«ΤΟ ΣΠΟΤ»: Κριτική Παράστασης
✒️ Γράφει: Ιωάννης Αρμυριώτης
Παρακολουθήσαμε την παράσταση «ΤΟ ΣΠΟΤ» του Ζήση Ρούμπου στο Θέατρο Γκλόρια – Κεντρική σκηνή και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας.
«ΤΟ ΣΠΟΤ» του Ζήση Ρούμπου, σε σκηνοθεσία Σοφίας Πάσχου, στο Θέατρο Γκλόρια, είναι μια σουρεαλιστική και ξεκαρδιστική κωμωδία όπου το γύρισμα ενός διαφημιστικού για την Ελλάδα μετατρέπεται σε χαοτική περιπέτεια μέσα σε ένα θέατρο, με το κοινό να συμμετέχει ως… κομπάρσος ή μάλλον ως «βοηθητικός ρόλος». Ο Δημήτρης Μακαλιάς, η Άννα Μενενάκου, η Δανάη Μιχαλάκη, ο Άλκης Μπακογιάννης, ο Ζήσης Ρούμπος και ο Χάρης Χιώτης δίνουν πνοή σε μια ευφυή σάτιρα για την εικόνα της σύγχρονης Ελλάδας.
Πάμε να πούμε λίγα λόγια για το τι θα κάνουμε σήμερα εδώ! Είμαστε σήμερα εδώ λοιπόν για να γυρίσουμε το απόλυτο διαφημιστικό σποτ! Για την Ελλάδα… – Ιωνάθαν Τσέτρης (Ζήσης Ρούμπος)
Υπόθεση: Το Υπουργείο Πολιτισμού έχει εξασφαλίσει ένα μεγάλο budget για να γυριστεί ένα διαφημιστικό σποτάκι για την Ελλάδα. Ένα καλλιτεχνικό δημιούργημα που οραματίστηκε ο γνωστός σκηνοθέτης Ιωνάθαν Τσέτρης (Ζήσης Ρούμπος), ο βραβευμένος με Όσκαρ για την ταινία του «ΜΠΟΥΖΙ». Αντί να χρησιμοποιήσει φυσικά τοπία και μνημεία, αληθινούς χώρους και εικόνες, ο σκηνοθέτης αποφάσισε να καταφύγει στην avant garde αισθητική του και να το γυρίσει όλο μέσα σε ένα θέατρο με πάρα πολλούς κομπάρσους. Δηλαδή, το κοινό της παράστασης! Πρωταγωνιστές του σποτ: η καταξιωμένη τραγωδός Βεατρίκη (Άννα Μενενάκου), η πρωτοεμφανιζόμενη και γλυκύτατη Ρένα (Δανάη Μιχαλάκη) και σε ρόλο έκπληξη ο Στράτος Ασλανίδης (Άλκης Μπακογιάννης), που αφήνει για λίγο τις βραδινές πίστες και τα γεμάτα στάδια και βρέχει τα πόδια του και στην υποκριτική.
Τρεις ηθοποιοί, ένας καταξιωμένος πειραματικός σκηνοθέτης, ο υπέρ-αγχωτικός βοηθός του και ο υπεύθυνος του θεάτρου, θα προσπαθήσουν να γυρίσουν ένα διαφημιστικό σποτ για την Ελλάδα. Θα καταφέρουν να ανακαλύψουν την ουσία της χώρας και να την αποτυπώσουν στην κάμερα; Θα μείνουν εντός μπάτζετ; Θα συνεργαστούν ή θα μαλλιοτραβηχτούν;
Έχω άσθμα, με πιάνει όταν αγχώνομαι! – Φώτης (Δημήτρης Μακαλιάς)
Ε, μην αγχώνεσαι, ρε! – Κώστας (Χάρης Χιώτης)
«Το Σποτ»: Μια διαδραστική, τολμηρή κωμωδία που αγγίζει αλήθειες!
Η νέα δημιουργία του Ζήση Ρούμπου, «Το Σποτ», αποτελεί μία από τις πιο ευχάριστες και ταυτόχρονα πιο ευφυείς εκπλήξεις της φετινής θεατρικής σεζόν. Πρόκειται για ένα έργο που συνδυάζει το stand-up comedy, την αυτοσχεδιαστική κωμωδία και τοσύγχρονο θεατρικό performance, δημιουργώντας ένα υβριδικό θεατρικό είδος που εμπλέκει άμεσα το κοινό και το καλεί να συμμετέχει στην ίδια την αφήγηση.
Η παράσταση ξεκινά με τον Χάρη Γιώτη να εισέρχεται στη σκηνή και να θέτει αμέσως τους κανόνες του παιχνιδιού. Η κωμική του οξύτητα, η ευστροφία του και η ικανότητά του να «κλείνει το μάτι» στο κοινό δημιουργούν ένα ζεστό και άνετο κλίμα. Το κοινό δεν παρακολουθεί απλώς∙ από την πρώτη στιγμή, νιώθει πως είναι μέρος ενός ζωντανού, ανοιχτού θεατρικού παιχνιδιού.
Σύντομα, ο Δημήτρης Μακαλιάς παίρνει τη σκυτάλη. Με χαρακτηριστική ενέργεια και άψογη κωμική στόχευση, λειτουργεί ως ο «ξεναγός» που πληροφορεί τους θεατές για το τι πρόκειται να επακολουθήσει: ένα «γύρισμα» στο οποίο οι παρευρισκόμενοι συμμετέχουν ως βοηθητικοί ρόλοι, υπό την καθοδήγηση του εκκεντρικού, βραβευμένου με Όσκαρ σκηνοθέτη Ιωνάθαν Τσέτρη – μια προσωπικότητα που ενσαρκώνει με ευφυές χιούμορ και θεατρική άνεση ο Ζήσης Ρούμπος. Η άφιξη της Άννας Μενενάκου και της Δανάης Μιχαλάκη γεμίζει τη σκηνή με μια ανανεωμένη δυναμική· δύο παρουσίες που, με τις αντιθετικές αλλά άκρως συμπληρωματικές ιδιοσυγκρασίες τους, ανοίγουν το παιχνίδι του έργου προς νέες κατευθύνσεις. Και τέλος ο Άλκης Μπακογιάννης ενώνει τα κομμάτια ολοκληρώνοντας έναν θίασο πλήρως αρμονικό και δημιουργικά ενοποιημένο.
Ρε εσείς, παίρνει κάτι; – Στράτος Ασλανίδης (Άλκης Μπακογιάννης)
ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ! – Φώτης
Ντάξει, είναι τέλειος! – Ρένα (Δανάη Μιχαλάκη)
Κοίτα, μ@λακία μου φαίνεται εμένα! – Κώστας
Καλά πάρε και εσύ Όσκαρ και μετά μίλα! – Φώτης
Ρε παιδιά έχει πάρει σίγουρα Όσκαρ; – Στράτος
Ξενόγλωσσής ταινίας, ο πρώτος Έλληνας σκηνοθέτης! – Ρένα
Όντως; Ντάξει παιδιά τότε πάσο! Πάσο και μπράβο του και καλά έκανε που έφυγε! Μάγκας ρε! Άμα ήταν εδώ στην γιούχα θα τον είχαν όλοι! Γιατί εδώ άμα πιστεύεις αυτό που κάνεις είσαι ψώνιο. Άμα το παραπιστεύεις είσαι βαρεμένος! Τίποτα. Εδώ αρκεί να δηλώσεις πως είσαι κάτι και είσαι! – Κώστας
Είμαι Σκηνοθέτης! – Ιωνάθαν Τσέτρης
Τόσο όσο, όμως θέλει! Τόσο όσο! – Κώστας
Ο θεματικός πυρήνας της παράστασης χτίζεται πάνω στην λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο χιούμορ και στην αλήθεια, αγγίζοντας με εντυπωσιακή δεξιοτεχνία μια σειρά από καίρια και βαθιά ανθρώπινα ερωτήματα. Πέρα από την κωμική της επιφάνεια, το έργο εξερευνά το βάρος της ελληνικής ταυτότητας σήμερα: το πώς είναι να μεγαλώνεις μέσα στη σκιά ενός ένδοξου παρελθόντος που όλοι τιμούν, αλλά ελάχιστοι μπορούν πραγματικά να αντέξουν. Παράλληλα, αναδεικνύει με καθαρό βλέμμα την πραγματικότητα του ηθοποιού στην Ελλάδα, ενός επαγγέλματος που ακροβατεί ανάμεσα στη μιζέρια, την αβεβαιότητα και τον ανταγωνισμό, αλλά και στο όνειρο για κάτι μεγαλύτερο. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το έργο δεν διστάζει να θίξει τον σύγχρονο διχασμό ανάμεσα στην παραμονή και τη φυγή, στο να χτίσεις καριέρα στη χώρα σου ή να κυνηγήσεις το προσωπικό σου «Χόλυγουντ» στο εξωτερικό. Όλες αυτές οι αλήθειες, δοσμένες μέσα από χιούμορ, ευαισθησία και συγκινητική ειλικρίνεια, μεταμορφώνουν την παράσταση σε κάτι πέρα από μια απλή κωμωδία: σε μια εμπειρία βαθιά ανθρώπινη, που αφήνει τον θεατή να γελάσει, αλλά και να σκεφτεί.
Βασικά ξέρεις τι θέλω; Θέλω έτσι που και που, να λέει και σε εμάς κάποιος ένα μπράβο! Έχουμε μάθει πάρα πολύ να εστιάζουμε στο λάθος. Δεν ξέρω, γιατί πια δεν λέμε μπράβο ο ένας στον άλλον. Δεν ξέρω, έχω φτάσει 40 χρόνων και έχω αγχώδη διαταραχή. Δεν ξέρω πότε ξεκίνησα να έχω άγχος είναι η αλήθεια. Μπορεί να γεννήθηκα έτσι από την αρχή. Γεννήθηκα με φυσική γέννα αλλά να αγχώθηκα πάρα πολύ να βγω έξω […] και μετά στην συνέχεια της ζωής μου. Ζούσα συνέχεια με ένα άγχος. Να πάω σχολείο, να γίνω καλός μαθητής, να πάω στο λύκειο, να μπω με τις πανελλήνιες σε ένα πανεπιστήμιο, να πάρω πτυχίο, να βρω μια δουλειά αντίστοιχη του πτυχίου μου. Μετά να φτιάξω μια οικογένεια, να κάνω παιδιά, να πάρω ένα αυτοκίνητο, να κάνω ένα εξοχικό… Μια ζωή γεμάτη άγχος. Αλλά μπορεί και να μην φταίει η ζωή μου. Μπορεί να φταίει το DNA μου. Μπορεί ο τόπος, να έχω γεννηθεί με άγχος συνέχεια μέσα μου […] Μας έχουν μάθει να κουβαλάμε αυτήν την τεράστια ιστορία, την ένδοξη ιστορία στις πλάτες μας. Ξέρετε κάτι; Εγώ δεν έχω τόσο μεγάλες πλάτες! Δεν ξέρω αν μπορώ να κουβαλήσω όλη αυτήν την ιστορία αυτής της χώρας. Με πιάνει άγχος. Ξέρετε, νιώθω ενοχή οτι δεν μπορώ να ανταποκριθώ σε αυτό το ένδοξο μεγαλείο αυτής της χώρας. Γιατί είναι ένδοξο […] – Φώτης
Τι να σου πω ρε φίλε! Και εγώ κοντά στα 40 είμαι και είμαι τίγκα στα δερματικά! – Κώστας
Ε, μην αγχώνεσαι! – Φώτης
Πως δεν το σκέφτηκα!; – Κώστας
Η καλλιτεχνική αξία της παράστασης αναδεικνύεται μέσα από μια σειρά άρτιων επιλογών και δημιουργικών ισορροπιών. Πρώτα απ’ όλα, το εξαιρετικά δεμένο καστ, με τη μεταξύ τους εντυπωσιακή χημεία, δημιουργεί μια ζωντανή σκηνική ενέργεια που μεταδίδεται άμεσα στο κοινό. Ο ρυθμός της παράστασης παραμένει αδιάκοπα σφιχτός επιτρέποντας στο χιούμορ και στην αφήγηση να ρέουν φυσικά. Η διαδραστικότητα λειτουργεί απολύτως αυθεντικά, χωρίς να εκβιάζει τη συμμετοχή του θεατή, επιτρέποντάς του να εμπλακεί με τρόπο αυθόρμητο και ειλικρινή. Το έργο αξιοποιεί με μαεστρία το σουρεαλιστικό χιούμορ του, το οποίο δένει αρμονικά με πιο δραματικές στιγμές. Το κείμενο είναι εμφανώς καλοδουλεμένο, με ξεκάθαρη θεματική συνοχή που υπηρετεί απόλυτα την αφήγηση, ενώ η αυτοσχεδιαστική φρεσκάδα που διαπερνά την παράσταση εξασφαλίζει πως κάθε βραδιά αποκτά τη δική της ξεχωριστή ταυτότητα. Όλα αυτά μαζί συνθέτουν μια θεατρική εμπειρία ζωντανή, ευρηματική και πραγματικά μοναδική.
Θύμωσα! Έπαθα το σύνδρομο της Καρυάτιδας. Ένιωθα ότι, αν έφευγα, θα πρόδιδα την χώρα μου. Την γλώσσα μου. Την Επίδαυρο που πριν λίγο είχα πατήσει. Ήθελα να κάνω πολιτισμό στην χώρα που τον γέννησε […] Η ζήλεια είναι η μάνα της μιζέριας! Έχω πείσει τον εαυτό μου να μην ζηλεύει αυτούς και αυτές που έφυγαν. Αλλά κάποιες στιγμές με πιάνει μια μικρή ζήλεια, γιατί σκέφτομαι πως θα ήταν εκεί έξω! Μια μικρή ζήλεια. Σαν Καρυάτιδα. Σαν να είναι οι Καρυάτιδες όχι μόνο από μάρμαρο αλλά και από σάρκα. Και κάπου μέσα τους βαθιά να είναι μπερδεμένη η περηφάνια με την ζήλεια. Ζήλεια για την μια αδερφή που ξενιτεύτηκε… – Βεατρίκη (Άννα Μενενάκου)
«Το Σποτ»: Ένας ταλαντούχος θίασος!
Ο Δημήτρης Μακαλιάς αποδεικνύει για ακόμη μία φορά πόσο χαρισματικός κωμικός performer είναι. Διαθέτει εκείνο το σπάνιο ταλέντο να σε κάνει να ξεχάσεις πού βρίσκεσαι και να παραδοθείς πλήρως στη θεατρική εμπειρία. Με την αβίαστη κωμικότητά του, το ζεστό του ύφος και την απόλυτη άνεση στη σκηνή, προσφέρει στιγμές καθαρού γέλιου, χωρίς επιτήδευση και χωρίς υπερβολές. Είναι από εκείνους τους ηθοποιούς που σε κάνουν να νιώθεις ασφαλής στο κάθισμά σου, έτοιμος να αφεθείς, να χαλαρώσεις και να γελάσεις με την ψυχή σου. Η παρουσία του λειτουργεί σαν κινητήριος δύναμη της παράστασης, χαρίζοντας ενέργεια, ρυθμό και έναν ξεχωριστό, αυθεντικό παλμό.
Δεν ξέρω, δεν ξέρω! Θέλω και εγώ κάποια στιγμή να μου πει κάποιος ένα μπράβο για αυτά που έχω καταφέρει σήμερα. Δεν θέλω να είμαι η ιστορία του παρελθόντος μου, θέλω να γράψω την δική μου ιστορία, όποια και αν είναι αυτή. Θέλω να μου πούνε μπράβο για αυτό που είμαι σήμερα. Τι έχω καταφέρει! Έχω καταφέρει να μείνω σε αυτήν χώρα παρόλο που όλοι θέλουν να φύγουν. Να έχω μια δουλειά, αν έχω δουλειά. Να παίρνω 800 ευρώ και να πληρώνω. Να έχω οικογένεια, να έχω παιδιά, να πληρώνω το σχολείο τους, να πληρώνω το αυτοκίνητο μου, να πληρώνω την βενζίνη μου, να πληρώνω την μάνα μου, το δάνειο της μάνας μου και κάποιος, έστω κάποιος, να έρθει και να πει σε εμένα “Μπράβο, ρε Φώτη!” – Φώτης
Μπράβο, ρε Φώτη! Μπράβο, ρε φίλε. Μπράβο! – Κώστας
Ο Χάρης Χιώτης είναι, με κάθε έννοια, η προσωποποίηση του γνήσιου κωμικού. Με φυσικότητα που μοιάζει αβίαστη, με πνευματώδη αντανακλαστικά και με εξαιρετική άμεση επικοινωνία με το κοινό, καταφέρνει να γεφυρώνει τη σκηνή με την πλατεία χωρίς να χάνει ρυθμό ούτε για μια στιγμή. Η ευστροφία του, ο τρόπος που «πιάνει» τα vibes της στιγμής και η ικανότητά του να χτίζει μικρές κωμικές εκρήξεις μέσα από μια απλή χειρονομία ή μια ματιά δημιουργούν έναν χαρακτήρα ολοζώντανο, διαχρονικό και βαθιά ανθρώπινο.
Η Άννα Μενενάκου υποδύεται την καταξιωμένη τραγωδό με μια αφοπλιστική ισορροπία αυστηρότητας και λεπτεπίλεπτης ειρωνείας. Η παρουσία της πάνω στην σκηνή αποπνέει εκείνον τον «αέρα» της παλιάς σχολής που μεταφέρει στη σκηνή μια αίσθηση κύρους, σχεδόν τελετουργική. Η «θεατρική αλαζονεία» που ενσωματώνει λειτουργεί όχι ως υπερβολή αλλά ως ευφυές κωμικό εργαλείο. Καταφέρνει να είναι ξεκάθαρα ένας αστείος χαρακτήρας, χωρίς ποτέ να χάσει την επιβλητικότητα και τη γοητεία της.
Τι πρέπει κανείς να κάνει για να πάρει αυτούς τους μεγάλους ρόλους; – Ρένα
Πρέπει να καταλάβεις οτι οι μεγάλοι ρόλοι θα έρθουν αργά στην καριέρα σου! […] Είναι θέμα τύχης, πίστης και ελπίδας! […] Την τύχη να μην κολλήσεις τίποτα από όλους αυτούς που θα κοιμηθείς ανεβαίνοντας! Την πίστη στον εαυτό σου όταν κανένας δεν θα πιστεύει σε εσένα, ακόμα και όταν είσαι στην κορυφή. Ειδικά εκεί! Και την ελπίδα να κρατήσεις την ελπίδα σου ακόμα και μέσα στην πιο βαθιά απελπισία! … Να μην σταματήσεις να ονειρεύεσαι χρειάζεται, βρε κουτό! – Βεατρίκη (Άννα Μενενάκου)
Η Δανάη Μιχαλάκη φέρνει μια εντελώς διαφορετική υφή στην παράσταση, ενσαρκώνοντας τη νεαρή, ντροπαλή και ρομαντική «πρωτοεμφανιζόμενη» που τρυπώνει σε έναν κόσμο μεγαλύτερο από την ίδια. Με ανεπιτήδευτη φυσικότητα και ειλικρίνεια, χτίζει έναν χαρακτήρα που λειτουργεί ως συναισθηματικό αντίβαρο στο χάος της κωμωδίας. Η ηρεμία της, οι μικρές σιωπές, η γλυκιά αμηχανία και ο τρόπος που παρατηρεί πριν αντιδράσει δημιουργούν μια ερμηνεία λεπτοδουλεμένη, ευαίσθητη και βαθιά ανθρώπινη. Αποτελεί την «ήρεμη δύναμη» της παράστασης.
Ο Άλκης Μπακογιάννης εμφανίζεται ως ο σύγχρονος ζεν πρεμιέ – ένας καλοχτισμένος, αυτάρεσκος performer που μετρά την αξία του σε likes, followers και σκηνικές πόζες. Με άψογο κωμικό timing, άνεση και αυτοσαρκαστική διάθεση, δημιουργεί έναν χαρακτήρα που δεν γίνεται ποτέ καρικατούρα, αλλά μια απολαυστική αντανάκλαση της σημερινής ναρκισσιστικής κουλτούρας. Η ενέργειά του είναι γεμάτη αυτοπεποίθηση. Ο ρόλος του συμπληρώνει το σύνολο με μια ακομπλεξάριστη, απολύτως σύγχρονη κωμική ματιά.
Εγώ δεν ήξερα να τραγουδάω. Το πιστεύετε!; … Τι έγινε, γεμίσαμε haters; Να είναι καλά ο Chris που μπήκε στην ζωή μου. Κάτι είδε σε εμένα. Κυρίως τις φωτογραφίες από το γυμναστήριο. Στην Ελλάδα αν έχεις τον κατάλληλο ατζέντη μπορείς να κάνεις τα πάντα. Κάνεις την αδυναμία σου δύναμη […] Ρε, σημασία έχει να αδράξεις την μέρα! Κρεπ Ντιεμ που λέμε! – Στράτος Ασλανίδης
Ο Ζήσης Ρούμπος δεν περιορίζεται στον ρόλο του πρωταγωνιστή· λειτουργεί ως ο δημιουργικός πυρήνας που κρατά ενωμένα όλα τα νήματα της παράστασης. Η γραφή του είναι τόσο ευρηματική όσο και επιδέξια: συνδυάζει την ωμή, καθημερινή αλήθεια με την κωμική υπερβολή, χτίζει σκηνές που σε κάνουν να γελάσεις με την ψυχή σου χωρίς όμως να χάνουν το δραματικό βάθος, δημιουργώντας ήρωες που μοιάζουν αστείοι ακριβώς επειδή είναι αληθινοί. Η σκηνοθετική και συγγραφική του προσέγγιση δίνει στο έργο παλμό, συνοχή και απροσδόκητες συναισθηματικές κορυφώσεις. Είναι ο οραματιστής που οργανώνει το χάος, μετατρέποντάς το σε παράσταση με ουσία, ρυθμό και ψυχή.
Κώστα! Θέλω από πίσω ένα αποδομημένο Ηρακληδοειδές φόντο! – Ιωνάθαν Τσέτρης
Ηρακληδοειδές φόντο!; – Κώστας
Από πίσω ναι! – Ιωνάθαν Τσέτρης
Δεν πληρώνομαι καλά ρε Μ@λάκα! – Κώστας
Πέρα από τις μεμονωμένες ερμηνείες, αυτό που κάνει την παράσταση να ξεχωρίζει είναι η συνολική δυναμική των έξι ηθοποιών. Μαζί συνθέτουν μια θεατρική παρέα που αποπνέει φως, δημιουργικότητα και αυθεντική χαρά. Η μεταξύ τους χημεία δεν είναι απλώς εμφανής· είναι μεταδοτική. Ως θεατής, δεν νιώθεις ότι απλώς παρακολουθείς μια παράσταση· νιώθεις ότι συμμετέχεις σε μια ζωντανή, παιχνιδιάρικη εμπειρία. Σε προσκαλούν, χωρίς καμία πίεση, να αφεθείς, να παίξεις μαζί τους, να θυμηθείς πώς είναι να γελάς σαν παιδί. Είναι σπάνιο μια ομάδα να σε κάνει, έστω και για μιάμιση ώρα, οτι ανήκεις στη δική τους «μικρή θεατρική οικογένεια».
Η σκηνοθετική προσέγγιση χαρακτηρίζεται από ευφυΐα, καθαρότητα και εφευρετικότητα. Χωρίς υπερβολές, χωρίς να στηρίζεται σε εντυπωσιακά σκηνικά ή περίπλοκες τεχνικές λύσεις, η παράσταση αξιοποιεί ένα απλό αλλά απόλυτα λειτουργικό σκηνικό, διαμορφωμένο με τρόπο που υπηρετεί ιδανικά τη ροή και τον ρυθμό της. Αυτή η λιτή οπτική επιτρέπει στο κωμικό στοιχείο και στη δυναμική των ηθοποιών να λάμψουν, αφήνοντας χώρο στην αποδομημένη, παιχνιδιάρικη φύση της παράστασης να αναπνεύσει. Η σκηνοθεσία επιλέγει συνειδητά να δώσει προβάδισμα στην ενέργεια, στη ζωντάνια και στην άμεση επαφή με το κοινό — και το πετυχαίνει με τρόπο αβίαστο και εντυπωσιακά αποτελεσματικό.
Μου λείπει ο Ελληνικός ο γλάρος. Ο γλάρος της καρτ ποστάλ! Μπέα! Εσύ θα την πιάσεις αυτήν την αναφορά. Θέλω να μου κάνεις έναν γλάρο, όπως η Νίνα του Ταρκόφσκι! – Ιωνάθαν Τσέτρης
Τσέχωφ! – Βεατρίκη
Γίτσες! – Ιωνάθαν Τσέτρης
Έγινε! – Βεατρίκη
«Το Σποτ» είναι μια παράσταση που δεν την βλέπεις απλώς—τη ζεις. Σε κάνει να γελάσεις αυθόρμητα, να συμμετάσχεις χωρίς φόβο, να νιώσεις, να προβληματιστείς και να φύγεις πιο γεμάτος. Είναι μια ολοζώντανη, τολμηρή κωμωδία με καρδιά, που θυμίζει γιατί το θέατρο παραμένει η πιο ανθρώπινη μορφή τέχνης. Αξίζει να τη δείτε—και ακόμα περισσότερο, αξίζει να ξαναπάτε.
Συμβουλή! Μην διστάσετε ή ντραπείτε να σηκωθείτε και να συμμετάσχετε!
ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ: ΕΔΩ
Αυτή η κριτική στοχεύει να προβάλει τις κεντρικές αρετές της παράστασης και να ενθαρρύνει τους αναγνώστες να βιώσουν την εμπειρία από κοντά καθώς και να δείξει τις αδυναμίες αυτής.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σκηνοθεσία: Σοφία Πάσχου
Επιμέλεια οπτικοακουστικού υλικού: Σωτήρης Τσαφούλιας, Claudio Bolivar
Σκηνικά-Κοστούμια: Ζενεβιέβ Αθανασοπούλου
Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου
Μουσική: Νίκος Γαλενιανός
Βοηθός σκηνοθέτη: Βασίλης Σταματάκης
Σχεδιασμός αφίσας, γραφιστική επιμέλεια: Χρυσούλα Κοροβέση (Mavra Gidia)
Φωτογράφος: Μάριος Θεολόγης
Makeup & Hair Styling: Ελένη Παϊρακταρίδου
Υπεύθυνη επικοινωνίας: Ανζελίκα Καψαμπέλη
Social Media: Social Wave
ΠΑΙΖΟΥΝ (αλφαβητικά): Δημήτρης Μακαλιάς, Άννα Μενενάκου, Δανάη Μιχαλάκη, Άλκης Μπακογιάννης, Ζήσης Ρούμπος, Χάρης Χιώτης
