«Το Κοριτσάκι με τα Σπίρτα: Το Μιούζικαλ»: Κριτική Παράστασης
✒️Γράφει: Σωτήρης Σουλούκος
Παρακολουθήσαμε την παράσταση «Το Κοριτσάκι με τα Σπίρτα: Το Μιούζικαλ» στο Θέατρο Αθηνών και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας.
«Το Κοριτσάκι με τα Σπίρτα: Το Μιούζικαλ» είναι μια συγκινητική και φωτεινή θεατρική πρόταση, εμπνευσμένη από το κλασικό παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, δοσμένη με μια νέα, αισιόδοξη ματιά. Η μικρή Λιζία μεγαλώνει σε έναν σκληρό κόσμο, όμως μέσα από ονειρικές εικόνες, φαντασμαγορικά οράματα, τραγούδια γεμάτα φως και χιουμοριστικές συναντήσεις, αναζητά τη ζεστασιά, την αγάπη και την ελπίδα που ποτέ δεν χάνονται. Στο ταξίδι της συναντά τον Λυσιέν, ένα αγόρι με μεγάλα όνειρα, ανθρώπους που πιστεύουν στα θαύματα και έναν σοφό παππού που αποκαλύπτει το πιο τρυφερό μήνυμα: το κοριτσάκι με τα σπίρτα δεν έσβησε ποτέ, αλλά έγινε φως μέσα στους ανθρώπους. Ένα μιούζικαλ γεμάτο τραγούδι, γέλιο, συναίσθημα και χριστουγεννιάτικη μαγεία, που μας θυμίζει πως όταν μοιραζόμαστε την αγάπη, ο κόσμος μπορεί να γελά ξανά.
«Το Κοριτσάκι με τα Σπίρτα: Το Μιούζικαλ»: Μια ιστορία από φως, για το φως!
Αναμφισβήτητα ένα από τα πιο συγκινητικά παραμύθια όλων των εποχών παίρνει σάρκα και οστά στη σκηνή. «Το Κοριτσάκι με τα Σπίρτα», μια ιστορία κοινωνικού αποκλεισμού, φτώχειας και μοναξιάς, μοιάζει να ανήκει σε έναν μακρινό χρόνο, κι όμως επιστρέφει σήμερα με τρόπο οδυνηρά οικείο. Ένα παιδί που προσπαθεί να ζεσταθεί, όχι μόνο από το κρύο, αλλά και από την αδιαφορία των ανθρώπων γύρω του.
Η σκηνοθετική ματιά της Βάσια Αργέντη κρατά με σεβασμό τη δομή ενός παραδοσιακού παραμυθιού. Το φτωχό κορίτσι —η Θεώνη Φύτρου— που έχει χάσει τη μητέρα του, συναντά έναν μαγικό βοηθό, τον Λυσιέν, έχει απέναντί του έναν εχθρικό κόσμο και, κόντρα σε κάθε προσδοκία, οδηγείται σε ένα τέλος ανατρεπτικό και αισιόδοξο. Ένα τέλος που δεν προδίδει το πρωτότυπο παραμύθι, αλλά το φωτίζει αλλιώς: ως υπόσχεση και όχι ως τιμωρία.
Ανάμεσα στα επιμέρους επεισόδια, η μουσική και τα τραγούδια παρεμβάλλονται οργανικά, ντύνοντας το κείμενο και ενισχύοντας τη δράση. Τα οράματα του κοριτσιού γεννιούνται κάθε φορά που ανάβει ένα σπίρτο· εικόνες ζεστασιάς, συντροφικότητας και αγάπης. Γύρω της, άνθρωποι καθημερινοί, συχνά αστείοι, άλλοι που μοχθούν και άλλοι που απλώς υπάρχουν. Μέσα σε αυτό το σύνολο, το κοριτσάκι βρίσκει έναν φίλο — έναν σύμμαχο ζωής.
Ο Ρένος Ρώτας, ως Λυσιέν, πραγματοποιεί έναν πραγματικό άθλο. Δεν «παίζει» παιδί· γίνεται παιδί. Κάθε βλέμμα, κάθε κίνηση, κάθε σωματική του επιλογή δείχνει απόλυτη ταύτιση με τον ρόλο. Η σχέση του με τη Λιζία είναι βαθιά, τρυφερή και αληθινή, χωρίς ίχνος διδακτισμού.
Η Θεώνη Φύτρου αποδίδει το κοριτσάκι με τα σπίρτα (Λιζία) με συγκλονιστική συνέπεια. Νιώθεις τη μοναξιά της όταν μένει μόνη, την αγωνία της πείνας, αλλά και τη χαρά της όταν βρίσκει παρέα ή ένα πιάτο φαγητό. Υπάρχουν στιγμές που θέλεις να σηκωθείς από τη θέση σου και να την αγκαλιάσεις. Η ερμηνεία της είναι λιτή, καθαρή και βαθιά συγκινητική.
Ο Θοδωρής Αντωνιάδης και η Λένα Δροσάκη ενσαρκώνουν το φωτεινό κομμάτι της ιστορίας — τους ανθρώπους που λειτουργούν ως σωτήρες, όχι με ηρωισμούς, αλλά με απλές πράξεις καλοσύνης.
Ο Πέτρος Ξεκούκης υποδύεται έναν ρόλο κομβικής σημασίας, μαζί με μια μικρή συνοδό, χωρίς να χρειάζεται να αποκαλυφθούν περισσότερα. Γλυκός, τρυφερός και ακριβής, προσφέρει μια ερμηνεία που λειτουργεί ως συναισθηματικός πυρήνας της ιστορίας.
Το σύνολο των ηθοποιών —Ευαγγελία Μαραμπώτου, Αναστασία Τζουλάκη Χριστοδούλου, Χρυσαφένια Λουγιάκη, Σίμος Τζίτζης, Δημήτρης Καράλης, Αποστολία Ζαγκοβά, Πάνος Βαβάμης, Μαρία Κουτσοπέτρου, Βιβή Κακουριώτη— λειτουργεί απολύτως οργανικά. Χορεύουν, τραγουδούν, παίζουν, κάνουν τούμπες, δημιουργώντας έναν ζωντανό κόσμο που κινείται αδιάκοπα. Χωρίς αυτούς, η παράσταση δεν θα είχε την ίδια ψυχή.
Η ενδυματολογική επιμέλεια της Βάσιας Αργέντη είναι εξαιρετική, μεταφέροντάς μας με ακρίβεια στα τέλη του 19ου αιώνα. Τα κοστούμια δεν λειτουργούν απλώς ως ιστορική αναφορά, αλλά ως δραματουργικό εργαλείο που ενισχύει την αίσθηση της εποχής και της κοινωνικής ανισότητας.
Το αποτέλεσμα είναι μαγικό. Ένα αγαπημένο παραμύθι αποδίδεται με αγάπη, φροντίδα και ειλικρίνεια. Μια παράσταση που μιλά στα παιδιά χωρίς να τα υποτιμά και στους μεγάλους χωρίς να τους χαρίζεται. Μια ιστορία από φως — για το φως που έχουμε ανάγκη να θυμόμαστε, ιδιαίτερα στις σκοτεινές εποχές.
ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ: ΕΔΩ
Αυτή η κριτική στοχεύει να προβάλει τις κεντρικές αρετές της παράστασης και να ενθαρρύνει τους αναγνώστες να βιώσουν την εμπειρία από κοντά καθώς και να δείξει τις αδυναμίες αυτής.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Κείμενο | Σκηνοθεσία: Βάσια Αργέντη
Μουσική: Ανδρέας Καρανίκας
Χορογραφίες: Άννα Αθανασιάδη
Σκηνογραφία: Αθανασία Σμαραγδή
Διάρκεια: 100 λεπτά
Παίζουν: Ρένος Ρώτας, Θοδωρής Αντωνιάδης, Λένα Δροσάκη, Πέτρος Ξεκούκης, Θεώνη Φύτρου, Ευαγγελία Μαραμπώτου, Αναστασία Τζουλάκη Χριστοδούλου, Χρυσαφένια Λουγιάκη, Σίμος Τζίτζης, Δημήτρης Καράλης, Αποστολία Ζαγκοβά, Πάνος Βαβάμης, Μαρία Κουτσοπέτρου, Βιβή Κακουριώτη
Στίχοι Τραγουδιών: Βάσια Αργέντη
Βοηθός Σκηνοθέτη: Φως Μαυρίδη
Σχεδιασμός φωτισμού: Μανώλης Μπράτσης
Γραφιστική επιμέλεια-σχεδιασμός: Χριστόφορος Χαραλαμπόπουλος
Ενδυματολογική επιμέλεια: Βάσια Αργέντη
Υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων-προβολή: Μαίρη & Γωγώ Αυγερινοπούλου
Παραγωγή: ArtInArt
