«Tron: Ares» (2025): Κριτική Ταινίας
Παρακολουθήσαμε την AVANT PREMIERE της ταινίας «Tron: Ares» στην αίθουσα IMAX στα Village Cinemas στο The Mall Athens και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας.
✒️ Γράφει: Ιωάννης Αρμυριώτης
Σήμερα, 9 Οκτωβρίου 2025, η ταινία «Tron: Ares» ξεκινάει να προβάλλεται στους κινηματογράφους από την Feelgood Entertainment.
«Tron: Ares»: Πληροφορίες – Υπόθεση Ταινίας
43 χρόνια μετά την πρώτη ταινία «Tron» (1982) και 15 χρόνια μετά τη συνέχεια «Tron: Legacy» (2010) το εμβληματικό franchise επιστρέφει με την ταινία «Tron: Ares».
Ο Ares (Jared Leto), ένα προηγμένο ψηφιακό πρόγραμμα, στέλνεται στον πραγματικό κόσμο σε μια αποστολή χωρίς προηγούμενο — σηματοδοτώντας την πρώτη άμεση επαφή μεταξύ τεχνητής νοημοσύνης και ανθρώπινης κοινωνίας. Ο Julian Dillinger (Evan Peters), γιός της δυναμικής Elisabeth Dillinger (Gillian Anderson), επιχειρεί να εκμεταλλευτεί αυτή τη νέα τεχνολογία για να δημιουργήσει υπερστρατιώτες και να κυριαρχήσει στην αγορά. Όμως τα ψηφιακά αυτά όντα δεν μπορούν να επιβιώσουν πέρα από 29 λεπτά στον φυσικό κόσμο, γεγονός που οδηγεί τον Ares σε μια αποστολή για την απόκτηση του χαμένου «κώδικα μονιμότητας», του θρυλικού Kevin Flynn (Jeff Bridges), από την Encom, της οποίας ηγείται η προγραμματίστρια Eve Kim. Καθώς ο Ares αρχίζει να αναπτύσσει συνείδηση, συμμαχεί με την Eve Kim. Παραβιάζοντας κάθε κανόνα, οι δυο τους γίνονται στόχος ενός ανελέητου κυνηγητού. Με φόντο έναν κόσμο όπου τα όρια μεταξύ ανθρώπινου και ψηφιακού αρχίζουν να καταρρέουν, η ταινία εξερευνά ερωτήματα γύρω από την ταυτότητα, την ύπαρξη και την ηθική της τεχνητής νοημοσύνης, συνδυάζοντας εντυπωσιακά εφέ, έντονη δράση και φιλοσοφικούς υπαινιγμούς. Πέρα από την επιβίωση ο Αres και η Kim, παλεύουν για κάτι μεγαλύτερο: ένα μέλλον όπου άνθρωποι και τεχνητή νοημοσύνη μπορούν να συνυπάρξουν για καλό!
Ποιος είσαι; – Ares
Ο δημιουργός σου! – Julian Dillinger
Και εγώ ποιος είμαι…; – Ares
Όχι ποιος… Τι! – Julian Dillinger
«Tron: Ares»: Όταν οι κώδικες και τα προγράμματα παίρνουν σώμα και μορφή! Μια κινηματογραφική εμβάθυνση στον ψηφιακό κόσμο.
Πώς θα ήταν, άραγε, αν μπορούσαμε να δούμε με τα μάτια μας την πορεία ενός προγραμματιστή ή ενός χάκερ μέσα στο ψηφιακό πλέγμα; Όχι ως γραμμές εντολών και ψυχρούς αλγόριθμους, αλλά ως μια ζωντανή πραγματικότητα, όπου οι κώδικες παίρνουν σώμα, μορφή και ίσως ψυχή. Όπου κάθε script, κάθε εντολή, κάθε breach (παραβίαση ασφάλειας) στο σύστημα μεταμορφώνεται σε δράση, σύγκρουση, δημιουργία. Έναν κόσμο όπου το λογισμικό αποκτά υλικότητα και το άυλο γίνεται απτό. Η ταινία «Tron: Ares» αποτυπώνει ακριβώς αυτό: τον ψηφιακό κόσμο ως έναν χώρο όπου οι κώδικες δεν είναι απλώς αφηρημένες εντολές, αλλά οντότητες με σώμα και έτοιμοι να φέρουν εις πέρας την όποια εντολή, που μάχονται, δημιουργούν και καταστρέφουν.
Προγράμματα! Πολεμάμε! – Ares
Η ταινία αποτελεί μια πραγματική κινηματογραφική απόλαυση, συνδυάζοντας με μοναδικό τρόπο έντονη δράση, ατμοσφαιρική αισθητική και βαθύτερους προβληματισμούς γύρω από την ίδια την ψηφιακή πραγματικότητα και την τεχνική νοημοσύνη, αλλά και τη φύση του ίδιου του προγράμματος.
Αυτό που εντυπωσιάζει από την πρώτη στιγμή είναι η μαγική οπτική της ταυτότητα. Τα χρώματα είναι ζωντανά, έντονα και συναρπαστικά. Ένα πλέγμα φωτεινών γραμμών, πολυγωνικών σχημάτων και διαπεραστικών χρωμάτων. Η αντίθεση ανάμεσα σε αυτά τα ζωηρά χρώματα και τις αρμονικές συνθέσεις τους αποτυπώνει μια εικόνα που καθηλώνει το βλέμμα και αποτυπώνει σχεδόν εικονικά την ψηφιακή υφή ενός πλέγματος, σαν να βλέπεις πως είναι εσωτερικά ένας κώδικας. Οι αντιθέσεις αυτές, άλλοτε βίαιες και δυνατές, άλλοτε ήπιες και ρομαντικές, δημιουργούν ένα σύμπαν που μοιάζει να πάλλεται. Το έντονο κόκκινο – το χρώμα της απειλής, του χάους, του κακού, μια πηγή έντασης και δυναμισμού – κυριαρχεί και δημιουργεί μαγευτικά κάδρα. Τελικά δίνει τη θέση του στο λευκό: στην αγνότητα, στην κάθαρση. Η χρωματική παλέτα δε λειτουργεί απλώς διακοσμητικά. Αφηγείται. Αφηγείται χωρίς λόγια τη μετάβαση, την εσωτερική μεταμόρφωση, τη σύγκρουση μέσα στο ίδιο το σύστημα. Αυτή η αντίθεση προσθέτει ένα επιπλέον επίπεδο συμβολισμού που δένει αρμονικά με την πλοκή και την οπτική γλώσσα της ταινίας.
Σε αυτό το σύμπαν, ο θεατής δεν είναι απλός παρατηρητής. Βυθίζεται. Ο ήχος είναι καθοριστικός, είναι συμπρωταγωνιστής. Ιδιαίτερα στις σκηνές μάχης ή καταδίωξης, η ηχητική επένδυση σε κατακλύζει με όλες σου τις αισθήσεις. Τα μπάσα χτυπούν δυνατά και διαπερνούν το σώμα σου, ο ρυθμός σε τραντάζει ολόκληρο και σε βυθίζει μέσα στην ένταση, με αποτέλεσμα να νιώθεις πως βρίσκεσαι εκεί, στην καρδιά της δράσης. Είναι μια ηχητική εμπειρία που δεν αρκείται απλώς στο να συνοδεύει, αλλά σχεδόν σε «χειρίζεται» συναισθηματικά.
Ένα δυσλειτουργικό πρόγραμμα που θέλει να ζήσει; Αλήθεια; – Kevin Flynn
Σε όλη τη διάρκειά της, η ταινία διατηρεί αμείωτο ρυθμό και ένταση, κρατώντας τον θεατή συνεχώς κολλημένο στην οθόνη. Ο τρόπος που τα πλάνα κινούνται με επιθετικότητα και ταυτόχρονα εκφράζουν τη γλυκύτητα μιας ψηφιακής πραγματικότητας, δημιουργεί ένα αποτέλεσμα καθηλωτικό και μοναδικό. Δεν πρόκειται απλώς για μια σειρά εντυπωσιακών εικόνων και ήχων, αλλά για ένα στοχαστικό ταξίδι μέσα στη ψηφιακή ύπαρξη και τη συνείδηση. Θέτει ερωτήματα βαθιά και σημαντικά: μπορεί ένα πρόγραμμα να αισθανθεί; Μπορεί να παραβεί εντολές αν αυτές έρχονται σε σύγκρουση με ανθρώπινες ηθικές αξίες; Πώς μοιάζει στην πραγματικότητα ο κόσμος μέσα σε έναν κώδικα και το ψηφιακό πλέγμα που συνθέτουν την ύπαρξή του;
Το εμπόδιο εξουδετερώθηκε! – Athena (Jodie Turner-Smith)
Τι έκανες; – Julian Dillinger
Εκτέλεσα την εντολή μου… Με κάθε τρόπο! – Athena
Τέλος, οι ερμηνείες είναι υποδειγματικές. Οι ηθοποιοί αποδίδουν με αληθοφάνεια και ένταση τους ρόλους τους, δίνοντας πνοή σε χαρακτήρες που δεν είναι απλώς σύμβολα μέσα στον κώδικα, αλλά ζωντανοί οργανισμοί γεμάτοι αντιφάσεις, πάθη και φιλοδοξίες.
Δύσκολο να είσαι άνθρωπος… – Eve Kim
Κώδικας παροδικότητας: Ένα ψηφιακό ταξίδι στον χρόνο, την εποχή των 80s και την ύπαρξη!
Μια από τις πιο δυνατές στιγμές της ταινίας είναι η μεταφορά του ήρωα στην εποχή των 80s — μια αισθητική αναδρομή που δεν περιορίζεται μόνο στην απεικόνιση, αλλά αποτυπώνει με σεβασμό και λεπτομέρεια την εποχή. Τα γραφικά της τότε εποχής, απλά, παστέλ, με καμπύλες και μια αφέλεια που θυμίζει τα πρώτα βήματα της τεχνολογίας, έρχονται σε όμορφη αντίθεση με τη σημερινή ψηφιακή τελειότητα, όπου οι γραμμές είναι πιο αυστηρές, οι μορφές πιο επιθετικές και τα χρώματα πιο έντονα. Αυτή η αντιπαράθεση λειτουργεί σαν νοσταλγική γέφυρα ανάμεσα σε δύο διαφορετικές εποχές ψηφιακής εξέλιξης, ενώ παράλληλα ξεδιπλώνει μια ρομαντική διάθεση που κάνει την ταινία να ξεχωρίζει. Τα γραφικά, αν και απλοϊκά, μεταφέρουν μια γλυκιά ζεστασιά, αντίθετη με τη σκληρότητα και την αυστηρότητα των σύγχρονων ψηφιακών σχεδίων.
Μέσα σε όλο αυτό το ταξίδι στη δεκαετία των 80s ο Kevin Flynn (Jeff Bridges) λέει χαρακτηριστικά: «Δεν θα έπρεπε να λέγεται κώδικας μονιμότητας. Θα έπρεπε να λέγεται κώδικας παροδικότητας.» Μια απλή πρόταση, που όμως κουβαλάει μέσα της ένα βαθύ, υπαρξιακό μήνυμα. Η ταινία επιλέγει, με τον πιο ποιητικό και ευαίσθητο τρόπο, να μας υπενθυμίσει μια αλήθεια που συχνά αποφεύγουμε: ότι η παρουσία μας στη Γη, στη ζωή, είναι παροδική. Δεν είμαστε φτιαγμένοι για να μείνουμε για πάντα. Ο χρόνος είναι ο μεγαλύτερος αντίπαλός μας — δεν σταματά ποτέ, τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα, αφήνοντάς μας πίσω όσο κι αν παλεύουμε να τον προλάβουμε. Και όσο κι αν αυταπατόμαστε πως είμαστε μόνιμοι κάτοικοι αυτού του κόσμου, η αλήθεια είναι πως είμαστε απλώς περαστικοί.
Αυτό είναι το θέμα με τη ζωή. Δεν υπάρχει τίποτα μόνιμο σε αυτήν. – Ares
Όχι, δεν υπάρχει. – Eve Kim
100% Αναλώσιμοι: Όταν η αξία μετριέται με βάση τη λειτουργικότητα
Η ταινία μάς υπενθυμίζει, με σκληρή ειλικρίνεια, πόσο αναλώσιμα είναι όλα — άνθρωποι, προγράμματα, ιδέες, ακόμη και συναισθήματα. Ζούμε σε έναν κόσμο όπου, μόλις εμφανιστούν τα πρώτα σημάδια δυσλειτουργίας, η αντικατάσταση είναι θέμα χρόνου. Δεν υπάρχει περιθώριο σφάλματος· αν κάτι δεν εξυπηρετεί τον σκοπό, απλώς διαγράφεται.
Είναι δυσλειτουργικός, άφησε τον! Το πρόγραμμα ήταν δυσλειτουργικό και διαγράφηκε, όπως κάθε πρόγραμμα που δεν ακολουθεί τις εντολές! – Athena
Αν εξουδετερωθεί στο πεδίο της μάχης, θα φτιάξω άλλον! – Julian Dillinger
Είμαστε 100% αναλώσιμοι! – Ares
Για εκείνον όλα και όλοι είναι αναλώσιμοι! – Eve Kim
Αυτές οι φράσεις, που ακούγονται κατά την διάρκεια της ταινίας, δεν αφορούν μόνο ψηφιακούς χαρακτήρες· αντανακλούν μια ευρύτερη πραγματικότητα, τρομακτικά επίκαιρη. Στον σύγχρονο κόσμο, είτε πρόκειται για τεχνολογία είτε για ανθρώπινες ζωές, η αξία μας συχνά μετριέται με βάση τη λειτουργικότητά μας. Όταν παύουμε να «αποδίδουμε», η διαγραφή —με όποια μορφή κι αν έρθει— μοιάζει αναπόφευκτη. Η ταινία, πίσω από τα εντυπωσιακά του εφέ και την ψηφιακή λάμψη, τολμά να μας θέσει ένα αμείλικτο ερώτημα: Σε έναν κόσμο που απαιτεί συνεχώς απόδοση, τι απομένει από την ανθρώπινη ουσία όταν πάψει να είναι χρήσιμη;
Μπορούσα να την αισθανθώ! – Ares
Να την αισθανθείς; Δεν καταλαβαίνω! – Athena
«Tron: Ares»: Η ταινία που μετατρέπει τα δεδομένα σε διάλογο!
Συνολικά, πρόκειται για μια ταινία που καταφέρνει να συνδυάσει με μαεστρία την τεχνολογική φαντασία, την αισθητική των 80s και τη σύγχρονη ψηφιακή εποχή, σε μια συναρπαστική εμπειρία που καθηλώνει, προβληματίζει και συγκινεί. Δεν προσπαθεί να δώσει απαντήσεις. Μα δείχνει. Υποβάλλει. Δημιουργεί έναν νέο τρόπο θέασης της τεχνολογίας. Οι ερμηνείες των ηθοποιών υποστηρίζουν αυτή την προσέγγιση με ένταση και βάθος. Δεν «παίζουν» απλώς τους χαρακτήρες· ενσαρκώνουν έννοιες, προγράμματα, ροές δεδομένων.
Κι αυτό είναι ίσως το πιο μαγικό στοιχείο όλου του έργου: η ερώτηση που γεννά. Πόσο «ανθρώπινη» μπορεί να γίνει η τεχνολογία; Κι αν ένα πρόγραμμα αποκτήσει φωνή, πρόσωπο, σκοπό… Μήπως τότε το πλέγμα δεν είναι απλώς ένα σύστημα, αλλά ένας ολόκληρος κόσμος;
Μας δόθηκε μια εντολή! Αυτός είναι ο σκοπός μας! – Athena
Δεν είναι ο σκοπός μας. Είναι ο προγραμματισμός μας. Ο σκοπός μας δεν έχει καθοριστεί ακόμα! – Ares
Είδος: Action / Andventure / Sci-Fi / Cyberpunk / Artificial Intelligence
Σκηνοθεσία: Joachim Rønning
Σενάριο: Jesse Wigutow (screenplay by), David DiGilio & Jesse Wigutow (story by), Steven Lisberger and Bonnie MacBird (based on characters created by)
Πρωταγωνιστούν: Jared Leto, Greta Lee, Evan Peters, Hasan Minhaj, Jodie Turner-Smith, Arturo Castro, Cameron Monaghan, Gillian Anderson, Jeff Bridges
Πηγή: Allaboutarts.gr
