
«The Dreamers»: Κριτική Παράστασης
✒️ Γράφει: Σωτήρης Σουλούκος
Παρακολουθήσαμε την παράσταση «The Dreamers» στο Σύγχρονο Θέατρο και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας.


«The Dreamers»: Τρία σώματα μέσα σε ένα όνειρο
Οι τρεις ηθοποιοί εμφανίζονται μέσα από καπνούς, πλησιάζουν, απομακρύνονται και χάνονται ξανά στο φως. Παρακολουθώντας το «The Dreamers», ένιωθα πως έβλεπα ένα όνειρο να αποκτά μορφή στη σκηνή. Η μουσική, οι κινηματογραφικές εικόνες και οι παρουσίες τους με παρέσυραν σε έναν κόσμο όπου η τρυφερότητα μπορούσε ανά πάσα στιγμή να γίνει πρόκληση. Ένα βλέμμα αρκούσε για να αλλάξει η ισορροπία.
Στο Παρίσι του Μάη του ’68, δύο αδέλφια και ένας νεαρός Αμερικανός συναντιούνται μέσα από την αγάπη τους για τον κινηματογράφο. Γύρω τους, ένας κόσμος αμφισβητεί τον εαυτό του. Εκείνοι φτιάχνουν το δικό τους καταφύγιο και δοκιμάζουν πόση ελευθερία αντέχουν. Ερωτεύονται, ανταγωνίζονται, διεκδικούν. Παρατηρούν και συμμετέχουν, με την ανυπομονησία ανθρώπων που πιστεύουν πως μια καλύτερη ζωή είναι κοντά. Πόσο διαφορετική είναι, όμως, η σύγκρουση στους δρόμους από εκείνη που εκτυλίσσεται μέσα στο δωμάτιό τους; Η εξουσία και η ανάγκη επικράτησης βρίσκουν τον δρόμο τους και στις πιο προσωπικές τους σχέσεις.
Αλλά ίσως είναι αναγκαίες οι ταραχές για να έρθει η αλλαγή […] Έχουμε ανάγκη την αλλαγή. Τα πράγματα δεν πρόκειται να ηρεμήσουν ποτέ και αυτήν την αλλαγή πρέπει να την φέρουμε όλοι μαζί, Μάθιου. Να δείξουμε αλληλεγγύη. – Τεό (Βασίλης Μπούτσικος)
Ο Κωνσταντίνος Ρήγος, που υπογράφει τη σκηνοθεσία και το σκηνικό, δημιουργεί έναν λιτό, απέριττο χώρο με ιδιαίτερη εικαστική δύναμη. Οι κινηματογραφικές προβολές στο πάτωμα τον μετατρέπουν σε καμβά: οι ηθοποιοί κινούνται επάνω στις εικόνες, σαν να κατοικούν στις ταινίες που αγαπούν. Ορισμένες σκηνές έχουν τη σύνθεση ενός ζωγραφικού πίνακα· άλλες την αμεσότητα μιας κινηματογραφικής στιγμής. Καθώς οι σχέσεις περιπλέκονται, η τάξη υποχωρεί και η αταξία απλώνεται. Ο χώρος γίνεται πεδίο της δικής τους μάχης, καθώς οι επιθυμίες ξεπερνούν τους κανόνες που οι ίδιοι έχουν θέσει.
Οι τρεις ηθοποιοί γεμίζουν τη σκηνή με σιγουριά και άνεση. Αφηγούνται τις ιστορίες τους με αμεσότητα και δυναμισμό, κρατώντας τις μικρές μεταβολές που δίνουν βάθος στη συνύπαρξή τους: την αμηχανία, την προσμονή, τη στιγμιαία υποχώρηση πριν από μια νέα διεκδίκηση. Η μεταξύ τους επαφή διατηρεί την ένταση ακόμη κι όταν η δράση χαμηλώνει. Αισθάνεσαι πως ο καθένας παρακολουθεί διαρκώς τους άλλους δύο, αναζητώντας πότε την αποδοχή και πότε την επιβεβαίωση της δύναμής του.
Ζηλεύει! – Ιζαμπέλ (Ινώ Αθανασιάδου)
Ζηλεύει; – Μάθιου (Νικόλας Χαλκιαδάκης)
Νομίζω σε θέλει για τον εαυτό του… – Ιζαμπέλ
Η Ινώ Αθανασιάδου χτίζει την ηρωίδα της μέσα από μικρές, συχνά ανεπαίσθητες κινήσεις, βλέμματα και αλλαγές στην έκφραση, που αποκαλύπτουν περισσότερα απ’ όσα επιτρέπει ο λόγος της. Η στάση του σώματος και ο τρόπος με τον οποίο πλησιάζει τους άλλους αποπνέουν αυτοπεποίθηση και διάθεση επιβολής, χωρίς να στερούνται μιας υπόγειας ευαισθησίας. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει ο τρόπος με τον οποίο διαχειρίζεται τις παύσεις, αφήνοντας την ένταση να συσσωρεύεται πριν από κάθε επόμενη κίνηση. Στις στιγμές που η σκληρότητα υποχωρεί και εμφανίζεται μια απρόσμενη τρυφερότητα, η ερμηνεία της αποκτά μια διαφορετική διάσταση, χωρίς να χάνει την αμφισημία της. Το βλέμμα της γίνεται συχνά ένα μέσο ελέγχου, αλλά και ένα παράθυρο σε όσα η ηρωίδα δυσκολεύεται να εκφράσει. Έτσι, η Αθανασιάδου διατηρεί τον χαρακτήρα της απρόβλεπτο, δημιουργώντας μια παρουσία που γοητεύει και ταυτόχρονα προκαλεί αμηχανία.
Μην με παρεξηγείς, Μάθιου. Απόρριψε με αν πρέπει, αλλά αν το κάνεις μπορεί να το μετανιώνουμε και οι δύο για όλη μας τη ζωή. – Ιζαμπέλ
Ο Βασίλης Μπούτσικος αποδίδει την εσωτερική αντίφαση του ήρωά του με μια ερμηνεία που στηρίζεται στη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην υπεροψία και την ευαλωτότητα. Η στάση του σώματος και η κινησιολογία του αποπνέουν την αίσθηση ενός ανθρώπου που θέλει να έχει τον έλεγχο, να επιβάλλει την παρουσία του και να μην αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης. Ωστόσο, είναι κυρίως στις στιγμές της σιωπής, στις μικρές μεταβολές του βλέμματος και στις ανεπαίσθητες αντιδράσεις του που διακρίνεται η πληγωμένη πλευρά του χαρακτήρα. Εκεί, η αυτοπεποίθηση μοιάζει να ραγίζει, αφήνοντας να φανεί η ματαίωση και η δυσκολία του να διαχειριστεί όσα επιθυμεί αλλά δεν μπορεί να αποκτήσει. Ο Μπούτσικος αποφεύγει την εύκολη εξωτερίκευση, επιτρέποντας στις εσωτερικές εντάσεις να αναδυθούν μέσα από τις λεπτομέρειες. Η ερμηνεία του αποκτά έτσι μια ιδιαίτερη λεπτότητα, καθώς πίσω από την κυριαρχική συμπεριφορά διακρίνεται διαρκώς κάτι πιο εύθραυστο, που ο ήρωας προσπαθεί να κρατήσει κρυφό.
Κανείς στο σπίτι μου δεν πιστεύει πια στον πόλεμο του Βιετνάμ. – Μάθιου
Και κανείς εκεί έξω στους δρόμους. Έλα μαζί μας και βοήθα να τον τελειώσουμε! – Τεό
Απλώς δεν πιστεύω πως θα τελειώσει με το να πετάμε μολότοφ σε αστυνομικούς! – Μάθιου
Από κάπου πρέπει να ξεκινήσουμε, Μάθιου… – Τεό
Ο Νικόλας Χαλκιαδάκης προσεγγίζει τον ήρωά του με μια αμεσότητα που αναδεικνύει τη ντροπαλότητα, την αμηχανία και την ανάγκη του να γίνει αποδεκτός. Οι κινήσεις του και ο τρόπος με τον οποίο τοποθετείται απέναντι στα δύο αδέλφια αποτυπώνουν την προσπάθειά του να καταλάβει έναν κόσμο του οποίου τους κανόνες δεν γνωρίζει ακόμη. Το βλέμμα του μοιάζει συχνά να αναζητά ενδείξεις, να παρατηρεί τις αντιδράσεις των άλλων και να προσπαθεί να αποκωδικοποιήσει όσα δεν λέγονται ανοιχτά. Αυτή η διαρκής παρατήρηση προσδίδει στην ερμηνεία του μια ιδιαίτερη ζωντάνια, ενώ οι παύσεις και οι δισταγμοί του υπογραμμίζουν την ευάλωτη θέση του μέσα στις σχέσεις που διαμορφώνονται. Σταδιακά, ωστόσο, η παρουσία του αποκτά μεγαλύτερη βαρύτητα: χωρίς να χρειάζεται να επιβληθεί, γίνεται το επίκεντρο των εντάσεων και μεταβάλλει τις ισορροπίες ανάμεσα στους άλλους δύο. Ο Χαλκιαδάκης αναδεικνύει αυτή τη μετάβαση με τρόπο που επιτρέπει στον χαρακτήρα να διατηρεί την αθωότητά του, ενώ ταυτόχρονα αποκτά μια απρόσμενη δύναμη.
Απόλαυσε την στιγμή! – Ιζαμπέλ
Τι σε κάνει να νομίζεις οτι εγώ το απολαμβάνω; Είναι άρρωστο! – Μάθιου
Και σου δίνει ζωή… – Ιζαμπέλ
Αυτό που συνδέει τις τρεις ερμηνείες είναι η ικανότητά τους να επικοινωνούν πέρα από τις λέξεις. Τα βλέμματα, οι αποστάσεις, οι κινήσεις και οι σιωπές δημιουργούν ένα δεύτερο επίπεδο αφήγησης, μέσα από το οποίο αποκαλύπτονται οι πραγματικές δυναμικές των σχέσεων. Η χημεία τους δεν στηρίζεται μόνο στις άμεσες αντιπαραθέσεις, αλλά και στις μικρές αντιδράσεις που προηγούνται ή ακολουθούν μια φράση, σε όσα μοιάζουν να συγκρατούν και σε όσα αφήνουν να διαρρεύσουν χωρίς να το επιδιώκουν. Είναι ακριβώς αυτές οι λεπτομέρειες που δίνουν στις ερμηνείες τους βάθος και κάνουν τις μεταξύ τους σχέσεις να μοιάζουν διαρκώς ρευστές, απρόβλεπτες και γεμάτες υπόγεια ένταση.
Δεν είναι ανάγκη να το μάθει η Ιζαμπέλ αυτό! – Μάθιου
Δεν είναι ανάγκη; Δεν με άκουσες. Είμαι ανίκανος να κρατήσω μυστικά από την Ιζαμπέλ. – Τεό
Το αντικείμενο του πόθου γίνεται υποκείμενο στο παιχνίδι της εξουσίας. Αποκτά φωνή, αντιδρά, διεκδικεί τη θέση του. Κανείς δεν μπορεί να κρατήσει για πολύ τους άλλους στον ρόλο που τους έχει αποδώσει. Με οδηγό τα πάθη —ή τα λάθη τους— οι τρεις νέοι προχωρούν χωρίς ιδιαίτερες ενοχές, μέχρι τη στιγμή που οι πράξεις τους αρχίζουν να αποκαλύπτουν περισσότερα απ’ όσα περίμεναν. Η αθωότητα χάνεται όταν αναγνωρίζουν ότι ο άλλος έχει επιθυμίες που δεν συμπίπτουν απαραίτητα με τις δικές τους.
Μέσα σε αυτή την ένταση, το γυμνό διατηρεί μια ιδιαίτερη τρυφερότητα. Τα σώματα εκτίθενται με μια ρομαντική αφέλεια, αφήνοντας να φανεί πόσο ευάλωτοι παραμένουν οι ήρωες πίσω από τις προκλήσεις τους. Εκεί διακρίνονται καθαρότερα τα τρία παιδιά που ψάχνουν τα όριά τους μέσα σε έναν κόσμο που μοιάζει να ξαναφτιάχνεται. Θέλουν να τολμήσουν, να πλησιάσουν, να αγαπηθούν. Η σκηνική άνεση των ηθοποιών βοηθά αυτές τις στιγμές να κρατήσουν τη φυσικότητα και τη συγκίνησή τους.
Είναι όλα ένα και το αυτό. Η μουσική, ο πόλεμος, η πολιτική, οι ταινίες που αγαπάμε. Ο κόσμος αλλάζει σε όλα τα επίπεδα και ο λαός εκεί έξω απαιτεί να αλλάξει προς το καλύτερο! – Τεό
Το σινεμά είναι η κοινή τους γλώσσα. Από τις ταινίες δανείζονται χειρονομίες, εικόνες και τρόπους να φαντάζονται το μέλλον. Βρίσκουν εκεί ελπίδες που τους κρατούν όρθιους, αλλά και μια προστατευτική απόσταση από όσα συμβαίνουν έξω. Οι προβολές στο πάτωμα δίνουν σε αυτή τη σχέση μια εύστοχη σκηνική μορφή: ο κινηματογράφος βρίσκεται κυριολεκτικά κάτω από τα πόδια τους. Πάνω του χτίζουν τον κόσμο τους. Πόσο μπορούν, όμως, να τον προστατεύσουν όταν η πραγματικότητα απαιτεί να πάρουν θέση;
Γιατί ο κινηματογράφος είναι κάτι σημαντικό και οι κυβερνήσεις πάντα θέλουν να ελέγχουν οτιδήποτε είναι σημαντικό! – Τεό
Η εξαιρετική μουσική του Ted Reglkis έχει κομβικό ρόλο. Δένει με τις κινήσεις, το φως και τις εικόνες, ενισχύοντας την ονειρική ατμόσφαιρα και τις συναισθηματικές μεταβολές της δράσης. Τα κοστούμια της Νατάσας Δημητρίου, μέσα στο πνεύμα της εποχής, έχουν μια δωρική λιτότητα που υπηρετεί τη συνολική αισθητική. Αφήνουν τα σώματα ελεύθερα να κινηθούν και τις σχέσεις να παραμείνουν στο επίκεντρο.
Η παράσταση «The Dreamers», στη θεατρική διασκευή του Tom Kinninmont και τη μετάφραση της Έρις Κύργια, με μετέφερε σε μία άλλη εποχή μέσα από την ορμή των τριών νέων. Κράτησα τις ερμηνείες, τις εικόνες που σχηματίζονταν στη σκηνή και την τρυφερότητα που επέμενε ακόμη και στις σκληρότερες στιγμές. Όταν τελείωσε, το δωμάτιό τους δεν έμοιαζε πια τόσο προστατευμένο. Ο έξω κόσμος είχε βρει τον τρόπο να εισχωρήσει στο όνειρο τους.
Να είσαι ρεαλιστής! Να απαιτείς το αδύνατο!
ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ: ΕΔΩ
Αυτή η κριτική στοχεύει να προβάλει τις κεντρικές αρετές της παράστασης και να ενθαρρύνει τους αναγνώστες να βιώσουν την εμπειρία από κοντά καθώς και να δείξει τις αδυναμίες αυτής.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Θεατρική διασκευή: Tom Kinninmont
Μετάφραση: Έρι Κύργια
Σκηνοθεσία, Σκηνικό: Κωνσταντίνος Ρήγος
Μουσική: Ted Reglkis
Κοστούμια: Νατάσα Δημητρίου
Φωτισμοί: Χρήστος Τζιόγκας
Βιντεοπροβολές: Βασίλης Κεχαγιάς
Βοηθός σκηνοθέτη: Άγγελος Παναγόπουλος
Σχεδιασμός οπτικής ταυτότητας: Θωμάς Παλιβός
Δημόσιες σχέσεις: Κωνσταντίνος Τσακαλάκης
Διανομή
Ιζαμπέλ: Ινώ Αθανασιάδου
Τεό: Βασίλης Μπούτσικος
Μάθιου: Νικόλας Χαλκιαδάκης
Διεύθυνση παραγωγής: Αλέξανδρος Ζώης
Βοηθός παραγωγής: Αλεξάνδρα Τσιμιδάκη
Prop master: Μαρία Κακάρογλου
Παραγωγή: People Entertainment Group | www.peoplepresents.com





![Αποκλειστικό: «Η Μαρία των Παρισίων» | Τρυπώσαμε στην πρώτη ανάγνωση – Οι πρωταγωνιστές – Δηλώσεις [Βίντεο – Φωτογραφίες]](https://allaboutarts.gr/wp-content/uploads/2026/10/allaboutartsgr-7-120x86.jpg)






