Βασίλης Λέμπερος: «Όταν μπορείς να γελάσεις με αυτό που σε καταπιέζει, έχεις ήδη κάνει το πρώτο βήμα για να το νικήσεις»

Διαβάστε επίσης: «Το Μεγάλο μας Τσίρκο»: Κριτική Παράστασης

Το allaboutarts.gr, με αφορμή την παράσταση «Το Μεγάλο μας Τσίρκο» του Ιάκωβου Καμπανέλλη, σε σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια, που παρουσιάζεται στο Θέατρο Ελληνικός Κόσμος (Αίθουσα Αντιγόνη) και γνωρίζει συνεχή sold out, συνομίλησε με τον ηθοποιό Βασίλη Λέμπερο. Στη συζήτησή μας, ο ίδιος μίλησε τόσο για τη συμμετοχή του στην παράσταση όσο και για τις προσωπικές του ανησυχίες, σκέψεις και καλλιτεχνικούς προβληματισμούς.

Πώς θα συστήνατε τον εαυτό σας σε κάποιον που σας γνωρίζει για πρώτη φορά μέσα από αυτή την παράσταση;

Θα μπορούσα να πω ότι αποτελώ έναν κρίκο σ’ αυτήν την εμβληματική αλυσίδα, σ΄ αυτό το υπέροχο έργο, ή ακόμα καλύτερα έναν καθρέφτη που αντικατοπτρίζει τα γεγονότα που έχουμε περάσει ως λαός από το τότε μέχρι το σήμερα, σίγουρα υπάρχουν πολλά κοινά.

«Το Μεγάλο μας Τσίρκο» είναι ένα έργο βαθιά πολιτικό, ιστορικό αλλά και διαχρονικά επίκαιρο. Τι σημαίνει για εσάς η συμμετοχή σε ένα τόσο εμβληματικό κείμενο της ελληνικής δραματουργίας;

Η συμμετοχή μου σ’ αυτή την παράσταση αποτελεί μία πράξη ευθύνης και συνείδησης. Ευθύνης περισσότερο για την μνήμη όλων αυτών των ιστορικών γεγονότων και συνείδησης επειδή προσπαθούμε να κρατήσουμε στην μνήμη των νεότερων γενιών τα όσα έγιναν!

Η παράσταση συνδυάζει λόγο, μουσική και έντονη σκηνική ενέργεια. Πώς επηρεάζει αυτή η μίξη τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζετε τον ρόλο ή τους ρόλους σας;

Σίγουρα ως ηθοποιός η πρόκληση αυτή του κειμένου, μουσικής και έντονη σκηνικής ενέργειας είναι μία πολύ δελεαστική πρόκληση, η οποία σε βάζει κάθε φορά να ανακαλύπτεις καινούργιους κόσμους και πτυχές του εαυτού σου, που μπορεί μέχρι τότε για σένα να ήταν «άγνωστες». Από το πώς μπορείς να παρουσιάσεις έναν χαρακτήρα του κειμένου μέχρι την οκτάβα που μπορεί να φτάσει η φωνή σου! Σίγουρα πάντα με την βοήθεια και την καθοδήγηση του σκηνοθέτη.

Μιλήστε μας λίγο για την συμμετοχή σας στην παράσταση. Ποιο στοιχείο σας δυσκόλεψε περισσότερο και ποιο σας άγγιξε σε προσωπικό επίπεδο;

Η συμμετοχή μου σε αυτήν την παράσταση με γέμισε πραγματικά με εμπειρίες, γνωριμίες καινούριων ανθρώπων και συναδέλφων, αν και με τους περισσότερους έχω συνεργαστεί ξανά  στο παρελθόν. Δεν μπορώ να πω ότι με δυσκόλεψε κάτι ιδιαίτερα στην προσέγγιση των ρόλων, γιατί αν κατανοήσεις κάτι πραγματικά και όταν ξέρεις ο κάθε χαρακτήρας τι θέλει να προσφέρει και τι θέλει να δείξει στον θεατή, αυτό νομίζω ότι γίνεται ομαλό και σίγουρα ο θεατής γίνεται ένας καλός αποδέκτης με την δική του ίσως φαντασία… το πώς θέλει, δηλαδή, να δεχτεί τα πράγματα. 

Το έργο ισορροπεί ανάμεσα στη σάτιρα, το χιούμορ και τη συγκίνηση. Πόσο απαιτητικό είναι για έναν ηθοποιό να διατηρεί αυτή την ισορροπία επί σκηνής;

Το έργο μας ακροβατεί σε μία πολύ λεπτή ισορροπία. Η σάτιρα του έργου δεν είναι «ελαφριά»· απαιτεί από τον ηθοποιό να κατανοεί το βαθύ πολιτικό και ιστορικό πλαίσιο, ώστε το χιούμορ να μην γίνει επιφανειακό. Αυτό είναι ίσως το πιο λεπτό κομμάτι. Αν το παρακάνεις με το χιούμορ σ’ αυτήν την παράσταση, το έργο χάνει την σοβαρότητά του. Αν το παρακάνεις με την συγκίνηση, γίνεται μελοδραματικό. Η επιτυχία κρύβεται στο να παίζεις το αστείο με «σοβαρότητα» και τον πόνο με «αξιοπρέπεια». Πιστεύω ότι το πετύχαμε! Έχοντας, βέβαια, στο πλευρό μας τον εξαίρετο σκηνοθέτη Πέτρο Ζούλια, που από την πρώτη στιγμή μας έδωσε να κατανοήσουμε τι πρέπει να δείξουμε, να βγάλουμε από αυτή την παράσταση και πώς μπορούμε να το εκπέμψουμε στον κόσμο.

Πιστεύετε ότι «Το Μεγάλο μας Τσίρκο» μιλά σήμερα στο κοινό με τον ίδιο τρόπο όπως όταν πρωτοπαρουσιάστηκε; Τι θεωρείτε ότι έχει αλλάξει και τι παραμένει αναλλοίωτο;

Το έργο παραμένει αναλλοίωτο γιατί, όπως λέει και ένας στίχος του, «όσα χωράνε στην αλήθεια, δεν τα βαστάν τα παραμύθια». Η αλήθεια για τα πάθη αυτού του τόπου δεν έχει αλλάξει, απλώς έχει αλλάξει ο τρόπος που την προσλαμβάνουμε. Η λογοκρισία και η πολιτική φόρτιση, δυστυχώς, υπάρχουν ακόμα στις μέρες μας, ίσως με έναν διαφορετικό τρόπο, αλλά υπάρχει, το βλέπουμε. Επίσης, υπάρχει και ο Κρόνος που τρώει τα παιδιά του, όπως αναφέρεται μέσα στο έργο (με διχασμούς, προσφυγιά, προδομένες ελπίδες). Παραμένει τραγικά επίκαιρο.

Τι σας έχει προσφέρει αυτή η παράσταση σε καλλιτεχνικό αλλά και προσωπικό επίπεδο; Υπήρξε κάτι που ανακαλύψατε για τον εαυτό σας μέσα από αυτή τη δουλειά;

Τι μου έχει προσφέρει αυτή η παράσταση… Πολύ ωραία ερώτηση! Σε καλλιτεχνικό επίπεδο, μία ικανοποίηση μαθαίνοντας την καλλιτεχνική ταυτότητα αυτού του έργου και το είδος θεάτρου, το λεγόμενο «μπουλούκι», ένα είδους πλανόδιου θιάσου, όπου στις μέρες μας τείνει να εξαφανιστεί. Στο «Το Μεγάλο μας Τσίρκο» συμβαίνει αυτό… είναι η μαγεία και αυτή η μαγεία είναι που σε ολοκληρώνει σε προσωπικό επίπεδο… όλοι μαζί, συσπειρωμένοι!

Τι θα θέλατε να πάρει μαζί του ο θεατής φεύγοντας από το «Το Μεγάλο μας Τσίρκο»;

Θα θέλαμε να πάρει μαζί του την δύναμη της σάτιρας. Να καταλάβει ότι όταν μπορείς να γελάσεις με αυτό που σε καταπιέζει, έχεις ήδη κάνει το πρώτο βήμα για να το νικήσεις! Να μην επαναλαμβάνει τα ίδια λάθη και να μην σκύβει το κεφάλι στις δυσκολίες.

Μετά από μια τόσο φορτισμένη θεματικά παράσταση, πώς αποφορτίζεστε όταν πέφτουν τα φώτα;

Η αποφόρτιση μετά από μία τέτοια παράσταση στον καθένα είναι διαφορετική. Κάθεσαι στο καμαρίνι, ξεντύνεσαι, βγάζεις το μακιγιάζ, αφήνεις έναν άλλο κόσμο εκεί, κρεμασμένο σε μία κρεμάστρα, ο οποίος ξέρεις ότι θα σε περιμένει για την επόμενη φορά… Οδηγώντας την μηχανή μου, πηγαίνοντας στο σπίτι, εκεί σίγουρα υπάρχει μία πλήρη αποφόρτιση, κοιτάζοντας το τι συμβαίνει γύρω μας στον κόσμο… η καθημερινότητα… έτσι υπάρχει μία αποφόρτιση, αλλά και κάτι που μένει μέσα μου.

Διανύουμε την περίοδο των Χριστουγέννων. Τι σημαίνει για εσάς αυτή η εποχή; Είναι χρόνος παύσης, αναστοχασμού ή ανάγκης για περισσότερη ανθρώπινη επαφή;

Αν και ελάχιστα Χριστούγεννα μπορώ να θυμηθώ χωρίς θέατρο, δηλαδή να παίζω σε παράσταση, αλλά έστω και αυτές τις λίγες ώρες που μπορείς να ξεκλέψεις, με τους δικούς σου ανθρώπους και αγαπημένους φίλους, είναι κάτι πολύ σημαντικό, γεμίζοντας τις μπαταρίες για την χρονιά που έρχεται. Μετά από μία πρόσφατη απώλεια στην οικογένειά μου πιστεύω ότι η περισσότερη επαφή με ανθρώπους κοντινούς μου και ανθρώπους που αγαπώ πολύ είναι σημαντική! Και είναι ένας από τους λόγους που με βοήθησε πολύ αυτή η παράσταση…

Κλείνοντας, καθώς ήρθε η νέα χρονιά, αν έπρεπε να κάνετε μια ευχή ή να θέσετε έναν στόχο για το μέλλον —καλλιτεχνικά ή προσωπικά— ποιος θα ήταν;

Πέρα από τις καθιερωμένες ευχές, όπως είναι υγεία, αγάπη και ευτυχία σε όλο τον κόσμο, εύχομαι να γεννηθούν έργα που να έχουν τόλμη και ειλικρίνεια, όπως το έργο μας. Κι ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους τους συντελεστές αυτής της παράστασης, όπως επίσης και στο Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού, που με μεγάλη χαρά δέχτηκε και φιλοξενεί ένα τόσο σημαντικό και μεγάλο έργο!

Ευχαριστούμε θερμά τον Βασίλη Λέμπερο για την όμορφη και ουσιαστική αυτή συζήτηση, καθώς και το Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού για τη φιλοξενία και τη στήριξή του.

Όπως γράψαμε και στην κριτική μας για την παράσταση: «Θα γελάσετε, θα συγκινηθείτε, θα θυμηθείτε ιστορίες που μοιάζουν επικίνδυνα οικείες. Με αναφορές στη σύγχρονη επικαιρότητα, το έργο γίνεται ξανά σημερινό. Όπως τότε, έτσι και τώρα, Το Μεγάλο μας Τσίρκο αποδεικνύει πως η τέχνη, όταν είναι ειλικρινής, δεν γερνά. Και κάπου εκεί, ο ίδιος ο Καμπανέλλης μοιάζει να χαμογελά, βλέποντας πως το έργο του εξακολουθεί να μιλά με την ίδια δύναμη, πενήντα χρόνια μετά.» Μην τη χάσετε.

Πηγή: Allaboutarts.gr