«Τόσο Κοντά, Τόσο Μακριά» (2025): Κριτική Ταινίας
✒️ Γράφει: Ιωάννης Αρμυριώτης
Παρακολουθήσαμε την ταινία «Τόσο Κοντά, Τόσο Μακριά» στην δημοσιογραφική προβολή της και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας.
Από τις 24 Ιουλίου 2025, η ταινία «Τόσο Κοντά, Τόσο Μακριά» προβάλλεται στους κινηματογράφους από την TANWEER.
«Τόσο Κοντά, Τόσο Μακριά»: Πληροφορίες – Υπόθεση ταινίας
Μια ταινία της Αλίκης Δανέζη Knutsen με τους Αγγελική Παπούλια και Ανδρέα Κωνσταντίνου έρχεται σύντομα στους κινηματογράφους! Η νέα παραγωγή της Tanweer, σε συμπαραγωγή με την Roads & Oranges, ακολουθεί ένα ζευγάρι σε διάσταση, σε ένα απομονωμένο νησί, καθώς παλεύει να αποφασίσει αν θα κάνει το βήμα προς την επανασύνδεση ή τον οριστικό χωρισμό. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους συναντάμε την Αγγελική Παπούλια και τον Ανδρέα Κωνσταντίνου. Τη σκηνοθεσία υπογράφει η Αλίκη Δανέζη Knutsen, η οποία έχει σκηνοθετήσει τρεις μεγάλου μήκους ταινίες που έχουν ταξιδέψει και διακριθεί, μεταξύ άλλων, στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, στο Φεστιβάλ Μοντεβιδέο, στο Φεστιβάλ Ρώμης, στο Πανόραμα του Φεστιβάλ Βρυξελλών κ.ά.
Υπόθεση: Ένα ζευγάρι συναντιέται μετά από έναν χρόνο χωρισμού για να οριστικοποιήσει το διαζύγιό του και να διαπραγματευτεί το μέλλον των δύο παιδιών του. Εκείνη μοιάζει σίγουρη για την απόφασή της, ενώ εκείνος φαίνεται να μην έχει δεχθεί ότι ο γάμος τους έχει τελειώσει. Οι έντονες διαφωνίες και οι αντιφάσεις τους φέρνουν τα βαθύτερα συναισθήματά τους στην επιφάνεια. Η αγάπη και η έλξη τους αναζωπυρώνεται, καθώς το νησί, όμορφο και επικίνδυνο, γίνεται καθρέφτης του γάμου τους.
Δεν αρχίζει καλά το πράγμα! – Ανδρέας Κωνσταντίνου
Δεν πειράζει, μπορεί να τελειώσει καλα! – Αγγελική Παπούλια
«Τόσο Κοντά, Τόσο Μακριά» κριτική: Μια σχέση στα ερείπια
Η ταινία «Τόσο Κοντά, Τόσο Μακριά» είναι μια αυθόρμητη, προσωπική κινηματογραφική ματιά στα ακατέργαστα συναισθήματα δύο ανθρώπων που αγαπιούνται, αλλά δεν μπορούν πια να είναι μαζί. Εμπνευσμένη από την πολυπλοκότητα των ανθρώπινων σχέσεων και τη γλυκόπικρη αίσθηση του αποχωρισμού, η ταινία καταγράφει με ευαισθησία την ένταση και τη συναισθηματική δίνη του τέλους μιας σχέσης. Γυρισμένη σε ένα απομονωμένο νησί —που λειτουργεί σχεδόν ως τρίτος χαρακτήρας—, η ιστορία εκτυλίσσεται ανάμεσα στον άνεμο, τη θάλασσα και το θρόισμα των φύλλων, τα οποία αντανακλούν τις μεταβαλλόμενες εσωτερικές καταστάσεις των πρωταγωνιστών.
Παρά την αξιόλογη αφετηρία της και τις όμορφες προθέσεις, η ταινία δυσκολεύεται να σταθεί κινηματογραφικά. Η σκηνοθεσία, παρότι με διάθεση για αυθορμητισμό και αλήθεια, χάνει συχνά τον ρυθμό της, ενώ το σενάριο και οι διάλογοι αποδεικνύονται αδύναμοι. Οι ηθοποιοί δεν έχουν το κατάλληλο υλικό για να αναδείξουν το ταλέντο τους, με αποτέλεσμα οι ερμηνείες να μοιάζουν περιορισμένες, σχεδόν εγκλωβισμένες.
Το σκηνικό του εγκαταλελειμμένου νησιού επιχειρεί να λειτουργήσει συμβολικά, αποτυπώνοντας το συναισθηματικό χάος και την αποξένωση των χαρακτήρων. Ωστόσο, η επιμονή στα ερειπωμένα μαγαζιά, στους άδειους δρόμους και στη γενικότερη αίσθηση εγκατάλειψης φαντάζει υπερβολική και ενίοτε αναίτια. Το κοινό δυσκολεύεται να κατανοήσει γιατί το ζευγάρι επέλεξε ένα τόσο αφιλόξενο μέρος για να ξανασυναντηθεί, ύστερα από έναν χρόνο απόστασης. Πού μένουν; Γιατί περπατάνε μέσα στα εγκαταλελειμμένα μαγαζιά και ψάχνοντας τι μέσα στα ερείπιά; Αυτά τα ερωτήματα μένουν μετέωρα και ενισχύουν την αίσθηση του αφηγηματικού κενού.
Γιατί την κλωτσάς; – Ανδρέας
Δεν την κλωτσάω, απλά της λέω που να κάτσει. – Αγγελική
Και τι είναι η αγάπη να την βάλεις κάπου να κάτσει; – Ανδρέας
Τι είναι αγάπη; – Αγγελική
Είναι αφοσίωση, προσφορά, αναμνήσεις, εμπιστοσύνη… – Ανδρέας
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της αφηγηματικής ασυνέπειας είναι η σκηνή όπου, μετά από έναν νυχτερινό καβγά, η πρωταγωνίστρια φεύγει λέγοντας «Θέλω να πιω». Το επόμενο πλάνο την δείχνει μέρα, σε ένα ερειπωμένο και βρώμικο μπαρ, να ψάχνει μπουκάλια αλκοόλ. Το μπαρ, ενώ φαίνεται για χρόνια εγκαταλελειμμένο, έχει ξεχασμένα μπουκάλια, από τα οποία πίνουν και έχει ξαφνικά ρεύμα για να παίξει μουσική στο κασετόφωνο. Αυτή η σκηνή, όπως και άλλες, θέτει ερωτήματα όχι μόνο για την αληθοφάνεια αλλά και για τη συνοχή της κινηματογραφικής αφήγησης.
Συνολικά, η ταινία έχει μια ενδιαφέρουσα σύλληψη και φιλοδοξεί να μιλήσει για τον πόνο του τέλους και την προσπάθεια κατανόησης ανάμεσα σε δύο ανθρώπους. Δυστυχώς, όμως, το αποτέλεσμα δεν καταφέρνει να απογειώσει την αρχική ιδέα. Το δυνατό συναίσθημα χάνεται μέσα σε αδύναμους διαλόγους και σκηνοθετικές επιλογές που περισσότερο αποπροσανατολίζουν παρά υπηρετούν την ιστορία. Το τοπίο, τα χρώματα και οι παύσεις έχουν τη δική τους δύναμη, αλλά δεν αρκούν για να στηρίξουν μια ταινία που φαίνεται να παλεύει ανάμεσα στην πρόθεση και την εκτέλεση.
Είδος: Δραμεντί
Σκηνοθεσία: Αλίκη Δανέζη Knutsen
Σενάριο: Aλίκη Δανέζη Knutsen, Αγγελική Παπούλια, Ανδρέας Κωνσταντίνου
Πρωταγωνιστούν: Αγγελική Παπούλια, Ανδρέας Κωνσταντίνου, Marlene Kaminsky, Στράτος Νταλαμάγκος
Credits
Σκηνοθεσία Αλίκη Δανέζη Knutsen
Σενάριο Aλίκη Δανέζη Knutsen, Αγγελική Παπούλια, Ανδρέας Κωνσταντίνου
Διεύθυνση Φωτογραφίας Vladimir Subotic
Σκηνικά-Κοστούμια Κική Πίττα
Πρωτότυπη Μουσική – Σύνθεση – Ερμηνεία Blaine L. Reininger
Μοντάζ Σμαρώ Παπαευαγγέλου, Ιωάννα Πογιαντζή, Aλίκη Δανέζη Knutsen
Ήχος Θεόφιλος Μποτονάκης
Mιξάζ – Sound Design Άρης Λουζιώτης
Color Μάνος Χαμηλάκης
Mακιγιάζ – Κομμώσεις Εύη Ζαφειροπούλου
Casting Κλεοπάτρα Αμπατζόγλου
VFX Stardust Effects
Πρωταγωνιστούν Αγγελική Παπούλια, Ανδρέας Κωνσταντίνου
Συμμετέχουν Marlene Kaminsky, Στράτος Νταλαμάγκος
Παραγωγοί Διονύσης Σαμιώτης, Νάνσυ Κοκολάκη, Αλίκη Δανέζη Knutsen
Παραγωγή Tanweer Productions
Συμπαραγωγή Roads and Oranges Films24 Ιουλίου στους κινηματογράφους από την Tanweer
