«Tick, Tick… Boom!»: Κριτική Παράστασης

✒️Γράφει: Σωτήρης Σουλούκος
Φωτογραφίες ©: Ιωάννης Αρμυριώτης

Παρακολουθήσαμε την παράσταση «Tick, Tick… Boom!» στην Εναλλακτική Σκηνή Εθνικής Λυρικής Σκηνής – ΚΠΙΣΝ και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας.

Το εκρηκτικό ροκ μιούζικαλ «Tick, Tick… Boom!» του Τζόναθαν Λάρσον, δημιουργού του θρυλικού Rent, παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα από την Εναλλακτική Σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, στο ΚΠΙΣΝ έως τις 11 Ιανουαρίου 2026. Αυτοβιογραφικό και βαθιά ανθρώπινο, το έργο αποτυπώνει τη νεανική αγωνία, τον φόβο του χρόνου που περνά και την επιμονή στο όνειρο της δημιουργίας, μέσα από δεκατέσσερα δυναμικά τραγούδια και έναν καταιγιστικό ρυθμό που ισορροπεί ανάμεσα στο χιούμορ και τη συγκίνηση. Τρεις ηθοποιοί (ο Πάρις Παρασκευάδης ως Τζον, ο Αργύρης Λάμπρου ως Μάικλ και η Δανάη Βασιλοπούλου ως Σούζαν) ενσαρκώνουν δέκα χαρακτήρες, σε ένα μιούζικαλ-γιορτή αφιερωμένο στη ζωή, τη μουσική και την πίστη ότι, παρά τις αντιξοότητες, αξίζει να συνεχίζεις.

Τι είναι αυτό το «Tick, Tick… Boom!»; Είναι ο ήχος της αυξανόμενης αγωνίας ενός άντρα!

Υπόθεση: Στον πυρήνα του έργου βρίσκεται ο Τζον, ένας επίδοξος συνθέτης που φέρει το όνομα του δημιουργού του και παλεύει να ολοκληρώσει το έργο που φιλοδοξεί να τον καθιερώσει, ένα μιούζικαλ επιστημονικής φαντασίας με τίτλο Superbia. Η σύντροφός του, η χορεύτρια Σούζαν, σκέφτεται να αφήσει τη Νέα Υόρκη· ο φίλος του, ο Μάικλ, έχει ήδη παρατήσει την υποκριτική για τη σταθερότητα μιας εταιρικής καριέρας. Ο ήρωάς μας βρίσκεται στο μεταίχμιο: να επιμείνει στο όνειρο μιας καριέρας στο μιούζικαλ ή να υποκύψει στη ρουτίνα; Το ρολόι για τα τριακοστά γενέθλιά του χτυπάει, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Και, ανάμεσα στους χτύπους του ρολογιού, η νεανική φιλοδοξία του Τζον συναντά την υπαρξιακή αγωνία, που εκρήγνυται με πάταγο.

Γραμμένο στα τέλη της δεκαετίας του ’80 ως προσωπικό μουσικό ημερολόγιο του Λάρσον, το έργο γνώρισε διεθνή αναγνώριση μετά την πρεμιέρα του το 2001 και κορυφώθηκε με τη βραβευμένη κινηματογραφική μεταφορά του 2021. Στην ελληνική του εκδοχή, σε μετάφραση και απόδοση στίχων της Τζούλιας Διαμαντοπούλου, σκηνοθεσία της Έμιλυς Λουίζου και μουσική διεύθυνση του Μιχάλη Παπαπέτρου, το «Tick, Tick… Boom!» αναδεικνύεται σε ένα σύγχρονο ροκ πορτρέτο πάθους και χρόνου, που μιλά άμεσα στη γενιά του «τώρα».

Ένας πολλά υποσχόμενα νέος συνθέτης! Και ενώ θα περίμενε κανείς μέχρι τα τριάντα μου να έχω κάνει οικογένεια, παιδιά, καριέρα. Εγώ συνεχίζω να είμαι πολλά υποσχόμενος. Για την ακρίβεια έχω υπάρξει πολλά υποσχόμενος εδώ και τόσο πολύ καιρό…– Τζον (Πάρις Παρασκευάδης)

«Tick, Tick… Boom!»: Μια παράσταση για τον χρόνο, τον φόβο και το πάθος!

Η παράσταση «Tick, Tack… Boom!» λειτούργησε για μένα όχι απλώς ως θέαμα, αλλά ως μια βαθιά προσωπική εμπειρία. Ένα αυτοβιογραφικό κείμενο που μετατράπηκε σε καθρέφτη ζωής. Όταν ήμουν μικρός, είχα ένα παιχνίδι που λεγόταν «Tick, Tack… Boom». Ένα παιχνίδι με χρονόμετρο, όπου έπρεπε να τοποθετήσεις γρήγορα τα πιόνια στη σωστή θέση, γιατί αν ο χρόνος τελείωνε, όλα τινάζονταν στον αέρα. Αυτή ακριβώς την αίσθηση είχα σε όλη τη διάρκεια της παράστασης: πως κάτι επρόκειτο να εκραγεί μέσα στην αίθουσα.

Συνειδητοποιώ οτι έχω ξεχάσει τελείως να παίζω πιάνο! Λες να έχω ξεχάσει να παίζω πιάνο, επειδή δεν θέλω να παίξω το Happy Birthday; Επειδή βασικά δεν θέλω… Μα είναι δυνατόν; Επειδή βασικά δεν θέλω να μεγαλώσω; – Τζον

Αυτό νιώθει και ο Τζον. Τα όνειρά του, η δουλειά του, η σχέση του, οι γονείς του, η ίδια του η ζωή μοιάζουν σαν μια βόμβα έτοιμη να σκάσει. Ζητήματα πανανθρώπινα, που μας απασχολούν όλους και μας γεμίζουν φόβο μήπως καταρρεύσουν από τη μία στιγμή στην άλλη. Σαν να κρατάμε μια βόμβα στα χέρια μας, ειδικά σε κομβικές ηλικίες. Και ίσως καμία δεν είναι πιο φορτισμένη από τα τριακοστά γενέθλια.

Άραγε μπορεί το έργο μου να παίξει εδώ; Είναι άραγε αρκετά καλό για το Broadway; Αυτόν τον μαγικό δρόμο των ονείρων; Ή μήπως παρά είναι καλό για το Broadway; – Τζον

Μέσα από το χιούμορ, τον ρυθμό και τη σωματοποίηση των συναισθημάτων, οι τρεις ηθοποιοί καταφέρνουν να αποδώσουν όχι μόνο τις αγωνίες του ήρωα, αλλά και ένα ολόκληρο σύμπαν χαρακτήρων. Η εναλλαγή ρόλων, συναισθημάτων και καταστάσεων γίνεται με εντυπωσιακή φυσικότητα. Το χιούμορ συνυπάρχει αρμονικά με τη συγκίνηση, η δράση με την εξομολόγηση, και ο χρόνος κυλά σχεδόν ανεπαίσθητα. Ταυτίστηκα και με τους τρεις πρωταγωνιστές, καθώς ο καθένας, με τον δικό του τρόπο, με τράβηξε μέσα στο έργο. Χόρεψα, τραγούδησα, γέλασα και συγκινήθηκα μαζί τους.

Και από όλα τα βράδια, απόψε είναι το βράδυ που θα γράψεις το musical της δεκαετίας; – Σούζαν (Δανάη Βασιλοπούλου)

Ο αριθμός των πρωταγωνιστών μόνο τυχαίος δεν είναι. Το τρία θεωρείται μαγικός αριθμός σε πολλούς πολιτισμούς. Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, για να είναι μια πράξη ολοκληρωμένη χρειάζεται αρχή, μέση και τέλος. Με αυτόν ακριβώς τον τρόπο, η ίδια η παράσταση αποκτά μια εσωτερική τελειότητα: τρεις άνθρωποι, τρεις οπτικές, ένα κοινό υπαρξιακό άγχος.

Πρόκειται για ένα εξαιρετικό κείμενο που υπηρετείται από τρεις μοναδικούς καλλιτέχνες. Υποκριτικά, φωνητικά και κινησιολογικά είναι εντυπωσιακοί. Κινούνται με άνεση ανάμεσα στους επιμέρους ρόλους και σκηνές, χωρίς ποτέ να χάνεται η συνοχή ή ο ρυθμός της παράστασης.

Όλο αυτό για εμένα δεν είναι παιχνίδι! Δεν είναι κάποιο έργο που μπορώ να ξαναγράψω από την αρχή. Να το πετάξω στα σκουπίδια, αν δεν μου αρέσει! Αυτή είναι η ζωή μου. Η αληθινή μου ζωή! – Μάικλ (Αργύρης Λάμπρου)
Δεν σου λείπει το θέατρο; – Τζον
Δεν μου λείπει να ψωμολυσσάω. – Μάικλ

Ο Πάρις Παρασκευάδης είναι ένα πραγματικό αστέρι. Φωνητικά, υποκριτικά και κινησιολογικά άψογος, υποδύεται τον Τζον, έναν προβληματισμένο μουσικό και ηθοποιό που πλησιάζει τα τριάντα και νιώθει ότι ο χρόνος τον κυνηγά. Το άγχος και οι ανησυχίες του μεταφέρονται με τέτοια αλήθεια, που ο θεατής δεν μπορεί παρά να ταυτιστεί.

Νιώθω χαμένος, φοβάμαι! – Τζόν

Ο Αργύρης Λάμπρου αποτελεί ένα διαμάντι. Χορεύει, παίζει και τραγουδά με εντυπωσιακή άνεση, φτάνοντας να κάνει ακόμη και τροχό πάνω στη σκηνή. Υποδύεται τον Μάικλ, τον κολλητό φίλο του Τζον, έναν πρώην ηθοποιό που επέλεξε μια πιο σταθερή επαγγελματική πορεία για οικονομική ασφάλεια. Από την πρώτη στιγμή γίνεται αισθητό ότι κάτι κρύβει, προσθέτοντας βάθος και δραματουργική ένταση στον χαρακτήρα του.

Έχεις δίκιο! Νομίζω οτι μιλάει η καρδιά σου και νομίζω αυτό που σκέφτεσαι να κάνεις θέλει θάρρος. Νομίζω θέλει πολύ θάρρος να τα εγκαταλείψεις όλα αυτά. Είμαι περήφανος για εσένα! – Μάικλ
Αλήθεια; – Τζον

Η Δανάη Βασιλοπούλου είναι ένα υπέρλαμπρο πλάσμα. Φωνητικά, υποκριτικά και κινησιολογικά εξαιρετική, ενσαρκώνει τη Σούζαν, τη σύντροφο του Τζον. Η παρουσία της συνδυάζει ευαισθησία και δυναμισμό, αποτυπώνοντας με ακρίβεια τη θέση μιας γυναίκας που αγαπά, στηρίζει, αλλά ταυτόχρονα διεκδικεί τη δική της ζωή και τα όνειρά της.

Δεν μου φταις εσύ. Και εγώ ζητάω πολλά… – Σούζαν

Το μουσικό σύνολο επί σκηνής: Γιάννης Αγγελόπουλος (ντραμς), Γρηγόρης Ντάνης (κιθάρα), Μάνος Αναγνωστόπουλου (μπάσο), Μιχάλης Παπαπέτρου (πιάνο, συνθεσάιζερ) προσδίδει μια ξεχωριστή λάμψη στην παράσταση. Δεν λειτουργεί απλώς συνοδευτικά, αλλά γίνεται οργανικό κομμάτι της αφήγησης, δίνοντας παλμό και ενέργεια σε κάθε στιγμή.

Το σκηνικό της Νίκης Ψυχογιού είναι ευρηματικό και συμβολικό: μια τεράστια τούρτα γενεθλίων, πολυμορφική, με τμήματα που μετατρέπονται σε επιμέρους σκηνικά. Ένα σκηνικό που λειτουργεί ως σύμβολο του χρόνου, της γιορτής, αλλά και της πίεσης που αυτή συνεπάγεται. Τα κοστούμια είναι εντυπωσιακά και απολύτως εναρμονισμένα με τις ανάγκες της κάθε σκηνής.

Το Broadway συνεχίζει να είναι ΤΟ μέρος! Το Broadway είναι το everest του μουσικού θεάτρου και εγώ βολοδέρνω εδώ και χρόνια στους πρόποδες. Πληρώνοντας για να πάω σε σεμινάρια με μοναδικό σκοπό να παίξω τα τραγούδια μου… – Τζον

Η σκηνοθεσία της Έμιλυ Λουίζου είναι πραγματικά εμπνευσμένη. Το βάθος της σκηνής, με την κουρτίνα απ’ όπου εμφανίζονται οι ηθοποιοί, δημιουργεί μια αίσθηση παιχνιδιού ανάμεσα στη ζωή και το θέατρο. Οι μαριονέτες χαρίζουν μερικές από τις πιο απολαυστικές στιγμές, ενώ η εικόνα της Δανάης Βασιλοπούλου στην κορυφή της τούρτας, με τη σκιά της πίσω να θυμίζει μπαλαρίνα σε μουσικό κουτί, είναι από τις πιο ποιητικές και δυνατές εικόνες της παράστασης. Η χωροθέτηση είναι απόλυτα μετρημένη: το πιάνο δεξιά, οι υπόλοιποι μουσικοί αριστερά, όλα τακτοποιημένα με ακρίβεια, σαν ένα καλοκουρδισμένο ρολόι που μετρά αντίστροφα.

Ίσως να τα κατάφερα! Ίσως να έγραψα το έργο που θα επαναπροσδιορίσει το μουσικό θέατρο! Ίσως να είμαι όντως η φωνή της γενιάς μου και το έργο μου να σφραγίσει την δεκαετία του 90 ακριβώς όπως σφράγισε το Hair την δεκαετία του 60. Ίσως να σηκώσω όντως μια πραγματική πολιτιστική θύελλα που θα ταρακουνήσει την γενιά των 20 κάτι. Εμάς τους τεμπέληδες. – Τζον

Συνολικά, πρόκειται για μια παράσταση βαθιά ανθρώπινη, συγκινητική και απολύτως σύγχρονη. Μια υπενθύμιση ότι ο χρόνος κυλά ασταμάτητα, αλλά όσο «τικ-τικ» κι αν ακούγεται, αξίζει να τον ζούμε με αλήθεια, τόλμη και πάθος.

Και ο φόβος μου μοιάζει να σχηματίζει μια μπαλίτσα μέσα στο στομάχι μου. Μια τρελόμπαλα που αναπηδά. Και αυτή η μπαλίτσα αρχίζει να πάλλεται και να ανεβαίνει όλο και πιο ψηλά. Νιώθω να σκαρφαλώνει στο λαιμό μου, να γαντζώνεται στα οστά του κρανίου μου, να τρέμει και να σφυροκοπά μέσα στο κεφάλι μου. Και ξαφνικά σαν από θαύμα ανεβαίνει και άλλο. Βγαίνει εντελώς από το κεφάλι μου. Την νιώθω να αιωρείται και να εγκαταλείπει το σώμα μου τελείως. Την ακούω να διαλύεται με ένα “φλάπ” στον αέρα. Και αυτό που απομένει μέσα μου είναι ενθουσιασμός. Γνήσιος, παιδικός ενθουσιασμός! Και ελπίδα! – Τζον

ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ: ΕΔΩ

Αυτή η κριτική στοχεύει να προβάλει τις κεντρικές αρετές της παράστασης και να ενθαρρύνει τους αναγνώστες να βιώσουν την εμπειρία από κοντά καθώς και να δείξει τις αδυναμίες αυτής.

Σύμβουλος σεναρίου: Ντέιβιντ Ώμπερν
Σε φωνητική προσαρμογή και ενορχήστρωση από τον Στήβεν Ορήμας
Μετάφραση κειμένου, απόδοση στίχων: Τζούλια Διαμαντοπούλου
Μουσική διεύθυνση: Μιχάλης Παπαπέτρου
Σκηνοθεσία: Έμιλυ ΛουίζουΣκηνικό, κοστούμια: Νίκη Ψυχογιού
Κίνηση, χορογραφία: Ιόλη Φιλιππακοπούλου
Σχεδιασμός φωτισμών: Χρήστος Τζιόγκας
Σχεδιασμός ήχου: Νταβίντ Μπλουέν
Καλλιτεχνικοί συνεργάτες: Βίβιαν Τσιταμπάνη, Αιμιλιανός Σταματάκης
Καλλιτεχνικός συνεργάτης-σκηνογράφος: Πάρης Παρασκευόπουλος

Τζον: Πάρις Παρασκευάδης
Μάικλ: Αργύρης Λάμπρου
Σούζαν: Δανάη Βασιλοπούλου

Γιάννης Αγγελόπουλος ντραμς, Γρηγόρης Ντάνης κιθάρα, Μάνος Αναγνωστόπουλος μπάσο, Μιχάλης Παπαπέτρου (6, 7, 14, 23, 26, 28/12/25 & 2, 3, 4, 8, 9, 10, 11/1/26), Φρίξος Μόρτζος (18, 20, 21, 24, 27, 30/12/25 ) πιάνο, συνθεσάιζερ

Τιμές εισιτηρίων: €18, €25 • Φοιτητικό, παιδικό: €15

Πηγή: Allaboutarts.gr