«Το όνομα»: Κριτική Παράστασης
✒️ Γράφει: Ιωάννης Αρμυριώτης
Φωτογραφίες ©: Ιωάννης Αρμυριώτης
Παρακολουθήσαμε την επίσημη πρεμιέρα παράσταση «Το όνομα» στο Θέατρο Αθηνά και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας.
Δείτε επίσης: «Το όνομα»: Πλήθος επωνύμων στην επίσημη πρεμιέρα!
Το πολυβραβευμένο γαλλικό έργο, των Matthieu Delaporte & Alexandre de La Patellière, «Το όνομα» επιστρέφει για τη θεατρική σεζόν 2025-2026 στο Θέατρο Αθηνά, σε μετάφραση Ελεονώρας Μελέτη και σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη. Μια φαινομενικά αθώα συζήτηση ανάμεσα σε φίλους γίνεται αφορμή για αποκαλύψεις και ανατροπές, αποδεικνύοντας πως ένα μόνο όνομα μπορεί να φέρει τα πάνω κάτω σε σχέσεις και φιλίες ζωής. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους εμφανίζονται οι: Ιεροκλής Μιχαηλίδης, Ρένια Λουιζίδου, Κρατερός Κατσούλης, Ντόρα Μακρυγιάννη και Λευτέρης Ζαμπετάκης.
«Το όνομα»: Όταν ένα μικρό ψέμα ανατρέπει τα πάντα!
Μια εξαιρετική κωμωδία που καταφέρνει να ισορροπήσει ιδανικά ανάμεσα στο γέλιο και τη συγκίνηση. Η παράσταση, γεμάτη έξυπνες ατάκες, αυθορμητισμό και ζεστασιά, κερδίζει το κοινό από τα πρώτα λεπτά, ενώ όσο εξελίσσεται αποκτά ρυθμό και ένταση που διατηρούν αμείωτο το ενδιαφέρον.
Η σκηνοθεσία είναι πραγματικά αριστουργηματική. Με καθαρή ματιά, ρεαλισμό και σωστή διαχείριση του κωμικού ρυθμού, δημιουργεί την ατμόσφαιρα μιας καθημερινής αλλά εξαιρετικά ζωντανής οικογενειακής συνάντησης. Το σκηνικό, ένα ζεστό και οικείο σαλόνι γεμάτο παιχνίδια, ρούχα, μπάλες και αντικείμενα διασκορπισμένα παντού, αποδίδει άψογα το χάος και τη ζωντάνια ενός σπιτιού με παιδιά. Πρόκειται για έναν χώρο που δεν λειτουργεί απλώς ως φόντο, αλλά ως ενεργό κομμάτι της αφήγησης. Ο φωτισμός ενισχύει την ατμόσφαιρα και υποστηρίζει ιδανικά τις εναλλαγές του έργου από το κωμικό στο πιο συναισθηματικό.
Αν και η παράσταση καθυστερεί λίγο να «ανοίξει» θεματικά, μετά τα πρώτα 20–25 λεπτά βρίσκει τον φυσικό της ρυθμό. Από ένα μικρό αστείο, ένα φαινομενικά ασήμαντο ψέμα, ξεκινούν παρεξηγήσεις, εντάσεις και αποκαλύψεις που φέρνουν στην επιφάνεια κρυμμένες πικρίες, παράπονα και μυστικά. Το αιώνιο ζήτημα της ελληνικής οικογένειας –το όνομα που θα πάρει ένα παιδί– γίνεται η αφορμή για να ξετυλιχθούν διαχρονικά θέματα: οικογενειακές ισορροπίες, αλήθειες που αποφεύγονται, φόβοι, προσδοκίες και ανάγκες για αποδοχή. Με δεξιοτεχνία, η κωμωδία μετατρέπεται σε καθρέφτη της ελληνικής οικογενειακής πραγματικότητας. Το κλίμα θυμίζει αυθόρμητη, ανεπιτήδευτη συνάντηση φίλων και συγγενών.
Προσπάθησε να καταλάβεις. Όλο αυτό δεν ήταν εναντίον σου, ήταν το μυστικό του. Ήθελε το χρόνο του. – Πιερ (Ιεροκλής Μιχαηλίδης)
Για να υπάρχει ένα μυστικό πρέπει να το ξέρουν δύο. Του λέω απλώς ότι θα ήθελα να διαλέξει εμένα για να το μοιραστεί, γιατί εγώ δεν του έχω κρύψει ποτέ τίποτα. – Ελιζαμπέτ (Ρένια Λουιζίδου)
Κανείς δεν τα λέει όλα. Κανείς! Όλοι έχουν τα μυστικά τους, στιγμές που δεν μοιράζονται. Κομμάτια της ζωής τους κρυμμένα! – Πιερ
Ε, λοιπόν αυτός ήξερε τα πάντα για μένα! Τα πάντα! Τις καλές στιγμές! Τις κακές στιγμές! – Ελιζαμπέτ
Έχεις ιδέα για ποιόν μιλάμε; Τι έχει κάνει; – Πιερ
Τι έχει κάνει; Που να ξέρω; Δεν τον γνώρισα ποτέ! – Άννα (Ντόρα Μακρυγιάννη)
Δεν τον γνώρισε ποτέ;! Αυτή έχει τσακωθεί με τον εγκέφαλο της! – Πιερ
Ένα θίασος στην καλύτερή του στιγμή
Οι ερμηνείες είναι εξαιρετικές, με τον κάθε ηθοποιό να δίνει το δικό του προσωπικό στοιχείο και να δημιουργεί μια ομάδα που λειτουργεί σαν πραγματική παρέα. Η χημεία μεταξύ τους είναι εμφανής και συμβάλλει καθοριστικά στην επιτυχία της παράστασης.
Ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης βρίσκεται, ίσως, στην καλύτερη στιγμή του. Με αμεσότητα, ζεστασιά και απόλυτη ταύτιση με τον ρόλο, δημιουργεί έναν χαρακτήρα απόλυτα συμπαθή και γνώριμο. Δίπλα του, η Ρένια Λουιζίδου, ταλαντούχα και βαθιά συναισθηματική, προσφέρει μεστό και ολοκληρωμένο ερμηνευτικό αποτέλεσμα. Η κορυφαία της στιγμή είναι το συναισθηματικό της ξέσπασμα· μια σκηνή όπου ξεδιπλώνει όλο το βάθος του χαρακτήρα της, συγκινώντας και «ανατινάζοντας» την παράσταση με την αλήθεια της.
Ο παιδοψυχολόγος, ΜΑΣ είπε επίσης οτι ο πατέρας του πρέπει να είναι περισσότερο παρών! – Ελιζαμπέτ
Χρειάζεται πραγματικά να κάνουμε αυτή την κουβέντα τώρα; – Πιερ
Χρειάζεται πραγματικά να τρέχω για όλα, για μια ζωή εγώ; – Ελιζαμπέτ
Η Ντόρα Μακρυγιάννη αποτελεί την αποκάλυψη του έργου. Με ενέργεια, γοητεία και έντονη θεατρική παρουσία, εμφανίζεται στη σκηνή και η παράσταση παίρνει μία άλλη τροπή. Ο τόνος της φωνής της, η πρόζα της και η φυσικότητά της τραβούν το βλέμμα του θεατή, κάνοντάς τον να αναμένει την επόμενη ατάκα της. Γοητευτική και προσιτή, αλλά την ίδια στιγμή ικανή να δείξει πυγμή και ένταση όπου χρειάζεται.
Να σου πω! Προσπαθώ να ηρεμήσω την κατάσταση! Τώρα εσύ αν επιμένεις να επιστρέψεις στην αρένα με το κόκκινο πανί σου και να το κουνήσεις στον ταύρο. Τράβα βάλε τα κολάν σου, βάλε και τα κολάρα σου και όρμα! Και με την νίκη…! – Άννα
Ο Λευτέρης Ζαμπετάκης έχει μια παρουσία που σε κερδίζει χωρίς προσπάθεια· ταιριάζει απόλυτα στον ρόλο και δείχνει το ταλέντο του χωρίς υπερβολές. Αυτό που κάνει εντύπωση είναι πώς παίζει με την αλήθεια — άλλοτε την αφήνει να φανεί κι άλλοτε την κρατάει πίσω, δημιουργώντας μια ενδιαφέρουσα ένταση. Οι εσωτερικές του συγκρούσεις περνούν στο σώμα και στο βλέμμα του με τρόπο που φαίνεται αληθινός, και αυτό δίνει ιδιαίτερο βάθος στην ερμηνεία του
Και τέλος, ο Κρατερός Κατσούλης αποτελεί μια σταθερή αξία της παράστασης. Ό,τι κι αν ειπωθεί για το ταλέντο του μοιάζει πραγματικά λίγο μπροστά στη σκηνική του άνεση και τη δεξιοτεχνία με την οποία χειρίζεται τον ρόλο του. Με την εμπειρία και το προσωπικό του ύφος, καταφέρνει να δίνει σε κάθε χαρακτήρα που ενσαρκώνει μια μοναδική ταυτότητα, πλάθοντας έναν άνθρωπο οικείο, ζωντανό και απολαυστικό.
Εγώ μια πλακίτσα ήθελα να κάνω! – Βικτόρ (Κρατερός Κατσούλης)
Πρόκειται για μια παράσταση που χαρίζει αβίαστο γέλιο, αλλά ταυτόχρονα αγγίζει ουσιαστικά θέματα σχέσεων και οικογένειας. Ένα έργο γεμάτο μηνύματα για τα μυστικά που κρύβουμε—όχι από αδιαφορία, αλλά από φόβο πως η αλήθεια ίσως απομακρύνει εκείνους που αγαπάμε. Με εξαιρετικές ερμηνείες, ρεαλιστική σκηνοθετική ματιά και καλοδουλεμένο χιούμορ, αποτελεί μια θεατρική εμπειρία που αξίζει να δει κανείς.
Να ζητήσω συγγνώμη; Θες εσύ, να ζητήσω συγγνώμη από την μαμά μου; Εσύ; Και εμένα ποιος θα μου ζητήσει συγγνώμη; Όχι σας ρωτώ! Ποιος θα ζητήσει συγγνώμη από εμένα; Μήπως εσύ, Πιέρ; – Ελιζαμπέτ
Να σου ζητήσω συγγνώμη; – Πιερ
Ναι! Ναι! Να έρθεις μια φορά γονατιστός και μετανιωμένος. Να μου ζητήσεις την επιείκεια μου. Να ζητήσεις μια απόδειξη οτι σε αγαπώ παρόλα τα σκατά που μου έχεις κάνει. Αυτό σημαίνει συγγνώμη σωστά; […] Οπότε ποιος να μου ζητήσει συγγνώμη εμένα πια; ε; Προφανώς όχι εσύ! – Ελιζαμπέτ
Κάποια συγγνώμη στον ορίζοντα; Τίποτα; Υπέροχα! Απόψε είμαστε όλοι ίσοι! Κανείς δεν συγχωρεί κανέναν! Κρίμα! Μια συγγνώμη μπορεί και να μας απελευθέρωνε, αλλά δεν πειράζει! Δεν πειράζει, ας το πάμε έτσι. Οπότε εμένα αν μου επιτρέπετε, θα πάρω την πίκρα μου, την δυστυχία μου και την αγανάκτηση μου και θα πάμε και οι τέσσερις για ύπνο… – Ελιζαμπέτ
ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ: ΕΔΩ
Συντελεστές
Μετάφραση: Ελεονώρα Μελέτη
Σκηνοθεσία- απόδοση: Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης
Σκηνικά: Αθανασία Σμαραγδή
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου
Ενδυματολόγος: Σοφία Δριστέλα
Μουσική: Γιάννης Χριστοδουλόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Πάνος Αποστολόπουλος
Φωτογραφίες: Χάρης Γερμανίδης
Σχεδιασμός αφίσας: Τζόυ Τόλια
Επικοινωνία – Γραφείο Τύπου παράστασης: Μαρκέλλα Καζαμία
Social Media – Διαφήμιση: Renegade Media
Παραγωγή: Marosssoulis Productions
