κατευθείαν σε γνώριμες σκηνές από το «The Conjuring II»: τον πίνακα που ζωγράφιζε ο Ed με την τρομακτική μορφή της καλόγριας, το όραμα που προμηνύει τον τραυματισμό του, αλλά και τον διάδρομο όπου η μικρή Τζούντι αντικρίζει τη φιγούρα της καλόγριας. Το φινάλε μάς πηγαίνει είκοσι χρόνια αργότερα, στην πρώτη ταινία «The Conjuring», με τον εξορκισμό του Moris, την αγωνία της Lorraine Warren που βλέπει στα μάτια του τη σκοτεινή καλόγρια, αλλά και την Carolyn Perron, μητέρα από την ιστορία της οικογένειας Perron, η οποία παρακολουθεί το σεμινάριο του ζευγαριού Warren. Μια σκηνή που λειτουργεί ως προοικονομία για την εξέλιξη της πρώτης ταινίας.

Λίγα χρόνια μετά, το 1955, κατασκευάζεται η πρώτη κούκλα Annabelle στην ταινία «Annabelle: Creation». Ο δημιουργός της χάνει την κόρη του, Annabelle, σε τραγικό ατύχημα και εκείνη φαίνεται να «κατακτά» το πνεύμα της κούκλας. Και εδώ, οι δημιουργοί δεν παραλείπουν να συνδέσουν την αφήγηση με άλλα κεφάλαια του franchise, καθώς σε μια φωτογραφία μοναστηριού διακρίνουμε στο βάθος τη φιγούρα της καλόγριας από το «The Nun». Το φινάλε μάς οδηγεί στο 1967, ανοίγοντας την ιστορία της ταινίας «Annabelle».

Ενδιάμεσα, το 1956, εξελίσσεται η πλοκή της ταινίας «The Nun II», που συνεχίζει την ιστορία του Moris και της καλόγριας. Στο τέλος εμφανίζεται και ο father Gordon μέσω μιας τηλεφωνικής επικοινωνίας με το ζευγάρι Warren.

Ακολουθούν οι ταινίες «Annabelle», «Annabelle Comes Home» και «The Conjuring», οι οποίες έχουν κοινό σημείο εκκίνησης: το 1968, όταν μια μητέρα χαρίζει την κούκλα στη νοσοκόμα κόρη της. Ακροατές αυτής της ιστορίας είναι οι ίδιοι οι Ed και Lorraine Warren.

– Η κούκλα δεν ήταν δαιμονισμένη. Την χρησιμοποιούσε σαν δίαυλο. Έδινε την εντύπωση ότι ήταν στοιχειωμένη. Τα δαιμονικά πνεύματα δεν στοιχειώνουν πράγματα αλλά ανθρώπους… – Lorraine Warren, 1968

Η πρώτη ταινία «Annabelle» μάς δείχνει την πορεία της κούκλας το 1967, όπως προανήγγειλε το τέλος της ταινίας «Annabelle: Creation», και καταλήγει στο χαρακτηριστικό γυάλινο κουτί στο σπίτι των Warren. Δύο χρόνια αργότερα, το 1969, στην ταινία «Annabelle Comes Home», η κούκλα ξαναζωντανεύει όταν η φίλη της νταντάς της Τζούντι ανοίγει το κουτί.

– Έμαθες με τον πιο άσχημο τρόπο ότι εδώ μέσα υπάρχει αρκετή κακή ενέργεια. Αλλά ξέρεις τι μου αρέσει σε αυτό; Όλο το κακό εδώ μέσα μου θυμίζει το καλό που υπάρχει έξω… – Lorraine Warren, «Annabelle Comes Home»

Με την ταινία «The Conjuring» του 2013, γνωρίσαμε για πρώτη φορά το ζευγάρι Warren. Μεταφερόμαστε στο 1971 και στην υπόθεση Perron. Εκεί συναντάμε και τις πρώτες αναφορές στην Annabelle, όταν η μικρή Τζούντι βλέπει μια γυναίκα να έχει στην αγκαλιά της την Annabelle και να κάθεται επάνω σε μία κουνιστή καρέκλα, αλλά και στην καλόγρια, μέσω της ιστορίας του Moris. Αυτά τα στοιχεία αποτέλεσαν την αφορμή για τη δημιουργία των spin-off ταινιών «Annabelle» (2014) και «The Nun» (2018).

– Το κακό δεν σταματά. Δεν καταστρέφεις κάτι που δεν δημιουργήθηκε ποτέ. Εύχομαι ο επόμενος που θα έρθει σε επαφή με την κούκλα να βρει βοήθεια… – Father Cord Perez, «Annabelle»

Η επέκταση του σύμπαντος συνεχίστηκε με το «The Curse of La Llorona», που μας μεταφέρει στο 1973. Εκεί γνωρίζουμε ξανά τον Father Cord Perez, τον οποίο είχαμε δει στην Annabelle.

Στο «The Conjuring II» μεταφερόμαστε στο 1977. Εκεί η καλόγρια εμφανίζεται ξανά, αυτή τη φορά ελέγχοντας τη μικρή Janet Hodgson μέσω του πνεύματος του ηλικιωμένου ιδιοκτήτη του σπιτιού.

– Ένας άνθρωπος μπορεί να αλλάξει τα πάντα, αλλά εγώ έχω δύο… – Janet Hodgson, «The Conjuring II»

Το «The Conjuring: The Devil Made Me Do It» τοποθετείται στο 1981. Η ταινία αναφέρεται τόσο στην πρώτη υπόθεση των Perron –μέσα από μια ανθοδέσμη που στέλνουν στους Warren– όσο και στην Annabelle. Εδώ βλέπουμε και την αιτία του καρδιακού προβλήματος του Ed, γεγονός που σηματοδοτεί την ίσως προσωρινή απόσυρσή τους από τις πιο σκοτεινές και ριψοκίνδυνες υποθέσεις.

Τέλος, η πιο πρόσφατη ταινία, «The Conjuring: Last Rites», λειτουργεί ως ο επίλογος αυτής της μεγάλης ιστορίας. Ξεκινά το 1964 με την πρώτη υπόθεση του ζευγαριού και κλείνει στο 1986 με το τελευταίο κάλεσμα. Οι αναφορές στην Annabelle, την καλόγρια και τον father Gordon υπογραμμίζουν τον κύκλο που κλείνει και δένουν όλες τις ιστορίες μεταξύ τους.

– Δεν μπορώ να σε χάσω. Φοβάμαι πολύ! – Lorraine Warren
– Το ξέρω! Και εγώ το ίδιο αλλά πρέπει να τη βοηθήσω! – Ed Warren, «The Conjuring II»

Είδος: Horror / Mystery / Thriller / Supernatural Horror
Σκηνοθεσία: Michael Chaves
Σενάριο: Ian Goldberg, Richard Naing & David Leslie Johnson-McGoldrick (screenplay by) – David Leslie Johnson-McGoldrick & James Wan (story by)
Chad Hayes & Carey W. Hayes (based on characters created by)
Πρωταγωνιστούν: Vera Farmiga, Patrick Wilson, Elliot Cowan